De belangrijkste stap is nummer 6

Maria was vastbesloten niet meer af te wachten en volgde het volgende 5 stappenplan om eindelijk haar lang gekoesterde droom te verwezenlijken;

  1. Als eerste maakte ze de keuze voor verandering en was bereid zich hiervoor in te zetten.
  2. Maria had een heel duidelijk beeld van het gewenste einddoel voor ogen.
  3. Het was haar duidelijk wat ze al aan eigenschappen, hulpmiddelen en tools in huis had.
  4. Ze wist precies wat ze nog nodig had om haar doel te bereiken en hoe deze te verkrijgen
  5. Een tot in de detail uitgedacht stappenplan lag klaar om te volgen.

Maria was klaar voor actie en stond te trappelen om te beginnen.

En toen gebeurde het. Of eigenlijk, er gebeurde niets.
Het zorgvuldig uitgewerkte stappenplan lag weken later nog precies daar waar Maria het gelaten had. In de la.

 

Stap 6:
Mopperend op zichzelf controleert ze het einddoel. Ja die is goed: Motiverend, niet gemakkelijk maar ook niet onmogelijk. Daarbij, ze heeft er echt wel zin in. Ze bekijkt het stappenplan om te zien of ze nog iets gemist had. Ziet er ook goed uit- niets meer aan doen.

Ze kijkt me aan, niet begrijpend waarom het niet lukt. Ik kijk naar haar en zeg: “Heb je stap 6 ook meegenomen in je voorbereiding?” ‘Stap 6?’, vraagt ze me verwonderd.

‘Ja’, zeg ik, ‘stap 6: Heb je jezelf al afgevraagd hoe jij jezelf saboteert?’

 

Hoe saboteer jij jezelf?
Vraag jezelf af wanneer je afhaakt. Hoe je ervoor zorgt dat jij je doel niet haalt. Wat maakt dat je op de handrem gaat staan.

Het is namelijk niet makkelijk om iets nieuws te doen, nee te zeggen terwijl je zo gewend bent ja te doen. Om veranderingen door te voeren. En dan nog blijvend ook.

Het kan zijn dat je diep in je hart enorm bang bent dat je dat krijgt waar je zo naar verlangt. Of dat de angst voor succes veel groter is dan de angst om te falen. Of ben je bang voor je eigen kracht en kunnen. Bang om je hoofd boven het maaiveld uit te steken. Bang voor reacties van buitenaf. Bang voor alle valkuilen en hobbels die je tegen komt. Bang voor het onbekende met alle (ook) onbekende gevolgen van dien.

En dus blijf je liever comfortabel bij het bekende, daar waar je bent en saboteer je onbewust het bereiken van je doelen. Maar, wat win je als je blijft zitten waar je zit?

 

‘Tackle’ de sabotage knop
Wil je echt je doel halen dan zul je deze realiteit onder ogen moeten zien. Wees eerlijk, ga op zoek naar jouw knop en accepteer jouw reden om de boel te saboteren zonder jezelf voor het hoofd te slaan. Accepteer je eigen verwachtingen, je ingesleten patronen, vooroordelen, valkuilen, angsten etc.
Het is OK. Het is er, en zo is het.

Zie het als je eerste hobbel te nemen. Weet dat een eenmaal (h)erkende obstakel meestal ook de oplossing in zich heeft. Heb je eerlijk antwoord gegeven op je sabotage vraag dan weet je nu ook wat je kunt doen deze om te buigen of zelfs te omzeilen. Ik help je er graag bij.

Tot slot heb ik een vraag aan jou: Hoe saboteer jij jezelf? Hoe ga jij hier mee om?

Gedrag is niet de oorzaak

Gedrag wordt vaak aangewezen als oorzaak van een bepaalde situatie. Wat logisch is, want dat is wat we zien. Kunnen benoemen. En op ‘datgene wat we zien’ is een reactie met bijbehorende conclusie mogelijk:

-Jaap reageert altijd nukkig op een opdracht.
Volgens zijn manager is dit de oorzaak van de bedrukte sfeer in de groep.

