BLOG

Zielig of juist heel slim

De herfst lijkt ingetreden. Ik rij naar mijn eerste afspraak van de dag. Zoals altijd heb ik er zin in vandaag. Het regent buiten en het waait maar mij doet dat niet zoveel. Sterker nog, ergens geniet ik er ook wel van. Ik hou wel van de afwisseling van de seizoenen.

Omdat ik wat vroeg ben wacht ik even in de hal. Het is een mooie en lichte ruimte. Terwijl ik op mijn gemak een tijdschrift doorblader komt er een mevrouw binnengestormd. Op haar doorweekte hakken rent ze naar de balie om zich te melden en ploft daarna zwaar geïrriteerd naast me op de oranje bank.

De dame in kwestie is aardig over de rooie, zo niet gestrest. Ik kijk haar aan en wacht af. Weet wat er komen gaat. En ja hoor, een hele tirade over de regen, een paraplu en al die mensen met natte jassen in een bus.

Ik laat het over me heen komen. Als ze uitgetierd is vraag ik haar wat er aan de hand is. Ze kijkt me aan, de tranen staan in haar ogen. Zonder hier al teveel in details te treden vertelt ze me dat ze tot over haar oren in een situatie zit waar ze maar niet uit lijkt te komen.

Ze heeft het zwaar, slaapt slecht. Is nukkig en nou niet echt gezellig voor haar omgeving. Dat beseft ze heel goed. Ze geeft toe dat ze momenteel op alles en iedereen wel wat aan te merken heeft. Niemand doet het goed. Of goed genoeg. In haar ogen. Terwijl zij probeert alles en iedereen onder controle te houden glipt er van alles als zand tussen haar vingers weg. De toekomst ziet er voor haar niet rooskleurig uit. En nu regent het ook nog!

Dan stel ik een andere vraag: ’Heb je hier al een keer met iemand over gesproken?’ Verbijsterd kijkt de dame me aan. ‘Met iemand praten? Hoezo! Ik ben toch niet zielig?‘ ‘Nee hoor’, zegt ze ferm, ‘ben je gek!’

Dat iemand zielig zou zijn als er ondersteuning ingeschakeld wordt is eenvoudig weg nooit in me op gekomen. Ook niet in de hoofden van de personen waar ik mee werk overigens. Hen hoef ik dus niet te vragen hoe zij er over denken. Wel ben ik benieuwd hoe jij hier over denkt:

Stel je hebt een doel voor ogen. Er is een situatie hebt waar je even niet uitkomt. Een kwaliteit die je verder ontwikkelen wilt. Iets over jezelf wilt onderzoeken. Of jouw team. Noem maar op.

En je zoekt hier iemand bij om dat samen mee te doen.  Om niet in je uppie alles uit te hoeven vinden. Om niet in kringetjes te hoeven draaien. Omdat je dan eerder bereikt wat je wilt. Omdat twee gewoon meer zien dan 1.

Ben je dan zielig? Of juist heel erg slim!

Work hard, Play hard ( 6 Tips)

Ken je die vriend van mij nog?
Van dat briefje van 50? Hij had zijn grote droom gevolgd: een café op het plein bij hem in de buurt.

Twee jaar later kom ik weer in gesprek met Simon. Zie zijn lege terras. Een enkeling aan de bar. Wat is er gebeurd? Simon weet het niet. Vanaf het moment dat zijn café geopend was heeft hij hard gewerkt om het tot een succes te maken.

Dag en nacht heeft hij gewerkt. De eerste zomer was super! Zijn terras zat altijd vol en men kwam graag bij hem langs om een koffie te drinken, een drankje te doen en een praatje te maken. In de maanden daarna zette zich dat voort. Hij had een omzet waar hij eerder niet eens over durfde te dromen.

Vanaf vorige zomer zakte alles in. Het terras blijft nagenoeg leeg. Zelfs de stamgasten komen nog maar sporadisch. Zijn omzet daalt snel en als het zo doorgaat zal Simon binnenkort genoodzaakt zijn te stoppen. Poef, weg droom!

Simon zucht eens diep als hij me zijn verhaal doet.
Hoe graag ook hij het tij wil keren, het lukt hem niet. Alles heeft hij al geprobeerd. Spaar acties.  Langer open. Korter open. Andere keuken. Andere muziek. Bruiloften en partijen. Zelfs karaoke avonden, iets waar hij helemaal niet van houdt.

Hij geeft aan dat hij wil onderzoeken wat hij kan doen om de situatie te verbeteren.
Hij is bekend met organisatie opstellingen en geeft aan dat hij graag op deze manier te werk zou willen gaan. Dat kan en ik nodig hem uit op de volgende bijeenkomst waarin hij zijn vraag kan onderzoeken.

De avond zelf komen we bijeen met een groep van 10 personen. Uit deze groep kiest Simon als eerste representanten voor zijn bedrijf, de klanten en hem zelf. Deze zet hij een voor een neer in de ruimte waar we zijn. Als alle drie de personen staan komt hij bij mij staan. Zo krijgt Simon de gelegenheid om van op een afstandje naar de situatie te kijken. Ik nodig hem uit om er eens om heen te lopen, om het van verschillende kanten te bekijken. Wat ziet hij?

