Een ja tegen een ander, is een nee tegen jezelf

Suze zag er vermoeid uit. Ze was dwars-af zoals ze zei. Tijdens ons gesprek vertelde ze dat ze altijd een gevoel van haast had, de hele dag door. Haar hart zat haar in haar keel. Bang dat al haar taken niet af kwamen. Bang dat ze haar gezin te kort zou doen. Haar vrienden. Collega’s. Bang dat ze niet goed genoeg was, niet genoeg deed.

Dientengevolge kwam ze in een patroon terecht waarin ze alleen nog maar dacht aan de volgende klus. Geen aandacht meer had voor waar ze mee bezig was en zette zichzelf op de allerlaatste plaats. s’Avonds was ze blij om in haar bed te kunnen liggen maar lag dan vervolgens de eerste uren van de nacht te piekeren over wat ze de volgende dag allemaal moest doen.

Suze staat hier niet alleen in.
Ik kon me goed voorstellen hoe ze zich voelde. Eerlijk gezegd denk ik dat iedereen zich hier min of meer wel in herkent.

Er is ook zoveel te doen! En allemaal leuk hoor! En nuttig ook. Daar niet van. Zo moeten de kinderen naar school. Op het werk moet van alles af. Het huishouden moet gedaan. Relaties onderhouden worden. Huiswerk nagekeken en overhoord. Social media gecheckt. Er moet gesport worden. Iemand doet een beroep op je en natuurlijk willig je dat verzoek in. En oh ja, eigenlijk moet je ook nog aan je zelf werken- zoals dat tegenwoordig heet.

Wanneer is het genoeg voor jou?
Deze vraag kwam binnen bij Suze. Daar had ze nog niet over nagedacht. Want wanneer is het genoeg. Waar ligt de grens. Wanneer komt het moment dat je jezelf in acht gaat nemen. Voor jezelf gaat zorgen. Suze’s vraag was veelzeggend: ’Kan ik het wel maken om meer aandacht aan mezelf te besteden?’

Kun je het wel maken om jezelf te negeren?
Tegenover jezelf, maar ook tegenover je omgeving. Wat gebeurd er als je ziek wordt? Kribbig bent omdat je te moe bent? Lichamelijke klachten krijgt omdat je lichaam klaagt. Niets meer kunt vinden of bedenken omdat je brein overuren draait? Hartkloppingen hebt omdat je bang bent dat je het niet redt? Wie wint daar wat mee?

Een ja tegen een ander, is een nee tegen jezelf.
Hier zat wat in. Eerst was ze even bang dat ze haar leven moest stil leggen. Ze lacht als ze dit zegt. Eerlijk gezegd vindt ze het dramatisch klinken. Maar ik stel haar gerust. Deze opmerking is heel begrijpelijk als je altijd maar gewend bent om te rennen. Het vooruitzicht om rustiger aan te doen kan beangstigend zijn, want wat betekent dat? Rustiger aan doen?

Een nee tegen een ander, is een ja tegen jezelf.
We besluiten klein te beginnen:

1. Veranderingen: Suze neemt zich voor om elke dag even 5 minuten te nemen om te zien wat ze allemaal doet die dag. Om even na te gaan waar er verandering in aan gebracht kan worden om de dag wat rustiger te laten verlopen. En wat blijkt? Er is altijd wel iets wat niet direct hoeft te gebeuren, waar geen brand in zit, wat een ander prima kan doen of zelfs onnodig is.

2. Vertragen: Tijd wordt altijd onderschat. Afspraken en taken duren altijd langer dan we denken. Suze begon haar tijd ruimer te plannen. Ook de tijd tussen de afspraken werden verlengd.

3. Daarna oefent ze in weigeren van verzoeken: De eerste nee was moeilijk voor haar maar het resultaat verbluffend. Het werd geaccepteerd en dat gaf haar de moed om dit verder uit te bouwen.

4. Een voor een: Taken een voor een afhandelen en daadwerkelijk afmaken gaf rust en ruimte in haar hoofd. Wat af is, daar hoeft niet meer over nagedacht te worden.

Suze’s conclusie
Waar ze bang voor was gebeurde niet. Vertragen, nee zeggen, de taken één voor één afmaken en de dag anders inplannen maakte het niet saai of traag. Ze werd er niet voor bestraft. Haar kinderen en andere dierbaren kwamen niets te kort. Sterker nog, ze kreeg meer voor elkaar. Kon er veel beter voor de ander zijn. Met veel minder moeite en stukken meer plezier.  De hartkloppingen waren weg, ze slaapt weer en voelt zich stukken vrolijker. Ze kan veel meer aan.