-De 3 jarige zoon van Lisa bestiert het hele huishouden, zijn wil is wet.
In de ogen van Lisa is dat de doorzaak van de spanning tussen haar en haar echtgenoot.

 

Actie = Reactie
In ‘Een relatie heb je niet, die maak je’ heb ik al geschreven dat actie altijd een reactie uitlokt. Dus ja, als iemand zich nukkig gedraagt dan wordt daar passend op gereageerd en heeft dat zo zijn effecten op de sfeer in het team. Evenzo is het aan te nemen dat het gedrag van de zoon van Lisa spanning veroorzaakt tussen de beide ouders.


So far, so good.

Een logische oplossing zou zijn dat Jaap en het zoontje van Lisa ‘gewoon’ hun gedrag aan zouden moeten passen zodat de ongewenste effecten hiervan de wereld uit zijn. Echter, zo simpel ligt het vaak niet. Om gedrag werkelijk te kunnen veranderen moeten we kijken naar de achterliggende oorzaken. Want wat maakt dat Jaap zo nukkig reageert? Lisa’s zoon zo driftig is?

Een middel om de achterliggende oorzaken te identificeren is een, wat ik noem, systemische blik werpen. Uit te leggen als het uitzoomen op de situatie. Om dit te doen kijk je niet alleen naar het individu maar betrek je de hele omgeving waarin deze zich bevindt ( het systeem).


Het systeem
Een systeem kun je zien als een groep bij elkaar horende leden: In het geval van Jaap kijken we naar het hele team. 2015-05-16 23.17.44In het geval van Lisa’s zoontje naar het hele gezin.

Alle leden van het team en familie zijn direct of indirect aan elkaar verbonden. Alle leden beïnvloeden en worden andersom ( onzichtbaar of zichtbaar) beïnvloed door elkaar. Beweegt de een, dan beweegt de ander automatisch mee.

Een systeem ‘leeft’ volgens een aantal basisvoorwaarden van orde, plek en balans in geven en nemen en is altijd bezig om evenwicht tussen de elementen te bewaren (zelfregulerend).

 

In het systeem
Een verstoring van de genoemde basisvoorwaarden geeft disbalans. Omdat alles en iedereen in een systeem met elkaar verbonden is gaat zo’n verstoring het hele systeem aan.

Het systeem zet alles in om de balans weer te bewerkstelligen. Deze bewegingen zijn niet te zien maar wel voelbaar voor alle leden van het systeem. De reactie op deze, niet zichtbare maar zeker wel voelbare, dynamiek uit zich in zichtbaar gedrag:

– Hoe groter de bewegingen zijn om evenwicht te bewerkstelligen, des te meer ‘gedoe’ je ervaart. Dit kan uiten in bijvoorbeeld onrust, irritatie en dwangmatigheid.

– Wanneer  de balans weer hersteld is (wordt er voldaan is aan de basisvoorwaarden), dan wordt dat ervaren als ‘rust in de tent’.


Het werkt twee kanten op
Gedrag is dus niet de oorzaak maar veel vaker een uiting van iets wat zich in het systeem bevindt. Wat Jaap betreft: binnen het hele team bleek het gevoel te heersen meer te moeten geven dan terug te krijgen. Jaap was diegene die dat verwoordde in zijn gedrag.

Wat het zoontje van Lisa betrof: Het zoontje van Lisa vertoonde dwingend gedrag omdat het kind de al bestaande spanning voelde tussen de ouders. Hiermee verwoordde hij dat wat er al aan de hand was voor hij zijn huidige gedrag vertoonde.

Zoals een vriendin opmerkte: ‘Wat we ons vaak niet realiseren dat wij niet alleen onze omgeving beïnvloeden maar dat onze omgeving ons ook beïnvloedt.’ Hiermee vat ze het hele verhaal samen.