Wat Simon ziet:
‘De klant’ staat wat vertwijfeld aan de zijlijn en doet een stap achteruit. ‘Hijzelf’ staat er uitgeblust bij en heeft zijn blik strak op het bedrijf gericht. ‘Het bedrijf’ wankelt en voelt zich ongemakkelijk bij het staren van ‘Simon’. ‘De klant’ merkt op dat ze niet goed weet wat ze met ‘Simon’ moet: ‘Vroeger maakte je nog wel een praatje, nu heb je alleen nog maar haast. Je hebt geen oog voor mij. Ik voel me niet gezien. Je hebt geen tijd meer voor mij’ vervolgt ze.

Om dit zo te zien en te horen is een hard gelag voor hem maar hij erkent dat dit de situatie is. Sinds hij de deuren geopend heeft, heeft hij geploeterd. Hij erkent dat hij steeds vermoeider werd. Uit angst dat het succes hem zou ontglippen  ging hij nog harder werken om het succes voort te laten bestaan. Dat dit het tegendeel bewerkstelligd heeft hoef je Simon niet te vertellen.

Simon beseft dat hij zijn klant hierdoor letterlijk de rug heeft toegekeerd. De cijfers beheersten zijn gedachten.

De sleutel tot succes:
Als we verder gaan en een representant voor ‘de sleutel tot succes’ inbrengen blijkt dat vrije tijd te zijn. Echte vrije tijd. Om te slapen. Te lummelen. ‘Te spelen’ zoals de desbetreffende representant zei. Goed voor zichzelf te zorgen. Zodat Simon weer ontspant.  Zodat zijn plezier en creativiteit, de gezelligheid weer de kans hebben om terug te keren.

Het inbrengen van ‘vrije tijd’ maakt dat ‘Simon’ in staat is zich om te draaien en weer aandacht te hebben voor zijn klanten. Aandacht voor dat deel wat hij het leukste vind en zo goed in is. De representant voor ‘het bedrijf’ bloeit op, blij dat hij weer wat lucht krijgt. De klanten doen een stap naar voren, blij dat Simon er weer is.

Als Simon dit ziet staan de tranen hem in de ogen. Hij beseft dat hard werken leuk is, maar dat er ook ontspanning tegenover moet staan. Dat er balans moet zijn tussen  inspanning en ontspanning. Hoe harder hij werkt, des te harder hij zal mogen ontspannen.

En dat mogen, zichzelf toestaan om ook eens vrije tijd te hebben. Zijn aandacht los te hebben van zijn zaak, was hij even vergeten.

Aan het einde van de opstelling neemt Simon zelf de plaats in van ‘zijn’ representant en ervaart wat dat inzicht met hem zal doen. Hij merkt ook dat ook hij een enorme boost hiervan krijgt. Blij kijkt hij rond enter plekke neemt hij voor om zich toe te staan om te ontspannen. Om dit echt te kunnen bewerkstelligen blijkt dat hij er goed aan doet om het cijfergedeelte meer uit te besteden.

Daarnaast heeft hij voor zichzelf een aantal voornemens opgesteld om zijn hoofd fris, zijn lijf gezond en energie op peil te houden:

  • Goed en gezond eten.
  • Blijf bewegen, ga sporten.
  • Rommel af en toe gewoon wat aan.
  • Blijf sociaal.
  • Geniet van de kleine dingen.
  • Doe iets wat je echt heel leuk vindt.

 Welke tip heb jij nog voor hem?

Heimwee is geen discussiepunt

De grote wens
‘Weet je, heimwee is geen discussiepunt.’ Ik schrok er zelf van maar het was al gezegd. En ik voelde dat het waar was. En is. Het is zoals het is, ik heb heimwee en niet zo’n beetje ook.

‘Dan gaan we toch terug’, was het antwoord. Echt? Mijn hart sloeg een slag over bij die woorden. Zou het kunnen? Mijn man en ik keken elkaar aan. Hoe, wat, waar en wanneer wisten we nog niet maar de beslissing was genomen: we gaan terug naar Luxemburg, waar we het zo goed naar ons zin hebben gehad.

Heimwee doet pijn. Lichamelijk, als gevoel van onverklaarbaar verdriet. Eerlijk gezegd wist ik niet wat het was totdat het geniepig om de hoek kwam kijken. In het begin is ‘t heel klein en wordt het nog regelmatig overstemd door de alledaagse dingen, maar als de tijd verstrijkt laat het zijn stem steeds vaker en luider horen. Tot het niet meer te ontkennen valt en je er iets mee moet. Dus dat gaan we doen.

 

Pak de regie
Zoals je weet ben ik ervan overtuigd dat je de regie hebt over je eigen leven en moedig ik jou aan jouw hart te volgen. Doe wat je wilt doen! Zorg ervoor dat je geen spijt zal hebben van de dingen die je niet gedaan hebt. Laat je niet weerhouden door zaken als, kan niet, wat als, weet niet, ja maar etc.

En zoals ik vaker zeg, Je hoeft niet altijd direct te weten hoe je er komt. Dat wisten wij op het moment van deze beslissing ook niet. Maar wat we wel wisten was dat het een kwestie van tijd zou zijn. Dat de weg ernaar toe zichzelf aandient als je focust op dat wat je wilt.