Ze beseft: Het is prima om goed voor jezelf te zorgen. Je bent het jezelf verplicht zelfs. Om daarna weer opgeladen weer verder te kunnen maar nu met plezier. En nu met een kloppend hart van blijdschap.

  • Karen van Hout

Vijf simpele stappen om te ontdekken wat je werkelijk wilt

Zelf ga ik ervan uit dat je de regie in eigen handen hebt. Altijd. Dat betekent dat je kunt krijgen wat je hebben wilt, bereiken wat je bereiken wilt. Dat dat niet altijd gemakkelijk is, weet ik. Toch er is altijd meer mogelijk dan je denkt. Daarom heb ik onder andere het e book Hoe blijf je jezelf èn krijg je dat wat je wilt’ geschreven. Dit boek geeft je een goede start met 7 tips om ‘dat wat je wilt’, voor elkaar te krijgen. De vele malen dat dit e-book gedownload is geeft aan dat men hier nieuwsgierig naar is. Maar hoe weet je dan wat je wilt? Dat is makkelijker dan je wellicht denkt:

 

Het was zo simpel
Het is Sinterklaastijd. Het doet me denken aan vroeger. De cadeauboeken vielen, net als nu, bij bosjes op de deurmat. Middagen lang verlekkerden we ons aan alle plaatjes met speelgoed. De keuze was reuze en lange lijsten met alles wat we wel wilden hebben legden we aan Sinterklaas voor. Zonder enige vorm van voorbehoud, niets.

Steevast kregen we elk jaar een mooie brief terug dat Sinterklaas voor elk kind een budget heeft. Er moest gekozen worden. Dat bedierf het plezier niet. Integendeel. Het feit dat de mooiste 3 dingen op het lijstje mochten staan maakt het juist leuker. Dat was het startsein voor het volgende: kiezen wat je echt wilde. En hoe beter je koos, des te groter de kans was dat je dan ook echt kreeg wat je wilde. Je moest het wel echt, echt, echt heel graag willen.

Hoe we dat deden? Als eerste namen we er uitgebreid de tijd voor. Niet gehinderd door enige kennis van mogelijke obstakels streepten we weg wat eigenlijk gewoon leuk was om te hebben. We streepten het speelgoed dat we wilde hebben omdat de buurjongen dat ook had ook maar weg. Of die spullen waarvan we dachten dat het verstandig of goed was om te vragen. Zo bleven we kiezen. Na verloop van tijd bleven die dingen, die ons hart echt harder deden kloppen, over. De 3 overgebleven wensen werden op een mooi papiertje in de schoen gedaan. Winterpeen erbij en voilà, vol verwachting klopte ons hart want de kans was groot dat in ieder geval 1 van onze wensen uit zou komen. Het was zo simpel. Toen.

 

Naarmate we ouder worden lijkt wel of we die onbevangenheid verloren zijn.
Toevallig sprak ik hier Linda over. Om te beginnen wist ze niet wat ze wilde. En als ze al enig idee had dan was ze zich enorm bewust van alle mogelijke en reële obstakels waardoor het dan toch geen goed plan leek. Een gewenst resultaat bleef dus altijd een vaag een plan voor de toekomst.

Linda had voor zichzelf goede obstakels bedacht hoor, daar niet van. Ze had het druk. De omstandigheden zaten niet mee. Daarbij moest ze, om er te komen, een aantal persoonlijke uitdagingen aan. Wat ook belangrijk voor haar was is dat ze niet als egoïstisch te boek wilde staan. Of als zielig. Of als vrouwtje ‘nooit genoeg’. Ook was ze bang om bepaalde zaken op te moeten geven. En als je het haar eerlijk vroeg, dan ook wel een beetje bang om haar dromen te verwezenlijken. ( Ja, dat kan ook.) Kortom: Dat wat ze wilde was in haar ogen altijd onbereikbaar.

De eerste vraag die ik voor haar had: Als je hier tevreden mee bent, prima toch? Maar ze was er niet tevreden mee. En geef haar eens ongelijk. Want als je niet zelf keuzes maakt, nooit gaat voor dat wat jij echt wilt, dan geef je de regie uit handen. Dan wordt er voor je gekozen. En dat was niet wat ze wilde.

