Heimwee is geen discussiepunt

De grote wens
‘Weet je, heimwee is geen discussiepunt.’ Ik schrok er zelf van maar het was al gezegd. En ik voelde dat het waar was. En is. Het is zoals het is, ik heb heimwee en niet zo’n beetje ook.

‘Dan gaan we toch terug’, was het antwoord. Echt? Mijn hart sloeg een slag over bij die woorden. Zou het kunnen? Mijn man en ik keken elkaar aan. Hoe, wat, waar en wanneer wisten we nog niet maar de beslissing was genomen: we gaan terug naar Luxemburg, waar we het zo goed naar ons zin hebben gehad.

Heimwee doet pijn. Lichamelijk, als gevoel van onverklaarbaar verdriet. Eerlijk gezegd wist ik niet wat het was totdat het geniepig om de hoek kwam kijken. In het begin is ‘t heel klein en wordt het nog regelmatig overstemd door de alledaagse dingen, maar als de tijd verstrijkt laat het zijn stem steeds vaker en luider horen. Tot het niet meer te ontkennen valt en je er iets mee moet. Dus dat gaan we doen.

 

Pak de regie
Zoals je weet ben ik ervan overtuigd dat je de regie hebt over je eigen leven en moedig ik jou aan jouw hart te volgen. Doe wat je wilt doen! Zorg ervoor dat je geen spijt zal hebben van de dingen die je niet gedaan hebt. Laat je niet weerhouden door zaken als, kan niet, wat als, weet niet, ja maar etc.

En zoals ik vaker zeg, Je hoeft niet altijd direct te weten hoe je er komt. Dat wisten wij op het moment van deze beslissing ook niet. Maar wat we wel wisten was dat het een kwestie van tijd zou zijn. Dat de weg ernaar toe zichzelf aandient als je focust op dat wat je wilt.

 


Vier elke stap

En dat is nu ook gebeurd. We hebben een tijdspanne uitgezet en nu een jaar na de beslissing hebben we een goed plan om de terugkeer naar Luxemburg werkelijkheid te maken en de eerste stappen zijn gezet. En als cadeau valt ons vertrek deze zomer samen met een hoop aanmoediging en begrip. Dank daarvoor!

 

Geen afscheid
Natuurlijk gaan we door ons hart te volgen ook een heleboel missen. Maar gelukkig betekent ‘je hart volgen’ niet altijd dat je al het andere en iedereen los moet laten. Dit is dus geen afscheid. Zowel privé als in het werk blijven we verbonden met Nederland en ik hoop je dan ook nog heel vaak te zien.

Tot snel!

 

 

De belangrijkste stap is nummer 6

Maria was vastbesloten niet meer af te wachten en volgde het volgende 5 stappenplan om eindelijk haar lang gekoesterde droom te verwezenlijken;

  1. Als eerste maakte ze de keuze voor verandering en was bereid zich hiervoor in te zetten.
  2. Maria had een heel duidelijk beeld van het gewenste einddoel voor ogen.
  3. Het was haar duidelijk wat ze al aan eigenschappen, hulpmiddelen en tools in huis had.
  4. Ze wist precies wat ze nog nodig had om haar doel te bereiken en hoe deze te verkrijgen
  5. Een tot in de detail uitgedacht stappenplan lag klaar om te volgen.

Maria was klaar voor actie en stond te trappelen om te beginnen.

En toen gebeurde het. Of eigenlijk, er gebeurde niets.
Het zorgvuldig uitgewerkte stappenplan lag weken later nog precies daar waar Maria het gelaten had. In de la.

 

Stap 6:
Mopperend op zichzelf controleert ze het einddoel. Ja die is goed: Motiverend, niet gemakkelijk maar ook niet onmogelijk. Daarbij, ze heeft er echt wel zin in. Ze bekijkt het stappenplan om te zien of ze nog iets gemist had. Ziet er ook goed uit- niets meer aan doen.

Ze kijkt me aan, niet begrijpend waarom het niet lukt. Ik kijk naar haar en zeg: “Heb je stap 6 ook meegenomen in je voorbereiding?” ‘Stap 6?’, vraagt ze me verwonderd.

‘Ja’, zeg ik, ‘stap 6: Heb je jezelf al afgevraagd hoe jij jezelf saboteert?’

 

Hoe saboteer jij jezelf?
Vraag jezelf af wanneer je afhaakt. Hoe je ervoor zorgt dat jij je doel niet haalt. Wat maakt dat je op de handrem gaat staan.

Het is namelijk niet makkelijk om iets nieuws te doen, nee te zeggen terwijl je zo gewend bent ja te doen. Om veranderingen door te voeren. En dan nog blijvend ook.

Het kan zijn dat je diep in je hart enorm bang bent dat je dat krijgt waar je zo naar verlangt. Of dat de angst voor succes veel groter is dan de angst om te falen. Of ben je bang voor je eigen kracht en kunnen. Bang om je hoofd boven het maaiveld uit te steken. Bang voor reacties van buitenaf. Bang voor alle valkuilen en hobbels die je tegen komt. Bang voor het onbekende met alle (ook) onbekende gevolgen van dien.

En dus blijf je liever comfortabel bij het bekende, daar waar je bent en saboteer je onbewust het bereiken van je doelen. Maar, wat win je als je blijft zitten waar je zit?

 

‘Tackle’ de sabotage knop
Wil je echt je doel halen dan zul je deze realiteit onder ogen moeten zien. Wees eerlijk, ga op zoek naar jouw knop en accepteer jouw reden om de boel te saboteren zonder jezelf voor het hoofd te slaan. Accepteer je eigen verwachtingen, je ingesleten patronen, vooroordelen, valkuilen, angsten etc.
Het is OK. Het is er, en zo is het.

Zie het als je eerste hobbel te nemen. Weet dat een eenmaal (h)erkende obstakel meestal ook de oplossing in zich heeft. Heb je eerlijk antwoord gegeven op je sabotage vraag dan weet je nu ook wat je kunt doen deze om te buigen of zelfs te omzeilen. Ik help je er graag bij.

Tot slot heb ik een vraag aan jou: Hoe saboteer jij jezelf? Hoe ga jij hier mee om?