 


Vier elke stap

En dat is nu ook gebeurd. We hebben een tijdspanne uitgezet en nu een jaar na de beslissing hebben we een goed plan om de terugkeer naar Luxemburg werkelijkheid te maken en de eerste stappen zijn gezet. En als cadeau valt ons vertrek deze zomer samen met een hoop aanmoediging en begrip. Dank daarvoor!

 

Geen afscheid
Natuurlijk gaan we door ons hart te volgen ook een heleboel missen. Maar gelukkig betekent ‘je hart volgen’ niet altijd dat je al het andere en iedereen los moet laten. Dit is dus geen afscheid. Zowel privé als in het werk blijven we verbonden met Nederland en ik hoop je dan ook nog heel vaak te zien.

Tot snel!

 

 

De blije leidinggevende ( tips om te delegeren)

Ken je Susan nog? De hoofdpersoon van de vorige blog?
Ze was te druk. Zo niet overbelast. Maar nadat ze leerde de taken van haar team aan het team over te laten kreeg ze meer ruimte en tijd voor haar eigenlijke functie. Als leidinggevende voelde ze zich steeds beter op haar plek en haar relatie met haar team verbeterde met de dag. Haar afdeling floreerde. Susan was blij maar toch was altijd weer die tijd. Waar altijd wel een tekort aan was.


Redenen om niet te delegeren

Tot nu stond het woord ‘delegeren’ niet in haar woordenboek. Haar overtuiging was dat ze het haar teamleden niet aan kon doen om een paar van haar taken ‘op hun bord te schuiven’. Ze hadden het immers al druk genoeg, weet je nog? Ze dacht tevens dat het haar te veel tijd zou kosten om telkens uit te leggen wat de bedoeling is. Dat het sneller gaat als ze ‘het’ zelf wel even doet. En daarbij, wat als de gedelegeerde taak niet naar haar maatstaven uitgevoerd wordt?

 

Redenen op wel te delegeren
Het vooruitzicht om meer tijd te hebben gaf uiteindelijk de doorslag. Ze wist welke kwaliteiten in haar team aanwezig was en wilde hier meer gebruik van maken. Een bijkomend voordeel zag ze in de mogelijkheid om tegelijkertijd haar medewerkers te stimuleren en te motiveren om te groeien. Als individu maar ook als team in zijn geheel.

 

Bepaal WAT je delegeert:
Als eerste maakte ze een lijst van haar taken waaruit de eerste selectie gemaakt werd:
– Welke taken moet ik echt zelf uitvoeren?
– Welke taken zijn geschikt om te delegeren, en tegen welk risico?
> Welke taken kan een ander beter dan ik?
>Welke taken kan een ander net zo goed als ik?
> Welke taken kan een ander leren?
– Welke taken leveren de meeste tijd op?

Deze antwoorden zette ze om in een matrix.
De groene vlakken bevatten taken die ze met een gerust hart uit zou kunnen besteden.

Bepaal  aan WIE  je delegeert:
Met behulp van de volgende  vragen ging ze deze overgebleven lijst af:
– Wie zou welke taak leuk vinden?
– Wie heeft er nog ruimte in zijn takenpakket of bij wie is er ruimte te creëren?
– Wie zou het meest geschikt zijn voor deze taak?
– Waarin zou die ene medewerker zich in moeten of willen ontwikkelen?
– Hoe zou ik daarin kunnen begeleiden?

 

Instructie en begeleiding
Omdat het voor Susan spannend was begon ze eerst de kleinste taken te delegeren. Hierdoor kon ze oefenen met het bespreken van de te delegeren taak. We bespraken hoe zij de betreffende taak het beste kon instrueren. Hoe ze haar verwachtingen kon uiten wat betreft resultaat, het waarom, hoe met wie en wanneer. Ze oefende zich in het loslaten van taken, de bijbehorende verantwoordelijkheden én bevoegdheden. Ze leerde om soepel op te volgen en bij te sturen indien dat nodig was.

Gaandeweg merkte ze dat er enthousiast gereageerd werd en de resultaten goed. Hierdoor kreeg ze het vertrouwen om steeds wat grotere taken uit handen te geven.

 

Resultaat
Van haar eerdere bezwaren is niet veel meer over. Ja natuurlijk kan het soms beter maar ze weet ook dat ‘goed’ goed genoeg is. Dat ze resultaten mag verwachten en geen perfectie. En ja natuurlijk kost het tijd, zeker als een taak gedelegeerd wordt aan een (nog) niet- bekwame medewerker. Dat vergt zeker in het begin wat meer sturing en coaching.

En misschien vind jij delegeren hierdoor helemaal niets voor jou. Dat is prima.

Maar Susan zweert er nu bij. Voor de medewerkers en haar is het een win-win situatie. Het kostte wat voorbereiding maar de medewerkers vinden het leuk om zich te ontwikkelen. De samenwerking verloopt als een geoliede machine. Het wederzijdse vertrouwen groeit met de dag en Susan heeft nu meer tijd. En daar was het om te doen.