Dus gingen we samen op zoek naar wat ze wel voor zichzelf voor ogen had. We gingen simpel aan het werk. We pakten bovenstaande ‘Sinterklaas’ aanpak erbij en namen uitgebreid de tijd om, onder andere, de volgende stappen te doorlopen:

 

5 stappen om te ontdekken wat je werkelijk wilt

  1. Blader door het grote wensenboek en maak een wensenlijst zonder enige vorm van terughoudendheid. Fantaseer er op los. Wat als alles mogelijk zou zijn?

Een hulp is om in te zoomen op elk van volgende 7 levensgebieden: plezier, relaties, persoonlijke ontwikkeling, financiën, zakelijk, gezondheid, bijdrage aan de wereld. Schrijf de wensen op alsof ze al in vervulling zijn gegaan.

  1. Streep weg wat voor jou op dit moment het minst belangrijk is. Vraag jezelf bijvoorbeeld af: Wat zou ‘gewoon leuk’ zijn maar verder niets toevoegen? Wat hoort bij verwachtingen van anderen? Bij welke twijfel je? Ook deze worden rigoureus geschrapt. Etc.
  1. Als het behalen van elk van de overgebleven wensen succesvol zal zijn, welke 3 zou je kiezen?
  1. Uit deze drie kies je met de volgende vraag: Welke keuze zou jou ECHT blij maken?

  2. Daarna checkten we nog een keer de uitkomst. Een makkelijke manier om erachter te komen of iets jou gelukkig maakt is door ermee te spelen:
    – Stel je voor dat je niets met je keuze doet: Hoe voel je je dan? Ben je opgelucht? Kies dan wat anders. Mocht je weerstand of afkeer voelen, weet dan dat je goed zit.
    – Stel je voor dat je de verandering al bereikt hebt: Vind je het leuk? Word je er enthousiast van? Heb je er zin in en kun je niet wachten tot je aan de slag kunt? Is het zelfs een beetje eng?

Super! En gefeliciteerd. Alleen voor een doel dat je echt ziet zitten, iets waar je echt blij van wordt zal je actie ondernemen.

 

Van denken naar doen
Opgelucht kijkt Linda me aan, was dat het? Tot zover wel ja.
De volgende stap is uitzoeken hoe je je doel gaat halen. Ik weet dat de weg naar je einddoel niet zonder risico’s, hobbels en kuilen zal zijn. Maar met het helder voor ogen hebben waar je naar toe wilt, een goed plan om er te komen en de juiste hulpbronnen aanspreken kom je al een heel eind. Stap voor stap.

Ga je op pad? Dan zal je verbaasd zijn van je eigen kunnen. Mogelijkheden zien die er eerder niet waren. Dingen leren die je anders nooit zou leren. Inzichten verkrijgen die je anders nooit zou zien. Maar dat is voor een andere blog.

 

-Vergeet alle redenen waarom het niet zou werken en geloof in die ene reden waarom het wel werkt.

Wat zit bij jou in de koffer?

Vakantie!!

Een heerlijk woord wat ik, net als velen, associeer met luieren, zon, zee, een fijn boek, genieten van een drankje op het strand, de omgeving  en de rust. Het hele jaar kijken we ernaar uit om er even uit te zijn. Om dan na enkele weken weer opgeladen in de dagelijkse gang van zaken te stappen.

Weet je het nog? Nog niet eens zo lang geleden? We waren op vakantie en niemand kon ons bereiken. Af en toe belden we via een betaal telefoon naar huis dat alles goed was en dat was het dan. Men was al blij dat je iets van je liet horen en niemand viel je lastig met dagelijkse zaken want “je was op vakantie”. Dat maakte dat er echt momenten konden zijn waarop we alles even vergaten en volop opgingen in onze tijdelijk leventje. Losgekomen van ons normale leven. We maakten foto’s voor ons vakantieboek om later te herinneren, stuurden een kaartje naar het thuisfront en genoten van de rust en elkaar. We kwamen opgeladen thuis.

De zomer 2015 is begonnen, de vakantieperiode dus ook en de koffers staan wederom klaar om ingepakt te worden. We kijken uit naar onze vrije tijd op onze vakantiebestemming die we nauwkeurig en naar wensen hebben uitgezocht. En wat nemen we mee behalve bikini, zwembroek en zonnebril? Precies! Onze mobiel, laptop, agenda, studieboeken en werk. Want: ”je weet maar nooit” en “daar hebben we nu mooi tijd voor”. Herkenbaar?

