It takes two to Tango

Sonja komt binnen. Ze kijkt hoopvol.
Het is de eerste keer dat we elkaar spreken. Ze voelt zich een deurmat. Of beter, ze gedraagt zich als een. Men hoeft maar naar haar te kijken of ze heeft het al voor je gedaan. Een ‘eigenschap’ waar gretig gebruik van wordt gemaakt. Hier heeft ze last van. Voelt dat het niet bij haar past. Het vreet energie en daarom wil ze dit patroon graag doorbreken. Ze verheugt zich op wat komen gaat.

=> Alles begint bij de beslissing

 

Sonja komt binnen. Ze kijkt wat bedrukt.
Na wat doorvragen komt het hoge woord eruit. Na ons vorige gesprek heeft ze nagedacht. Ze wil echt heel graag van het ‘please gedrag’ af, weet ook dat ze het nodig heeft maar aan de andere kant is ze heel bang dat ze zal veranderen door het traject dat ze ingaat. Ze is bang dat ze verandert in een naar mens. Een heks. Een egoïstisch wezen. Ik stel haar gerust. Diegene die de regie heeft is zijzelf. Ze is van nature geen naar mens en dat zal ze niet worden ook.

=> Wezenlijk verander je niet, je wordt eerder meer jezelf.

 

Sonja komt binnen. Ze kijkt wat gefrustreerd.
Ze is veranderd, dat weet ze. Ze komt veel beter voor zichzelf op. Weet wat haar grenzen zijn en neemt ze in acht. Ze voelt het. Ze ziet het. Ze merkt het. En het voelt zo goed! Maar de ‘anderen’ zien de verandering helaas nog niets. In ieder geval behandelen ze haar nog net zoals voorheen. Alsof er niets veranderd is. Ik herken het. Het is een feit:

=> Soms is het moeilijk om nieuw gedrag te zien.

 

Sonja komt binnen. Ze kijkt strijdvaardig.
Ze heeft zich niet laten ontmoedigen en heeft haar nieuwe gedrag voortgezet. Wat haar geholpen heeft is dat ze beseft dat haar nieuwe gedrag een ander niet altijd uitkomt. Dat men vaak de neiging heeft om iemand te benaderen zoals men het gewend was. Wat haar geholpen heeft is het benoemen van waar ze tegen aan loopt. Ze beseft:

=> Soms is het voor een ander moeilijk om nieuw gedrag te accepteren.

 

Sonja komt binnen. Ze kijkt verrukt.
Het is haar gelukt. Ze heeft resultaat geboekt! Ze kan zichzelf zijn en tegelijkertijd een goeie relatie met haar collega’s behouden. Sterker nog, ze wordt gerespecteerd, haar groei wordt gezien en ze krijgt zelfs welgemeende complimenten.

=> Soms is het gewoonweg een kwestie van tijd

 

 Sonja komt binnen voor ons laatste gesprek.
Wat bespreken het doorlopen traject. ’Dat we de kern van mijn ‘please gedrag’ eruit gehaald hebben voelde heel goed. Dat was al zo’n opluchting. Hierdoor kon ik al veel beter mezelf zijn. De tools die ik daarna leerde heb ik stap voor stap toegepast. Ik voel me goed, veel rustiger en ontspannen.’

 

Weet je, zegt ze, ‘ik zal voortaan altijd anders naar mensen kijken.’
‘Ik weet nu hoe veel inspanning het vergt om gedrag te veranderen. Hoe spannend dat is.

Wat ik lastig vond is dat ik wel veranderde maar mijn omgeving niet. In ieder geval niet direct. Het is heel moeilijk wanneer mensen op je blijven reageren alsof je nog steeds dezelfde bent terwijl dat niet zo is.

Het voelde soms als een weigering om mij te zien zoals ik ben. Soms was ik echt beledigd. Toch begrijp ik het ook. Ik weet echt wel dat mijn oude gedrag goed van pas kwam. En tegelijkertijd zie ik in dat ik het zelf heb laten gebeuren. Ik zie ook dat het steeds beter ging naarmate ik me beter profileerde. ‘It takes two to tango’ zoals je zegt.

Ik weet nu dat je er niet zomaar vanuit kan gaan dat iemand net als gisteren is. Of vorige week, vorig jaar. Het is waar wat je zei: Ontmoet elke persoon elke keer alsof het de eerste keer is dat je hem of haar ontmoet. Je weet nooit wat er gebeurd is in de tijd dat je elkaar niet hebt gezien. Er kan zomaar iets veranderd zijn.