  • Karen van Hout

 

 

Vinden ze me dan nog wel aardig

 Susan
In deze blog wil ik je voorstellen aan Susan.  Haar team bestaat uit 7 personen, 4 vrouwen en 3 mannen. Ze heeft het druk, heel druk. Eerlijk geeft ze toe dat ze een beetje overloopt. Komt bijna niet toe aan haar eigenlijke leidinggevende taken en daarom heeft ze mij gevraagd om eens met haar naar haar team te kijken.

Ze vertelt dat ze het gevoel heeft dat ze niet serieus genomen wordt, wat het aansturen bemoeilijkt. Dat is lastig te accepteren want ze doet enorm haar best. Ze weet hoe druk haar teamleden zijn. Daarom helpt ze haar team en neemt werk uit handen waar het kan. Ze loopt zich uit haar sloffen voor ze. En toch lijkt over bijna alles discussies te ontstaan. Het lijkt wel of het team steeds verder inzakt, zoals ze dat noemt. ‘Vermoeiend’, verzucht ze en ze vraagt ze zich hardop af of ze wel geschikt is voor deze functie.

 

De opstelling
Terwijl Susan vertelt kijken we samen naar haar vraag. Letterlijk. Naarmate het verhaal vordert zet ze rekwisieten voor haar situatie neer. Eerst zet Susan de teamleden neer en als die staan plaatst ze zichzelf. Op het moment dat ze zichzelf neerzet ziet ze het eigenlijk al. Door zichzelf midden in het team te plaatsen neemt ze haar eigen positie niet in. Alhoewel Susan in naam wel de leidinggevende is neemt ze de leiding echter niet.

 

Het systeem
Een beetje teleurgesteld is ze toch ook. Moet ze zich buiten het team plaatsen dan? Ze merkt op dat ze toch ook onderdeel is van het team. Als leidinggevende is ze toch niet meer dan de anderen? We zijn toch gelijk aan elkaar?

Hoe kun je deze opmerking plaatsen als je het wat breder trekt Susan? Je bent onderdeel van dit systeem dat bestaat uit een leidinggevende en 7 teamleden.  En ja, iedereen is gelijkgeldig en ook gelijkwaardig maar, en hier kom het: heeft wel zijn eigen plek. En ieder heeft hierin zijn eigen verantwoordelijkheden, taken, en privileges die bij zijn of haar plek horen.

Jij hebt de plek van leidinggevende. Niet de plek van een van de andere 7 leden.  Of als 8e. En als jij je eigenlijke plek niet inneemt dan doet iemand anders dat. Dan krijg je gedoe. In dit geval in de vorm van de discussies over wie wat doet. Dat is een logische gang van zaken.

 

De plek van leidinggevende
Dit klinkt Susan logisch in de oren. Vervolgens haalt zij ‘zichzelf’ uit het team en  zoekt ze uit wat voor haar de beste plek kan zijn. Ze komt uit op een plek naast het team, dat voelt voor haar het best. Op deze plek denkt zij in staat te zijn om èn haar taken als leidinggevende uit te voeren èn toch ook genoeg dichtbij te staat om het gevoel te hebben onderdeel te zijn.

Ze merkt direct een soort rust op. Haar lichaam ontspant terwijl ze de rekwisiet voor zichzelf verzet. Deze plek die ze kiest ervaart ze als fijner, het voelt zekerder.  Ze heeft het idee dat door deze ‘zet’ de rollen, verantwoordelijkheden en taken van haar en het team uit de war gehaald worden. Wat de nodige duidelijkheid geeft.

 

Vinden ze me dan nog wel aardig
Dat is nu wat Susan bezig houdt. Op deze plek voelt het namelijk minder persoonlijk dan dat ze gewend is. Ze wil toch dat het haar teamleden goed gaat. We praten hier even over door en zo vindt ze haar eigen antwoorden. Ze beseft dat
–  ze momenteel alles naar zichzelf toetrekt, persoonlijk maakt
–  het niet nodig is om met iedereen vrienden te zijn
– door haar team constant te ontzien, ze hierdoor tegelijkertijd verantwoordelijkheid ontneemt
– ze competente leden in haar team heeft die het werk prima aankunnen
en niet onbelangrijk:
– beseft ze dat een gewenste verandering in je team bij jou zelf begint.

 

Resultaat
Door de tijd heen zie ik Susan veranderen. Bij ons laatste gesprek loopt ze anders, staat ze veel steviger. Haar stem klinkt zelfs anders en ze straalt rust uit. Susan voelt zich goed en vertelt dat ze door de door de opstelling en bijbehorende gesprekken bijna automatisch de plek ingenomen had die haar toebehoort.

Ze was zich er niet direct van bewust maar iets in haar houding was veranderd wat een andere reactie opriep bij haar team.  Dit merkte ze aan hoe snel het aantal discussies verminderden.

Susan kwam erachter dat het erg prettig is om de taken van het team bij het team te laten en tijd te hebben voor haar eigen agenda.

De grootste eye opener kwam ook als snel: het werk ging gewoon door en de gewenste resultaten werden makkelijk bereikt.

 

Een blij team
Ze leerde dat haar functie los staat van persoonlijke relaties. Ze merkte dat ze gewoon zichzelf kan blijven, leidinggevende kan zijn en als zodanig gerespecteerd wordt.