Natuurlijk begrijp ik de verleiding en dat het soms nu eenmaal niet anders kan. En misschien voel jij je hier het beste bij. Haal jij op deze manier het beste uit je vakantie. Dat is dan zo en dat mag.

Maar waar is die broodnodige rust als je je dagelijkse leven compleet mee neemt naar je vakantie bestemming? Hoe kun je genieten van de omgeving als je constant verbonden blijft met het thuisfront? De hele dag leuke plaatjes schiet voor je vrienden op facebook, twitter, etc? Je werktelefoon checkt voor het geval iemand belt? Die presentatie afmaakt terwijl je nipt aan je drankje?

Zelf is mij dat een keer ‘overkomen’ en mij is dat niet goed bevallen. Mijn dagelijkse beslommeringen waar ik nou juist uit wilde stappen, gingen gewoon door. Telefoontjes bleven komen want men wist, ze is bereikbaar en kan toch echt wel wat werk verrichten. Tijd zat als je op vakantie bent. Toch?
Bij terugkomst was ik bruinverbrand…Maar uitgerust en opgeladen allerminst!

Dat was een moment dat ik mijzelf beloofd heb om voortaan vakantie op de oude manier te vieren. Onbereikbaar, geen werk, geen dagelijkse zaken en niet meer dan het hoogst noodzakelijke in mijn koffer.

Lukt dat?
OK, ik geef toe, het ligt iets genuanceerder. Helemaal afgesloten zijn is niet mijn ding. Daar word ik nou ook niet echt rustiger van. Dus een compromis is gesloten, de mobiele telefoon gaat mee “voor ‘t geval dat”, en 1 werkgerelateerd boek mag mee maar dat is het dan ook!

Wat zit bij jou in je vakantiekoffer?

 

Image courtesy of worradmu / FreeDigitalPhotos.net

Vergeet je jezelf niet?

Februari, Valentijnsdag.

Onlosmakelijk met elkaar verbonden.
In de winkels kleurt het vooral roze en rood.De commercie doet zijn best allerlei lieve boodschappen aan ons te verkopen. Samen met andere bezoekers sta ik voor de kassa en het ene na het andere klein of groot kadootje gaat over de toonbank. Allemaal presentjes. Voor de persoon die men liefheeft.

Prima toch, zou je zeggen? Klopt hoor. Wat mij betreft ook. En toch he?!

Wanneer heb jij laatst iets voor jezelf gekocht? Jezelf in de watten gelegd? Jezelf leuk genoeg gevonden om zomaar echt iets voor jezelf te doen?

We zijn niet gewend om op deze manier met onszelf om te gaan. We zijn streng voor ons zelf. Geven onszelf op onze kop als we een deadline missen, een fout hebben gemaakt, iets doms denken te zeggen. We zijn te dik, lang, te dun. We werken te hard, of zijn te lui. Het ene gebrek na het andere wordt onder de loep genomen. We zijn niet goed genoeg. Vinden we zelf.

Ik ben van mening dat je met jezelf om kunt gaan zoals je met een ander doet. Bij die ander vergeef je iets doms, een gemiste deadline, ben je minder streng, zie je niet eens hoe ze eruit zien. Geef je hen groot gelijk als ze voor zichzelf kiezen en bijvoorbeeld iets weigeren te doen, een keer op tijd naar huis gaan om tijd door te brengen met hun gezin, gaan sporten etc.

Waarom zou je ook jezelf niet mogen waarderen om wie je bent? Jezelf lief vinden omdat je goed genoeg bent. Omdat je talentvol bent. Mooi. Slim. Lief. Een goed hart hebt. In staat bent om van een ander te houden. Uniek bent en weet ik allemaal nog niet meer?

Wie daar een goed antwoord op heeft hoor ik graag.

Tot die tijd hier 8 tips om met een lieve(re) blik naar jezelf te kijken:

  • Elimineer je kritische blik en wees mild voor jezelf
  • Pak eens een verwen momentje voor jezelf
  • Schrijf elke dag op wat je goed gedaan hebt en wees daar trots op
  • Doe elke dag iets waar jij blij van wordt
  • Kijk in de spiegel naar wat mooi is aan jou
  • Vraag jezelf af wat jij nodig hebt en doe dat
  • Verwijder het woordje ‘moeten’ uit je vocabulaire
  • Stop met vergelijken met anderen, er is maar 1 zoals jij!

14 Februari is het Valentijnsdag. De dag van de liefde.
Liefde, niet alleen voor een ander maar ook voor jezelf.

Koop je ook iets liefs voor jezelf? Het mag best 😉