 

  • Karen van Hout

 

 

Wat haal jij voor jezelf uit dit verhaal?
Het zou leuk zijn als je een reactie achterlaat op de pagina die deze blog laat zien.

ps. Heb je vragen over deze blog? Laat het me weten.
Ken je iemand die deze blog moet lezen? Deel het gerust.

 

Een relatie heb je niet, die maak je. (4 tips)

Een relatie heb je niet, die maak je.
Een zin die ik veel gebruik. Die af en toe stof doet opwaaien, maar meestal bijval krijgt. Want als je deze tot je door laat dringen besef je dat het waar is. In deze blog leg ik aan de hand van een voorbeeld uit waarom dit is en geef ik je 4 tips om op een iets andere manier, dan je misschien gewend bent, naar je relaties te kijken.

In een eerdere blog heb ik de relatie tussen twee collega’s beschreven.  In eerst instantie konden Martin en Jeanette het heel goed met elkaar vinden. Na een verschuiving van functies, waarbij Martin een nieuwe functie kreeg en Jeanette Martin’s oude functie op zich nam,  werd de sfeer tussen hen om te snijden. Ze waren ervan overtuigd dat ze een slechte relatie hadden.

Vele gesprekken hebben tevergeefs plaats gevonden. Situaties en incidenten werden uitgebreid besproken. De schuldvraag bleef heen en weer geschoven worden. Ze kwamen er niet uit.


1.Onderstroom
Zowel Martin als Jeanette begrepen dat, om de oplossing te vinden, het nodig was om onder de oppervlakte te kijken. Om de dynamiek tussen hen zichtbaar, en dus bespreekbaar, te maken is een systemische opstelling* gedaan. Daarnaast kwam het volgende aan de orde:

2. Ontschuldiging
In het systemisch gedachtegoed wordt niet over goed of fout gesproken. Het is zoals het is. Het gebeurt zoals het doet. Niet meer, niet minder. Martin en Jeanette stopten met elkaar als schuldige aan te wijzen.

3. Processen & Patronen
Zonder de sluier van schuld kon er vrij gekeken worden naar het proces tussen de twee. Er was voor beiden ruimte te zien wat Jeanette zoal deed, wat effect had op Martin. En wat Martin deed, wat effect had op Jeanette.

Een, tot op dat moment onbewust, patroon werd duidelijk. Martin bleef bij Jeanette over haar schouder mee kijken: Wat doet zij met zijn werk, gaat dat wel goed, moet hij niet ingrijpen? Jeanette voelde dat heel goed aan, ergerde zich hier ontzettend aan en wilde hier niets van weten en keerde hem de rug toe.

 4. Invloed ipv controle
Om een, in onze ogen, betere relatie te krijgen hebben we de neiging de ander te willen veranderen. In plaats van de ander te willen veranderen ( dus de relatie te willen ‘controleren’) is het slimmer om te zien hoe je deze kunt beïnvloeden.

Hiervoor dien je zo flexibel mogelijk te zijn.  Als jij flexibel kunt omgaan met wat de ander doet en dus je eigen reactie kunt veranderen, dan heb jij controle over wat er in het systeem tussen jou en die ander bestaat. Een andere actie brengt een andere reactie: Een verandering van jouw kant brengt een andere relatie met zich mee.

 

Een relatie heb je niet, die maak je.
Als je wilt weten wat een relatie goed of slecht maakt is het dus interessant om er achter  te komen wat maakt dat het escaleert tussen twee of meerdere personen. Of wat het is waarom een relatie juist goed gaat.

Jeanette en Martin waren er in eerst instantie van overtuigd dat ze een slechte relatie hadden. Door op bovenstaande manier naar hun relatie te kijken werd het hen duidelijk dat zij de relatie slecht ‘maakten’.  Ze zagen in welk invloed zij ( bewust en/of onbewust) op elkaar uitoefenden en wat zij konden doen opdat hun relatie verbeteren zou. Deze inzichten pasten zij toe.