Van haar teamleden krijgt ze terug dat ze het fijn vinden dat zij haar leidinggevende rol op zich genomen heeft. Het geeft een ieder de ruimte om de eigen taken te vervullen en eigen verantwoordelijkheden op te nemen.

En de mooiste opmerking vind ik toch wel dat nu ze zich veel meer op haar eigen werk concentreert, iedereen zich vele malen meer gesteund voelen dan voorheen.

Susan’s  vertrouwen groeit met de dag.

 

  • Karen van Hout

Een kleine tip met groots effect

Je hebt de reclame vast weleens gezien. Die waarin de hoofdpersoon geen keuzes maakt. Het resultaat hiervan is dat anderen keuzes voor hem maken.  De man eindigt met een potsierlijk pak, een ‘prachtig’ kapsel, een huis waar ik in ieder geval niet voor zou kiezen en rijdt rond in een gek autootje.

Aan het einde van het verhaal maakt hij, na behoorlijk wat aanmoediging met veel moeite dan toch een keuze en krijgt hij eindelijk wat hij wilt. Hij blij, iedereen om hem heen blij. Een feestje!

Een geinig verhaal maar wel een met een kern van waarheid. Je kunt er op gokken natuurlijk maar als je de regie over je eigen leven in eigen hand wilt houden is het belangrijk om zelf beslissingen te nemen. Zodat je krijgt wat je hebben wilt. Het leven leidt zoals jij dat leiden wilt. Een team vormt zoals jij dat voor ogen hebt. De baan krijgt die jij wilt.

 

En tegelijkertijd is een beslissing maken misschien wel één van de moeilijkste dingen om te doen. Echter, blijven hinken op twee of misschien wel meer gedachten gaat je niet brengen waar je wilt zijn.

Omdat dit resulteert in versnipperde aandacht, komt er van al je verschillende gedachten iets van de grond. Obstakels en redenen waarom het moeilijk zal zijn, onmogelijk, te hoog gegrepen etc. hebben de overhand. Het enige wat je hiermee bereikt is de bevestiging dat het je toch niet lukt.

 

Om te krijgen wat je wilt zul je moeten beslissen wat je wilt. Met heel je wezen, met alles wat je hebt. Je zult zien: zodra je die keuze hebt gemaakt smelten alle redenen, waarom jij niet zou krijgen wat jij wilt, weg.

Heb je jouw besluit genomen dan is er sprake van focus, gerichte aandacht en acties. Je zult versteld staan van de hoeveelheid mogelijkheden die zich opeens aandienen. Altijd blijkt weer dat er meerdere wegen zijn die naar Rome leiden.

 

Durf dan ook te kiezen voor wat jij wilt. Mijn boodschap hierin is het volgende: Het is niet altijd nodig om te weten hoe je er komt. Als je de keuze maakt, wordt de weg vanzelf duidelijk.

Voel je ongeduld? Ja soms duurt het even, is het niet in 1 dag gedaan. Maar 1 ding is zeker, je komt er. Het is een kwestie van tijd.

  • Karen

 

Wil je het bijbehorende filmpje nog eens zien? Je vindt hem hier.

 

Ik WIL niet op mijn moeder lijken!

‘Ik WIL niet op mijn moeder lijken,’ verzucht Anne. We schieten allebei in de lach. We weten dat zij niet de eerste en zeker niet de laatste vrouw is die we dit zullen horen verkondigen.

We weten ook dat er geen ontkomen aan is. Terwijl je je zo voorgenomen had niet op je moeder te lijken, hoor je jezelf dezelfde woorden gebruiken. Maak je je zorgen over dezelfde dingen. Loop je daar tegenaan waar je moeder ook tegenaan liep. Vertoon je precies hetzelfde gedrag.

Zo vertoont Anne, ondanks haar grote zucht naar zelfstandigheid, in werkelijkheid hetzelfde afhankelijke gedrag als haar moeder. Ze wil het niet maar het lijkt wel of ze niet anders kan. Dat dit botst, mag duidelijk zijn. Niet alleen met zichzelf maar ook met haar moeder.

 

Er is geen ontkomen aan. Als dochter ben je 50% kind van je vader, 50% kind van je moeder. Zo krijg je van elke ouder de genen mee die bepalen welke uiterlijke kenmerken je in het leven meekrijgt.

Wat we weleens vergeten is dat we niet alleen qua uiterlijk op onze familie lijken. Van generatie op generatie vindt ook energetische overerving plaats. Patronen, trauma’s, geheimen, normen en waarden worden generaties lang doorgegeven. Deze factoren zijn misschien niet zichtbaar maar zeker wel voelbaar en het effect is er niet meer minder om.

 

De kracht van het systeem. Een zeer belangrijk element in het systemisch perspectief is het collectief geweten. Onder het collectieve geweten wordt dan het “geweten” verstaan van de familie waaruit iemand voortkomt.  Dit omvat de gedragsregels, de normen en de waarden binnen het familiesysteem. Het beperkt zich niet tot het heden, maar draagt alle gebeurtenissen uit het verleden met zich mee. Deze herhalen zich totdat de cirkel doorbroken wordt.