 

En om terug te komen op mijn angst
Ik weet nu dat mijn gedrag los staat van wie ik ben. Wie ik ben staat vast, mijn gedrag kan ik kiezen. Weet je wat het mooie is Karen?

=> Ik ben veranderd en toch ook weer niet. ‘

  • Karen van Hout

Stel dat het je lukt!

Jij bedenkt iets en je krijgt het nog voor elkaar ook.
Hoe doe jij dat toch telkens. Het wordt me de laatste tijd vaak gevraagd.

Het makkelijke antwoord
Deze vraag heeft me aan het denken gezet. Ja hoe doe ik dat eigenlijk. Ik geloof erin dat je alles kunt wat je echt wilt. Ik geloof in de regie in eigen hand nemen. Gewoon doen dus. Maar inderdaad zit het ook ergens anders in. Ik vertel het je hier:

Ja- maar
Als ik me had laten weerhouden door alle ja-maars ( die we allemaal wel kennen), was ik niet ver gekomen. Dan was het bij dromen gebleven. Dromen van het leven dat ik nu leef. Alleen vind ik het persoonlijk veel erger om uit bijv. angst ergens te blijven zitten dan het avontuur aan te gaan en – in het uiterste geval- te ‘mislukken’ zoals men dat dan noemt. Een uitgangspunt die enorm helpt bij het voor elkaar krijgen van datgene wat je echt wilt.

Ik weet dat als je iets wilt, je in actie moet komen.
Dus ben ik altijd het avontuur aangegaan. Dat betekent dat als ik iets echt wil, ik vroeg of laat de beslissing neem ‘het’ te doen. Of te leren.

Zonder altijd direct te weten hoe. Soms zonder direct de beschikking te hebben over de nodige bronnen zoals geld, spullen, een huis, een baan. De nodige kennis.

Maar altijd met het vertrouwen dat het wel goed zou komen. Dat de weg zich wel wijst. Dat dat wat ik nodig heb wel tevoorschijn komt. Want, en dat is mijn overtuiging, als je durft te kiezen voor dat wat je ECHT wilt dan kun je dat ook. Zo werkt het.

Ook dat wat niet ‘goed’ gaat brengt je wat.
Vond ik al die genomen stappen spannend? Tuurlijk! Maar vooral ook leuk. Ging alles van een leien dakje? Nee hoor. Veel wel maar echt niet alles. Naast de hoogste hoogtepunten zijn de diepste dieptepunt me niet onbekend. Maar ook dat wat ‘anders dan gewenst’ ging heeft me toch ook weer veel gebracht. Zonder dat zou ik nu niet zijn waar ik ben. En toevallig is dat wel precies waar ik nu wil zijn.

Ja- en.
Als ik terug kijk denk ik dat het te maken heeft met dit basis vertrouwen dat alles wel weer oplost. Een mindset van overtuiging dat het kan, dat IK het kan.
Zodra je weet wat je echt wilt, de beslissing durft te nemen, vallen alle ja- maars weg en veranderen ze in een Ja- en. Je hoeft niet bang te zijn om te verliezen omdat er niets te verliezen valt.

Voor jouw gemoedsrust: De verlies/winst weegschaal valt zelfs altijd uit naar de kant van de winst. Als je jouw gezonde verstand gebruikt, komt het altijd goed. Ook de zogenoemde ‘mislukkingen’ brengen je verder dan je had kunnen komen zonder deze ervaringen. (En eerlijk is eerlijk, soms is het een zegen dat iets niet lukt.)

Waar kies jij voor?
Het begint dus met een keuze. Een echte. Zonder voorbehoud. Samen met de overtuiging dat het kan. Dat jij het kunt.

Hier is lef voor nodig. Want stel dat het je lukt en je dat krijgt waar je voor gekozen hebt.

Ik wil wel, maar…….
Zolang er nog een ‘maar’ in je zin zit, wil je (nog) niet echt. Is de wens niet groot genoeg om er iets voor te doen. En dat is prima. Wel raad ik je dan aan om je dan af te vragen wiens wens dit uiteindelijk is of was. Die van iemand uit je omgeving of echt van jezelf? En waarom wil je dat dan? Of eerlijker, eigenlijk niet?

Stel dat het je lukt.
Want voor iets wat iemand anders graag voor je ziet. Iets wat je ei-gen-lijk niet wilt, daar zou ik ook niet voor werken als ik jou was. Stel je voor dat dat lukt!