In het kort: Als eerste gaven Jeanette en Martin elkaar wat meer ruimte. Jeanette kreeg weer lucht, was in staat van haar eiland af te komen en Martin in zijn werk te erkennen. Deze erkenning deed hem goed. Hij besefte op zijn beurt dat hij zijn oude functie nooit los heeft kunnen laten.  Hij besefte ook dat die nu in Jeanette’s vakkundige handen lag en niet meer zijn verantwoordelijkheid was. Met dit inzicht was Martin in staat zijn oude functie los te laten en zich te concentreren op zijn eigen nieuwe taken.

Zo maakten zij van een slechte relatie een goede relatie. En dat doen ze nog steeds. Tussen hun is nu lucht en ruimte en iets wat eerder niet meer denkbaar was: wederzijds begrip, respect en zelfs overleg.

Wil je eens een opstelling meemaken? Noteer dan 27 oktober in je agenda en reserveer hier je plek.

  • Karen van Hout

Een reis langs de achterkant van woorden

Goed nieuws voor alle schrijvers: jouw verhaal bestaat al.
Met een systemische werkwijze en behulp van jouw belevingswereld ben je in staat dit verhaal te ‘pakken’. Systemisch coach/counsellor Karen van Hout blogt over deze verrassende aanpak om langs de achterkant van de woorden jouw verhaal tot leven te brengen.

Je loopt al langer rond met het idee dat ene boek te schrijven.
Jouw verhaal te vertellen. Eindelijk kom je er aan toe de daad bij het woord te voegen. Enthousiast begin je aan de eerste hoofdstukken.


En ergens onderweg gebeurt het.
Er is iets aan de hand maar je weet niet wat. De flow is op. Er is geen binding met je personage. Je weet niet hoe je verder moet of misschien voel je dat de verhaallijn niet klopt. Je twijfelt over dat andere personage, hoort die er wel bij? Klopt die ene gebeurtenis wel? Is er genoeg diepgang?

Je kunt je vinger er niet opleggen en hebt al van alles geprobeerd om het op te lossen. Maar hoeveel boeken je ook leest, hoeveel research je ook doet, hoeveel je er ook over praat, hoe hard je ook nadenkt, niets werkt. Het lijkt wel of iets jou tegenhoudt.


Hoe kom je hier uit?
Dit soort issues laten zich meestal niet oplossen door ze te analyseren en beredeneren. Wat wel werkt, is als je jouw verhaal vanuit het gezichtpunt van je personages gaat ervaren.

Door letterlijk in hun schoenen te gaan staan en in jouw verhaal rond te lopen, komen er ideeën, gedachten en gevoelens aan de oppervlakte die je laten zien en ervaren waar het schort, schuurt en wat nodig is om jouw verhaal verder te brengen.

Hoe je dit doet? Door een systemische blik te werpen op het verhaal en de situatie die om een oplossing vraagt.


Hoe werkt die systemische blik op jouw verhaal?
Kenmerkend voor systemisch werk is het visueel maken van een situatie door middel van, bijvoorbeeld, een opstelling: het letterlijk neerzetten van de factoren die meespelen in jouw vraag.
Dit kan met behulp van een groep mensen maar ook heel simpel 1 op 1 met voorwerpen.

Van een afstand bekijk je deze verzameling factoren (het systeem). Hierdoor krijgt jouw verhaal de kans zich te presenteren. Patronen, verbanden en relaties zijn opeens zichtbaar en er worden jou hele andere zaken duidelijk dan dat je bedenken kunt.

www.of-wood.com (8)
Wil je proeven?
Met opstellingen ga je niet lichtvaardig om. Zeker niet als de verhalen die je naar buiten wilt brengen niet altijd even gemakkelijk zijn. Hier is kennis en kunde voor nodig van een geoefende systemisch begeleider.

