It takes two to Tango

Sonja komt binnen. Ze kijkt hoopvol.
Het is de eerste keer dat we elkaar spreken. Ze voelt zich een deurmat. Of beter, ze gedraagt zich als een. Men hoeft maar naar haar te kijken of ze heeft het al voor je gedaan. Een ‘eigenschap’ waar gretig gebruik van wordt gemaakt. Hier heeft ze last van. Voelt dat het niet bij haar past. Het vreet energie en daarom wil ze dit patroon graag doorbreken. Ze verheugt zich op wat komen gaat.

=> Alles begint bij de beslissing

 

Sonja komt binnen. Ze kijkt wat bedrukt.
Na wat doorvragen komt het hoge woord eruit. Na ons vorige gesprek heeft ze nagedacht. Ze wil echt heel graag van het ‘please gedrag’ af, weet ook dat ze het nodig heeft maar aan de andere kant is ze heel bang dat ze zal veranderen door het traject dat ze ingaat. Ze is bang dat ze verandert in een naar mens. Een heks. Een egoïstisch wezen. Ik stel haar gerust. Diegene die de regie heeft is zijzelf. Ze is van nature geen naar mens en dat zal ze niet worden ook.

=> Wezenlijk verander je niet, je wordt eerder meer jezelf.

 

Sonja komt binnen. Ze kijkt wat gefrustreerd.
Ze is veranderd, dat weet ze. Ze komt veel beter voor zichzelf op. Weet wat haar grenzen zijn en neemt ze in acht. Ze voelt het. Ze ziet het. Ze merkt het. En het voelt zo goed! Maar de ‘anderen’ zien de verandering helaas nog niets. In ieder geval behandelen ze haar nog net zoals voorheen. Alsof er niets veranderd is. Ik herken het. Het is een feit:

=> Soms is het moeilijk om nieuw gedrag te zien.

 

Sonja komt binnen. Ze kijkt strijdvaardig.
Ze heeft zich niet laten ontmoedigen en heeft haar nieuwe gedrag voortgezet. Wat haar geholpen heeft is dat ze beseft dat haar nieuwe gedrag een ander niet altijd uitkomt. Dat men vaak de neiging heeft om iemand te benaderen zoals men het gewend was. Wat haar geholpen heeft is het benoemen van waar ze tegen aan loopt. Ze beseft:

=> Soms is het voor een ander moeilijk om nieuw gedrag te accepteren.

 

Sonja komt binnen. Ze kijkt verrukt.
Het is haar gelukt. Ze heeft resultaat geboekt! Ze kan zichzelf zijn en tegelijkertijd een goeie relatie met haar collega’s behouden. Sterker nog, ze wordt gerespecteerd, haar groei wordt gezien en ze krijgt zelfs welgemeende complimenten.

=> Soms is het gewoonweg een kwestie van tijd

 

 Sonja komt binnen voor ons laatste gesprek.
Wat bespreken het doorlopen traject. ’Dat we de kern van mijn ‘please gedrag’ eruit gehaald hebben voelde heel goed. Dat was al zo’n opluchting. Hierdoor kon ik al veel beter mezelf zijn. De tools die ik daarna leerde heb ik stap voor stap toegepast. Ik voel me goed, veel rustiger en ontspannen.’

 

Weet je, zegt ze, ‘ik zal voortaan altijd anders naar mensen kijken.’
‘Ik weet nu hoe veel inspanning het vergt om gedrag te veranderen. Hoe spannend dat is.

Wat ik lastig vond is dat ik wel veranderde maar mijn omgeving niet. In ieder geval niet direct. Het is heel moeilijk wanneer mensen op je blijven reageren alsof je nog steeds dezelfde bent terwijl dat niet zo is.