In het systemisch werk kijk je daarom niet alleen naar het individu maar ook naar het systeem, de omgeving waarin de persoon (of vraag) zich bevindt, en wordt de levensloop hierin meegenomen.

Belangrijk is het dus om te kijken naar de achtergrond van de persoon en haar familie, meegekregen normen en waarden, opvoeding, (familie) geheimen, etc.

Deze gebeurtenissen zijn belangrijk omdat bepaalde gewoontes, normen en waarden, patronen en relaties op deze manier in een breder perspectief geplaatst worden. Dit bredere perspectief geeft ruimte en inzichten op een dusdanige manier dat men er op een andere manier naar kan kijken. Sommige zaken krijgen een andere betekenis, kunnen herkend of erkend worden. Meestal laat dit reeds een oplossing (of een eerste stap daartoe) zien.

 

De cirkel is te doorbreken. Toen Anne het patroon in haar familie herkende was dat voor haar een enorme eye opener. Waar Anna eerst een verwijtende houding naar haar moeder en diens gedrag had, was ze nu in staat om met een mildere blik naar haar te kijken. In plaats van haar moeder te verwijten om wie ze niet was, zag ze haar moeder nu echt en kon ze haar ‘nemen’ zoals ze is.

Ze besefte ook dat waar haar moeder door welke omstandigheid dan ook geen keuze had, Anne deze nu wel degelijk heeft. Dit besef haalde behoorlijk wat druk van de ketel.  Anne was nu in staat om ook anders naar zichzelf te kijken en te accepteren dat ‘het is zoals het is’.

Door de strijd met ‘hoe het zou moeten zijn’ los te laten kwam er ruimte om te onderzoeken waar het betreffende patroon vandaan kwam. De oorzaak bleek generaties terug gevormd te zijn. Door de inzichten die ze verkreeg en het werk wat we samen hebben gedaan is het voor haar nu klaar, opgeruimd. Ze omschrijft het als een last die van haar schouders gevallen is.

Voor Anne kunnen nu zowel de afhankelijkheid als de zelfstandigheid naast elkaar bestaan en kiest ze voor zichzelf per moment welke voor haar het meeste geldt. Vrij om te zijn wie ze is.

  • Karen van Hout

De belangrijkste stap is nummer 6

Maria was vastbesloten niet meer af te wachten en volgde het volgende 5 stappenplan om eindelijk haar lang gekoesterde droom te verwezenlijken;

  1. Als eerste maakte ze de keuze voor verandering en was bereid zich hiervoor in te zetten.
  2. Maria had een heel duidelijk beeld van het gewenste einddoel voor ogen.
  3. Het was haar duidelijk wat ze al aan eigenschappen, hulpmiddelen en tools in huis had.
  4. Ze wist precies wat ze nog nodig had om haar doel te bereiken en hoe deze te verkrijgen
  5. Een tot in de detail uitgedacht stappenplan lag klaar om te volgen.

Maria was klaar voor actie en stond te trappelen om te beginnen.

En toen gebeurde het. Of eigenlijk, er gebeurde niets.
Het zorgvuldig uitgewerkte stappenplan lag weken later nog precies daar waar Maria het gelaten had. In de la.

 

Stap 6:
Mopperend op zichzelf controleert ze het einddoel. Ja die is goed: Motiverend, niet gemakkelijk maar ook niet onmogelijk. Daarbij, ze heeft er echt wel zin in. Ze bekijkt het stappenplan om te zien of ze nog iets gemist had. Ziet er ook goed uit- niets meer aan doen.

Ze kijkt me aan, niet begrijpend waarom het niet lukt. Ik kijk naar haar en zeg: “Heb je stap 6 ook meegenomen in je voorbereiding?” ‘Stap 6?’, vraagt ze me verwonderd.

‘Ja’, zeg ik, ‘stap 6: Heb je jezelf al afgevraagd hoe jij jezelf saboteert?’

 

Hoe saboteer jij jezelf?
Vraag jezelf af wanneer je afhaakt. Hoe je ervoor zorgt dat jij je doel niet haalt. Wat maakt dat je op de handrem gaat staan.

Het is namelijk niet makkelijk om iets nieuws te doen, nee te zeggen terwijl je zo gewend bent ja te doen. Om veranderingen door te voeren. En dan nog blijvend ook.

Het kan zijn dat je diep in je hart enorm bang bent dat je dat krijgt waar je zo naar verlangt. Of dat de angst voor succes veel groter is dan de angst om te falen. Of ben je bang voor je eigen kracht en kunnen. Bang om je hoofd boven het maaiveld uit te steken. Bang voor reacties van buitenaf. Bang voor alle valkuilen en hobbels die je tegen komt. Bang voor het onbekende met alle (ook) onbekende gevolgen van dien.

En dus blijf je liever comfortabel bij het bekende, daar waar je bent en saboteer je onbewust het bereiken van je doelen. Maar, wat win je als je blijft zitten waar je zit?

 

‘Tackle’ de sabotage knop
Wil je echt je doel halen dan zul je deze realiteit onder ogen moeten zien. Wees eerlijk, ga op zoek naar jouw knop en accepteer jouw reden om de boel te saboteren zonder jezelf voor het hoofd te slaan. Accepteer je eigen verwachtingen, je ingesleten patronen, vooroordelen, valkuilen, angsten etc.
Het is OK. Het is er, en zo is het.