Proeven aan opstellingen kan natuurlijk altijd: Bekijk je vraag en bepaal welke factoren hiermee samenhangen. Voor elke factor leg je een papier op de grond zoals jij denkt dat het goed is.

Eerst kijk je van een afstand. Schrijf op wat je ziet, wat je opvalt. Stel jezelf de vragen die je hebt: bijvoorbeeld of de verhoudingen kloppen. Verleg eens wat. Speel ermee. En zo ga je door totdat je denkt dat je alle informatie verzamelt hebt.

Ontspan en wees je bewust hoe je lichaam voelt,wat je denkt en ziet. Daarna ga je 1 voor 1 op de papieren staan, heel simpel. Laat elk element rustig tot je doordringen. Schrijf op wat je in je lichaam voelt veranderen. Welke gedachten bij je opkomen. De beelden die je ziet. En ook hier stel je jezelf de vragen die je hebt. Ook hier speel je. Als je genoeg informatie hebt van de een, stap dan uit en stap op een ander papier. Je zult zien dat je van de verschillende plekken, andere informatie krijgt.

Alles waar je een antwoord op wenst kun je op deze manier aan het licht brengen en verwerken in je verhaal, zoals:

Twijfel je over het einde van jouw verhaal? Vraag je jezelf af uit wiens perspectief je een bepaalde scene het beste beschrijft? Wat jouw verhaal nodig heeft om verder geschreven te worden? De antwoorden liggen voor het oprapen.

Of: Wil je jouw personages beter leren kennen? Wil je meer weten over hun uiterlijkheden? Wil je weten wat hen beweegt bepaalde keuzes te maken? Waar ze vandaan komen? Waar ze naar toe willen? Ze zullen jou de nodige informatie verschaffen.

Paper ball forming a lightbulb, white background

Uit de praktijk:
Opeens is het je bijvoorbeeld duidelijk dat je verhaallijn een andere wending neemt omdat de geplande verzoening er echt niet in zit. Dat het personage dat je eigenlijk wilde schrappen een hele belangrijke rol vertolkt voor de achtergrond van jouw verhaal. Of misschien kom je er achter dat de nodige binding met die ene personage zit in het deel dat je nog niet over hem of haar wist.

Systemisch met je verhaal aan de slag gaan, werkt dan ook als een reis langs de achterkant van de woorden. Voorbij wat geschreven wordt, maakt het zichtbaar wat verborgen ligt. Het geeft je een andere toegang tot jouw eigen belevingswereld, een enorme inspiratiebron waar je je tot aan de allerlaatste punt aan kunt laven.

 

NB. Schrijf je een (boek)verhaal? Heb je een vraag over jouw verhaal?
Maak nu een afspraak en profiteer van de ‘jaar van het boek’ aanbieding. Deze is geldig tot 31 december 2016.  

 

 www.steljeverhaalop.nl is een produkt van OF WOOD. 

Systemisch gezien: Op je plek (2)

Martin is blij, heel blij.

Na jaren hard gewerkt te hebben heeft hij promotie gemaakt en eindelijk kan hij die gedroomde functie invullen. Het heugelijk feit wordt goed gevierd. Ook thuis. De promotie betekent meer verantwoordelijkheden met bijbehorende salaris.

Jeanette, vroeger zijn directe collega, heeft door deze verschuiving in het team ook promotie kunnen maken.  Zij neemt Martins oude plek in. Allebei blij en dus goed geregeld zou je zeggen.

 

Alhoewel?

Maanden later is de sfeer om te snijden. Tussen Martin en Jeanette botert het niet meer en hangt “dikke lucht”. De twee teamleden zijn kemphanen geworden en vliegen elkaar regelmatig in de haren.

 

Wat nu?

Uit gesprekken komt naar voren dat Martin vindt dat Jeanette eigenwijs is en niet luistert. Jeanette op haar beurt vindt Martin vooral een bemoeial en hooghartig sinds hij zijn nieuwe functie invult. Na zo’n gesprek worden goede afspraken gemaakt maar na enige tijd steekt het toch de kop weer op. Het gaat echt niet tussen die twee.