Het voelde soms als een weigering om mij te zien zoals ik ben. Soms was ik echt beledigd. Toch begrijp ik het ook. Ik weet echt wel dat mijn oude gedrag goed van pas kwam. En tegelijkertijd zie ik in dat ik het zelf heb laten gebeuren. Ik zie ook dat het steeds beter ging naarmate ik me beter profileerde. ‘It takes two to tango’ zoals je zegt.

Ik weet nu dat je er niet zomaar vanuit kan gaan dat iemand net als gisteren is. Of vorige week, vorig jaar. Het is waar wat je zei: Ontmoet elke persoon elke keer alsof het de eerste keer is dat je hem of haar ontmoet. Je weet nooit wat er gebeurd is in de tijd dat je elkaar niet hebt gezien. Er kan zomaar iets veranderd zijn.

 

En om terug te komen op mijn angst
Ik weet nu dat mijn gedrag los staat van wie ik ben. Wie ik ben staat vast, mijn gedrag kan ik kiezen. Weet je wat het mooie is Karen?

=> Ik ben veranderd en toch ook weer niet. ‘

  • Karen van Hout

Wanneer is het goed genoeg voor jou?

Julia vertelt me enthousiast dat ze enorm veel gedaan had op het gebied van zelfontwikkeling. Ontelbare boeken heeft ze verslonden. Vele cursussen gedaan. Misschien nog wel meer video’s op YouTube bekeken. Maar ze was er nog niet! Ze was nog niet ‘klaar’. Er kan nog heel wat verbeterd worden. Daar was ze zeker van.

 

Maar er was goede hoop hoor!
Er was een nieuwe boek uitgekomen die ze zou lezen. Daarna zou ze eindelijk gelukkig zijn. Een nieuwe video waar iedereen over sprak. Een ‘must see’ met goede tips om succesvol te zijn. En niet te vergeten de cursus waar ze zichzelf voor ingeschreven had, daar keek ze ook naar uit. Na die cursus zou haar leven een vogelvlucht nemen.

 

Eindelijk zal ze haar doel halen.
Zal ze succesvol zijn. Goed genoeg. Gelukkig zijn. Met stralende ogen kijkt ze me verwachtingsvol aan. Ik kijk terug en glimlach. Ik herken het en zie het vaker. We werken hard om nog beter, gelukkiger, mooier, etc. te zijn. We doen er alles aan om aan ‘het plaatje’ te voldoen.

Maar wat is dat plaatje? Hoe ziet dat eruit, wie bepaalt dat plaatje, vraag ik me weleens af. Hoe definieer je succesvol? Geluk? Wanneer ben je perfect? Wat betekent dat voor jou? En wanneer is het genoeg? Dat was mijn eerste vraag aan Julia.

 

Wanneer is het goed genoeg voor jou?
Een diepe stilte valt. Ze was niet echt blij met mijn vraag, dat zag ik wel. Julia had daar namelijk nog niet over na gedacht. Ze is zo lang bezig geweest om perfect te zijn, een goed mens, liefde te kennen. Zo bezig om het ideale plaatje voor de toekomst na te streven dat ze 1 ding vergeten was; en dat was haarzelf. En niet alleen haarzelf, maar ook het leven nu.

 

We leven niet gister, niet in de toekomst, we leven nu.
Nu had ik een uitdaging. Hoe ga ik dit tactisch brengen? Hoe ga ik haar vertellen dat het prima is om boeken te lezen, cursussen te volgen, video’s te bekijken maar dat aan de andere kant je bent wie je bent en je van jezelf al goed bent? Dat het de uitdaging is om NU te leven. Dat dat je veel meer opbrengt. En je een hoop boeken, cursussen, tijd, geld, inspanning en frustratie scheelt?

 

We zijn genoeg
Ik kende een van de boeken die ze gelezen had en gaf haar dat boek. Ik vroeg haar om blz. 45 open te slaan en daarvan de 2e alinea eens hardop voor te lezen. Er stond:

We zijn allemaal op zoek naar erkenning, acceptatie, gehoord en gezien worden. Om dat te krijgen zoeken we dat buiten onszelf. We zijn we bereid om hard te werken, veel geld uit te geven en diep door het stof te gaan.