Zie het als je eerste hobbel te nemen. Weet dat een eenmaal (h)erkende obstakel meestal ook de oplossing in zich heeft. Heb je eerlijk antwoord gegeven op je sabotage vraag dan weet je nu ook wat je kunt doen deze om te buigen of zelfs te omzeilen. Ik help je er graag bij.

Tot slot heb ik een vraag aan jou: Hoe saboteer jij jezelf? Hoe ga jij hier mee om?

Je moet helemaal niets

Een blog in januari zou over goede voornemens moeten gaan.
Maar de titel van deze blog ‘Je moet helemaal niets’ geeft al aan dat ik van dit gebaande pad afwijk. Ik vind het een heerlijke titel want het ontdoet je van de ketens van het ‘moeten’. Het geeft je de vrijheid om te doen wat jij wilt!

Alhoewel het ‘moeten’ je soms een mooi excuus geeft om onder ander vervelende zaken uit te kunnen komen, knijpt het je ook af. Het gaat ten koste van je creativiteit. Het altijd maar ‘moeten’ geeft stress. Moeten is dwingend. Is een verplichting: Het moet, je hebt geen keuze.

Zo heb ik de afspraak met mezelf dat ik elke maand een blog schrijf. Als het uit mijn pen vloeit dan is er niets aan de hand. Als ik om wat voor reden dan ook wat minder inspiratie heb, kost het wat meer tijd.  Soms is het zelfs lastig. Dan komt het ‘moeten’ om de hoek kijken.


Van moeten naar willen
Maar moet ik wel? Heb ik die afspraak niet gemaakt omdat ik elke maand een blog wil schrijven? Waar het woordje ‘moeten’ dwingend en benauwend werkt, laat het woordje willen veel meer ruimte over. Ik mag opeens weer kiezen. En daar hou ik van.

Ik heb namelijk voor een maandelijkse blog gekozen omdat ik het leuk vind om ze te schrijven. Omdat ik jou graag in mijn kennis deel. En hoop dat jij wat aan de gegeven informatie hebt.


Je moet helemaal niets
Maar dan nog: De gedachte om een maand over te slaan komt toch bij me op. Van wie moet het allemaal ook eigenlijk. Wat als ik even niets doe? Mezelf de ruimte geef om weer ideeën op te doen? Hoe erg is dat? Walk your talk: Ik besluit even niets te moeten en doe even niets.

Soms is het namelijk goed om iets niet te doen.  Jezelf de rust en ruimte te gunnen om op adem te komen bijvoorbeeld. Bungel lekker wat op de bank. Rommel wat aan. Eet die ‘verboden’ taartpunt op. Neem je hond mee uit wandelen. Doe niets of iets, gewoon omdat je dat wilt. Omdat het kan.


Het nut van niets doen
En de grap is: als je jezelf toestaat om eens iets niet te doen kom je erachter dat niets doen een functie heeft. Een hele belangrijke. Je lichaam komt weer tot rust, de waas trekt op, je hoofd voelt weer helder.  De wereld ziet er anders uit. Na de ‘pauze’ kun je veel meer  aan dan voorheen. Zul je zien dat je veel productiever bent. Nieuwe frisse ideeën boven komen drijven en zowaar…vloeit er zo weer met veel plezier een blog uit de pen.

  • Karen van Hout

Vijf simpele stappen om te ontdekken wat je werkelijk wilt

Zelf ga ik ervan uit dat je de regie in eigen handen hebt. Altijd. Dat betekent dat je kunt krijgen wat je hebben wilt, bereiken wat je bereiken wilt. Dat dat niet altijd gemakkelijk is, weet ik. Toch er is altijd meer mogelijk dan je denkt. Daarom heb ik onder andere het e book Hoe blijf je jezelf èn krijg je dat wat je wilt’ geschreven. Dit boek geeft je een goede start met 7 tips om ‘dat wat je wilt’, voor elkaar te krijgen. De vele malen dat dit e-book gedownload is geeft aan dat men hier nieuwsgierig naar is. Maar hoe weet je dan wat je wilt? Dat is makkelijker dan je wellicht denkt:

 

Het was zo simpel
Het is Sinterklaastijd. Het doet me denken aan vroeger. De cadeauboeken vielen, net als nu, bij bosjes op de deurmat. Middagen lang verlekkerden we ons aan alle plaatjes met speelgoed. De keuze was reuze en lange lijsten met alles wat we wel wilden hebben legden we aan Sinterklaas voor. Zonder enige vorm van voorbehoud, niets.

Steevast kregen we elk jaar een mooie brief terug dat Sinterklaas voor elk kind een budget heeft. Er moest gekozen worden. Dat bedierf het plezier niet. Integendeel. Het feit dat de mooiste 3 dingen op het lijstje mochten staan maakt het juist leuker. Dat was het startsein voor het volgende: kiezen wat je echt wilde. En hoe beter je koos, des te groter de kans was dat je dan ook echt kreeg wat je wilde. Je moest het wel echt, echt, echt heel graag willen.