Met allebei wordt een opstelling gedaan. Het is al snel duidelijk ‘hoe het nu is’:
In de opstelling staat de representant van Martin tegen Jeanette aan en kijkt over haar schouder mee. Hij is gefixeerd op wat zij doet met zijn oude functie.  Jeanette daarentegen staat geërgerd met de rug naar Martin toe. Niet van plan om ook maar iets van openheid te geven en haar werk uitsluitend op haar eigen manier te doen.

 

Kort gezegd:

Doordat Martin “bovenop” haar zit krijgt Jeanette geen lucht.
Doordat Jeanette met de rug naar Martin staat voelt hij zich niet gezien.

 

Hier zit een oplossing in. Dat zien ze allebei.

De opstelling vormt zich als volgt:
Meer afstand tussen de twee representanten voelt al een stuk beter. Martin voelt zich minder geërgerd en kan zich beter concentreren op zijn nieuwe functie. Jeanette krijgt weer lucht en kan weer om zich heen kijken. Dit geeft beiden wat rust.

Als de representant van Jeanette zich omdraait ziet ze Martin weer. Ook ziet ze opeens weer wat hoe hij lange tijd met toewijding zijn oude functie heeft ingevuld. Dat zij het anders wil, wil niet zeggen dat Martin zijn manier verkeerd was. Opeens beseft ze dat ze op een eilandje heeft gezeten en door haar manier van doen Martin en zijn werk tekort heeft gedaan. De lucht klaart al wat op.

Dit geeft Martin een gevoel van opluchting en de erkenning doet hem duidelijk goed. Hij voelt zich nu gezien. Martin beseft op zijn beurt dat hij zijn oude functie nooit los heeft kunnen laten. Hij beseft ook dat die nu in Jeanette’s vakkundige handen ligt. Dat het zijn verantwoordelijkheid niet meer is en dat hij zijn eigen nieuwe plek volledig in mag en kan nemen.

Deze inzichten doen de lucht voelbaar opklaren. Er is wederzijds begrip en respect ontstaan. Samen overleggen ze hoe ze deze inzichten in het dagelijkse leven tot uitvoering kunnen brengen. Een plan en afspraken worden gemaakt en er wordt zelfs gelachen.

 

Beiden blij op hun eigen plek

Met de opstelling en bijbehorende inzichten in het achterhoofd worden de tijd erna zelfs grappen gemaakt op momenten dat een van hen in het oude patroon dreigt te stappen. Ze kunnen weer door 1 deur, allebei blij op hun eigen plek.

Systemisch gezien: Op je plek

Laura werkt op een afdeling met 6 andere collega’s. Ze heeft het druk. Eigenlijk veel te druk maar diep in haar hart vindt ze dat heerlijk.

Ze kent het, zo is ze altijd geweest. Je hoeft haar maar aan te kijken en ze heeft het al voor je gedaan. Wat het ook is. Alsof ze er een zintuig voor heeft en precies weet wat jij nodig hebt. Ja die Laura, ze is lekker bezig.

In het begin zien de collega’s het aan. Soms is het gedrag van Laura irritant maar aan de andere kant erg handig. Het scheelt ze zelf een boel werk. Dus wordt er niets van gezegd.

Na enige tijd gaat het toch wringen. Er ontstaan kleine woordenwisselingen. Het lijkt alsof Laura steeds meer de afdeling runt en dat kan toch niet de bedoeling zijn. Diep in haar hart voelt Laura dit ook zo maar weet je nog? Ze kan niet anders. Zelf snapt ze het ook niet goed.

Uiteindelijk wordt het haar toch teveel. Ze heeft steeds minder plezier in haar werk en denkt er zelfs over om op te stappen en een andere baan te gaan zoeken. s’Avonds is ze uitgeblust en op zondag lijkt de week een enorme onoverkomelijke berg.