Wat we vergeten is dat alles wat je wilt binnen handbereik is. Iedereen perfect is zoals hij of zij is. Als we het voor elkaar krijgen om ons zelf lief te hebben, te accepteren zoals we zijn, onszelf erkennen. Onszelf horen en zien…volgt te rest vanzelf. Automatisch.

 

Julia, las dit, was even stil en dan verschijnt er een glimlach op haar gezicht. Ze heeft de boodschap begrepen. Jij ook?

Karen van Hout

Waarom gemengde teams beter presteren

Monique staat voor een leuke uitdaging; voor een langdurig project krijgt ze de gelegenheid om haar eigen team samen te stellen.

Zo op het eerste gezicht heeft ze wel enkele kandidaten op het oog. Collega’s die ze graag ziet en waarmee ze prettig samenwerkt.  ‘Klus geklaard’ zou je zeggen, maar Monique weet dat er meer nodig is om het project echt succesvol af te kunnen ronden.

Dus heeft ze eerst bepaalt welke kwaliteiten ze nodig acht om succes te behalen. Op persoonlijk vlak vroeg ze zich daarbij het volgende af: Wil ze alleen mensen waar ze al eens me samengewerkt heeft of is het slimmer om ook onbekenden te betrekken? Hoe zou de verhouding “aanstormend talent” vs. “erkende experts” eruit moeten zien. Etc. Zou het zin hebben om naar de man / vrouw verhouding te kijken? En welke verhouding zou dan het beste zijn? Maakt het overigens verschil? Monique ging op onderzoek uit.

 

Homogene teams:
Voor Monique zou een team bestaande alleen uit vrouwen het meest comfortabel voelen. Maar ze weet ook dat zo’n team eenzijdig is. Een team met veel van hetzelfde, hoe waardevol deze ene bijdrage op zich ook is. Daarnaast heeft ze al eerder ervaren dat in een eenzijdig team over het algemeen minder wordt toegezien op afspraken en prestaties en een grotere kans is op groepsdenken. Zaken die de uiteindelijke bedoelde resultaten van haar project niet ten goede zal komen.

 

De mix, heterogene teams
Als Monique onderzoekt wat een gemengd team voor haar zou kunnen doen, komt ze erachter dat het mixen van verschillende eigenschappen en talenten haar team rijker kan maken. Ze ontdekt dat een grotere diversiteit er voor zorgt dat er meer bronnen van onafhankelijke informatie en dus verschillende inzichten beschikbaar is. Door deze diversiteit moet men wel met elkaar in gesprek. Worden de vraagstukken van verschillende kanten bekeken om zo tot de beste oplossing te kunnen komen.

Een die heel waarschijnlijk heel anders zal klinken dan waar een homogeen team ooit op uit zal kunnen komen.

 

De beslissing van Monique
Alles bij elkaar genomen, besluit ze een gemixt team samen te stellen. Personen aan te trekken die verschillend van elkaar zijn. In achtergrond, ervaring, karakter, maar ook goed te kijken naar de man vrouw verhouding. Ze beseft dat een enkele man in een vrouwenteam, of een enkele vrouw in een mannenteam het verschil niet gaat maken. Ze besluit te streven naar een optimale 50/50 man /vrouw verdeling.
Ze vindt het heel spannend  maar wordt gerustgesteld door haar collega die al eerder met dit bijltje gehakt heeft.
‘Ja, een gemixt team kan gedoe opleveren maar niet zoveel als je denkt.’

 

Verschillen accepteren
Hij zegt: ‘Verschillen geeft wellicht wrijving maar wrijving geeft glans.