Hoe we dat deden? Als eerste namen we er uitgebreid de tijd voor. Niet gehinderd door enige kennis van mogelijke obstakels streepten we weg wat eigenlijk gewoon leuk was om te hebben. We streepten het speelgoed dat we wilde hebben omdat de buurjongen dat ook had ook maar weg. Of die spullen waarvan we dachten dat het verstandig of goed was om te vragen. Zo bleven we kiezen. Na verloop van tijd bleven die dingen, die ons hart echt harder deden kloppen, over. De 3 overgebleven wensen werden op een mooi papiertje in de schoen gedaan. Winterpeen erbij en voilà, vol verwachting klopte ons hart want de kans was groot dat in ieder geval 1 van onze wensen uit zou komen. Het was zo simpel. Toen.

 

Naarmate we ouder worden lijkt wel of we die onbevangenheid verloren zijn.
Toevallig sprak ik hier Linda over. Om te beginnen wist ze niet wat ze wilde. En als ze al enig idee had dan was ze zich enorm bewust van alle mogelijke en reële obstakels waardoor het dan toch geen goed plan leek. Een gewenst resultaat bleef dus altijd een vaag een plan voor de toekomst.

Linda had voor zichzelf goede obstakels bedacht hoor, daar niet van. Ze had het druk. De omstandigheden zaten niet mee. Daarbij moest ze, om er te komen, een aantal persoonlijke uitdagingen aan. Wat ook belangrijk voor haar was is dat ze niet als egoïstisch te boek wilde staan. Of als zielig. Of als vrouwtje ‘nooit genoeg’. Ook was ze bang om bepaalde zaken op te moeten geven. En als je het haar eerlijk vroeg, dan ook wel een beetje bang om haar dromen te verwezenlijken. ( Ja, dat kan ook.) Kortom: Dat wat ze wilde was in haar ogen altijd onbereikbaar.

De eerste vraag die ik voor haar had: Als je hier tevreden mee bent, prima toch? Maar ze was er niet tevreden mee. En geef haar eens ongelijk. Want als je niet zelf keuzes maakt, nooit gaat voor dat wat jij echt wilt, dan geef je de regie uit handen. Dan wordt er voor je gekozen. En dat was niet wat ze wilde.

Dus gingen we samen op zoek naar wat ze wel voor zichzelf voor ogen had. We gingen simpel aan het werk. We pakten bovenstaande ‘Sinterklaas’ aanpak erbij en namen uitgebreid de tijd om, onder andere, de volgende stappen te doorlopen:

 

5 stappen om te ontdekken wat je werkelijk wilt

  1. Blader door het grote wensenboek en maak een wensenlijst zonder enige vorm van terughoudendheid. Fantaseer er op los. Wat als alles mogelijk zou zijn?

Een hulp is om in te zoomen op elk van volgende 7 levensgebieden: plezier, relaties, persoonlijke ontwikkeling, financiën, zakelijk, gezondheid, bijdrage aan de wereld. Schrijf de wensen op alsof ze al in vervulling zijn gegaan.

  1. Streep weg wat voor jou op dit moment het minst belangrijk is. Vraag jezelf bijvoorbeeld af: Wat zou ‘gewoon leuk’ zijn maar verder niets toevoegen? Wat hoort bij verwachtingen van anderen? Bij welke twijfel je? Ook deze worden rigoureus geschrapt. Etc.
  1. Als het behalen van elk van de overgebleven wensen succesvol zal zijn, welke 3 zou je kiezen?
  1. Uit deze drie kies je met de volgende vraag: Welke keuze zou jou ECHT blij maken?

  2. Daarna checkten we nog een keer de uitkomst. Een makkelijke manier om erachter te komen of iets jou gelukkig maakt is door ermee te spelen:
    – Stel je voor dat je niets met je keuze doet: Hoe voel je je dan? Ben je opgelucht? Kies dan wat anders. Mocht je weerstand of afkeer voelen, weet dan dat je goed zit.
    – Stel je voor dat je de verandering al bereikt hebt: Vind je het leuk? Word je er enthousiast van? Heb je er zin in en kun je niet wachten tot je aan de slag kunt? Is het zelfs een beetje eng?

Super! En gefeliciteerd. Alleen voor een doel dat je echt ziet zitten, iets waar je echt blij van wordt zal je actie ondernemen.

 

Van denken naar doen
Opgelucht kijkt Linda me aan, was dat het? Tot zover wel ja.
De volgende stap is uitzoeken hoe je je doel gaat halen. Ik weet dat de weg naar je einddoel niet zonder risico’s, hobbels en kuilen zal zijn. Maar met het helder voor ogen hebben waar je naar toe wilt, een goed plan om er te komen en de juiste hulpbronnen aanspreken kom je al een heel eind. Stap voor stap.

Ga je op pad? Dan zal je verbaasd zijn van je eigen kunnen. Mogelijkheden zien die er eerder niet waren. Dingen leren die je anders nooit zou leren. Inzichten verkrijgen die je anders nooit zou zien. Maar dat is voor een andere blog.

 

-Vergeet alle redenen waarom het niet zou werken en geloof in die ene reden waarom het wel werkt.