Maar een wens dat helemaal ‘jou’ is, ja daar ga ik ook voor.
En stel je eens voor dat DAT lukt!
Denk je eens in: Wat zou voor jou veranderen?!

– Karen van Hout

Als kreeften een dokter zouden hebben

Veranderingen.

Het doet altijd pijn. Een beetje op z’n minst.
De vraag is, doet de ‘verandering’ pijn of is het de pijn die je doet veranderen? Een interessante vraag die op verschillende manieren te beantwoorden is.

Maar hoe ga je hier dan mee om.

Is het niet zo dat we altijd proberen pijn te vermijden? En de verandering dus ook? En als je er moedig toch doorheen gaat, hoe kun je dat dan het beste doen?
Toevallig stuitte ik op een filmpje met Rabbijn Twerski wat hier op aan sluit.
Hij las een artikel over hoe kreeften groeien. Nu vond hij dat op zich een niet zo boeiend onderwerp maar er was wel wat hem raakte in het verhaal. En mij ook.

Ik vertel het je hier:

Hij las dat kreeften hele zachte beestjes zijn. Zij leven in een harde rigide schil wat zo hard is dat deze niet uit kan zetten.

Maar ook kreeften groeien. Hoe moet dat dan met de schelp? De kreeft heeft daar een oplossing voor gevonden.

Als een kreeft groeit, wordt zijn schil heel krap. Het zachte beestje komt onder druk te staan en voelt zich oncomfortabel. Hij zoekt een rots waaronder hij kan schuilen zodat hij niet aangevallen kan worden. Daarna werpt hij zijn schil af en produceert een nieuwe.

De kreeft groeit door en uiteindelijk is deze nieuwe schelp ook te krap. Hij gaat terug onder de rots, werpt wederom zijn schelp af en bouwt de volgende passende schelp. En zo gaat het door.

Waar het in dit verhaal om gaat:

Dat wat de kreeft stimuleert om te groeien, is dat hij zich niet meer prettig voelt. Het ongemak wat hij ervaart maakt dat hij de stappen zet die nodig zijn om de groei door te zetten.

Een glimlach verscheen op mijn gezicht toen Rabbi vertelde van mening te zijn dat als kreeften een dokter hadden, ze nooit zouden groeien. Een arts zou de kreeft namelijk- volgens hem-  een pijnstiller geven waardoor de kreeft zich weer prima voelt en niet meer de behoefte heeft om zijn schil af te leggen. Hij zou blijven zoals hij was. Zo had ik het nog niet gezien maar ik denk dat hij gelijk heeft. Is dat bij ons mensen niet net zo? Als je het ongemak niet ( meer) voelt, verdwijnt de impuls tot het zetten van de nodige stappen.

Wat je hier kunt halen is:

Tijden van tegenslag zijn tijden van groei. Pijn, een oncomfortabel gevoel maakt dat je de stappen zet die je nodig hebt om je weer prettig te voelen. In de tussentijd bescherming en hulp zoeken is prima. Zelfs aan te raden. Het geeft je de gelegenheid om in een veilige omgeving het ‘oude’ af te leggen en het ‘nieuwe’ eigen te maken.

Zodat je weer verder kunt.

Heb je nog een vraag? Laat het me weten in het contactformulier.
Denk je dat anderen deze blog moeten lezen? Deel hem gerust.

 

Het is zoals het is

Het is zoals het is, zeggen ze.

Dooddoener? Misschien. Maar ook in dooddoeners zit een kern van waarheid. Want verandert er iets aan een situatie alleen maar omdat je dat liever ziet?

Helpt het om zaken te vergoelijken? Een dikke laag emotie mee te geven? Alle moeite ten spijt, er verandert niets aan de situatie.

Het zoals het is, zeggen ze.
Hier in zit ook troost. Het betekent dat het niet beter is, maar zeker ook niet slechter. Het maakt dat dingen zijn zoals ze zijn. Zich voordoen zoals ze voordoen. Erger wordt het niet.

Het is zoals het is, zeggen ze.
De emoties eruit en de feiten bloot. We kunnen ernaar kijken. Zo kunnen we ook zien hoe de situatie feitelijk in elkaar zit en welke aspecten je kunt veranderen.

Een situatie is nooit statisch maar veranderlijk.

Dat is zoals het is en het klopt.

Karen van Hout