Accepteer de verschillen. Doe jij dat, dan doen de anderen dat ook. Hoe meer nadruk je legt op het weerleggen van de verschillen hoe groter deze worden. Feit is dat we nu eenmaal allemaal anders zijn. Niet meer, niet minder.

Laat deze verschillen in je voordeel werken:

Een gemixt team is slimmer
-Samenwerken met mensen die anders zijn dan jij dagen je uit om op een nieuwe manier te denken.
– teamleden van een gemixt team stellen veel vaker belangen van het bedrijf vóór hun eigen belangen
– In een gemixt team blijkt men elkaar veel meer de ruimte te geven om zich te ontwikkelen en aanmoedigen om goede prestaties te leveren.
– Wat leidt tot een betere werksfeer
– In bedrijven met een goede werksfeer wordt effectiever gewerkt wat de productiviteit ten goede komt.

 

En het team zelf?

Wees ook niet bang dat de teamleden hier wat van vinden. Het is bekend dat men het over het algemeen leuker vindt om in een gemengd team te werken. De sfeer is vaak beter. Men geeft aan beter te kunnen functioneren. Meer te worden uitgedaagd en er meer plezier aan te hebben.

 

Kortom:
Het gedoe weegt niet op tegen het profijt wat je van een gemengd team zult hebben. Alle lichten staan op groen Monique.

En als laatste tip:
Loop je ergens tegenaan dan bel je Karen gewoon.

 

Heimwee is geen discussiepunt

De grote wens
‘Weet je, heimwee is geen discussiepunt.’ Ik schrok er zelf van maar het was al gezegd. En ik voelde dat het waar was. En is. Het is zoals het is, ik heb heimwee en niet zo’n beetje ook.

‘Dan gaan we toch terug’, was het antwoord. Echt? Mijn hart sloeg een slag over bij die woorden. Zou het kunnen? Mijn man en ik keken elkaar aan. Hoe, wat, waar en wanneer wisten we nog niet maar de beslissing was genomen: we gaan terug naar Luxemburg, waar we het zo goed naar ons zin hebben gehad.

Heimwee doet pijn. Lichamelijk, als gevoel van onverklaarbaar verdriet. Eerlijk gezegd wist ik niet wat het was totdat het geniepig om de hoek kwam kijken. In het begin is ‘t heel klein en wordt het nog regelmatig overstemd door de alledaagse dingen, maar als de tijd verstrijkt laat het zijn stem steeds vaker en luider horen. Tot het niet meer te ontkennen valt en je er iets mee moet. Dus dat gaan we doen.

 

Pak de regie
Zoals je weet ben ik ervan overtuigd dat je de regie hebt over je eigen leven en moedig ik jou aan jouw hart te volgen. Doe wat je wilt doen! Zorg ervoor dat je geen spijt zal hebben van de dingen die je niet gedaan hebt. Laat je niet weerhouden door zaken als, kan niet, wat als, weet niet, ja maar etc.

En zoals ik vaker zeg, Je hoeft niet altijd direct te weten hoe je er komt. Dat wisten wij op het moment van deze beslissing ook niet. Maar wat we wel wisten was dat het een kwestie van tijd zou zijn. Dat de weg ernaar toe zichzelf aandient als je focust op dat wat je wilt.

 


Vier elke stap

En dat is nu ook gebeurd. We hebben een tijdspanne uitgezet en nu een jaar na de beslissing hebben we een goed plan om de terugkeer naar Luxemburg werkelijkheid te maken en de eerste stappen zijn gezet. En als cadeau valt ons vertrek deze zomer samen met een hoop aanmoediging en begrip. Dank daarvoor!

 

Geen afscheid
Natuurlijk gaan we door ons hart te volgen ook een heleboel missen. Maar gelukkig betekent ‘je hart volgen’ niet altijd dat je al het andere en iedereen los moet laten. Dit is dus geen afscheid. Zowel privé als in het werk blijven we verbonden met Nederland en ik hoop je dan ook nog heel vaak te zien.

Tot snel!