Waarom heeft ze het gevoel dat ze niet op haar plek zit? Waarom denkt ze toch altijd dat ze alles voor jan-en-alleman moet doen? Moet zorgen? Schuift ze zoveel taken op haar eigen bord? Ze is bang dat ze in een volgende baan tegen hetzelfde aan zal lopen en gaat op onderzoek uit.

Uit een gesprek komt sterk naar voren dat ze uit een gebroken gezin komt. Haar ouders zijn gescheiden toen ze een jaar of tien was en als oudste kreeg zij al snel de verantwoordelijkheid voor haar 2 broertjes. Haar moeder deelde veel met haar, ook de boosheid en de zorgen die de scheiding met zich meebracht. Laura wist overal van. Haar moeder moest hard werken om alles draaiende te houden maar samen met Laura redden ze het wel.

Tijdens een workshop bevestigt een opstelling dit beeld. Bij Laura gaat een lichtje branden. Door de scheiding en het wegvallen van haar vader in het gezin heeft Laura op haar 10e de plek van haar vader “overgenomen”. Met alle gevolgen van dien. Het verantwoordelijkheidsgevoel die daar bij hoort is ze nooit meer kwijt geraakt en draagt ze al 25 jaar op haar schouders.

Tot nu…nu krijgt ze de gelegenheid om de ouderplek terug te geven aan de persoon waartoe die plek hoort, haar eigen kindplek terug in te nemen en datgene wat ze al die tijd op haar schouders heeft gedragen, los te laten. En dit doet ze!

Ze voelt zich bevrijd. Ze omschrijft het als een bijna letterlijk leegte. Ruimte! Een ruimte die weer van haar is. Opluchting. De druk is verdwenen en een besef van vrijheid borrelt op. Deze vrijheid heeft ze lang niet gevoeld en koestert het.

Ze leert de ruimte voor zichzelf te gebruiken en alles wat er niet bij haar hoort te laten voor wat het is. Ook op haar werk merkt ze dat ze veel beter in staat is om niet alles op haar schouders te laden. En ze geniet ervan.

Haar collega’s merken de verandering ook. Ze complimenteren haar en voelen zich ook vrijer om weer meer in haar buurt te komen, wetende dat Laura niet meer “moedert” over hun en de afdeling.

Laura besluit te blijven en werkt nog lange tijd met veel plezier samen met haar collegas.

NB. Naam en (mogelijke) situatie zijn fictief.

Ontdek ‘dat’ wat je nog niet weet

Ken je dat?

Dat er ”iets” speelt maar je kunt je vinger er niet op leggen? Iets wat niet benoemd kan worden maar waar je wel last van hebt? Dat z’n uitwerking niet mist?

Ken je dat? Dat je reageert op je collega op een manier die eigenlijk niet passend is? Je weet niet waar het vandaan komt maar je kunt het niet laten. Die persoon roept die reactie nou eenmaal bij je op.

Ken je dat? Je hebt je baan maar bent constant met andere zaken bezig die jouw aandacht vragen. Het lijkt wel of je twee banen hebt.

Doelen halen, liefde, relaties, het lukt je niet hoe hard je je best ook doet. Hoeveel boeken je ook leest, hoeveel je er ook over praat. Je kunt je vinger er niet op leggen. Herken je dat? Of een van de punten hier boven? Misschien kun je zelf nog iets noemen?

Door systemisch te werken wordt het onzichtbare, ‘dat wat je nog niet weet’, zichtbaar gemaakt. In plaats van te focussen, zoom je uit. Kijk je naar de verschillende elementen die met jouw vraag samenhangen. Verbanden, patronen, relaties tussen deze elementen.

Ik hou ervan. Om te onderzoeken en te ontdekken. Juist naar dat onzichtbare. De verborgen schat in jou zelf. Ik geloof in de potentie van ons allemaal. Het enige wat ons tegenhoudt is dat we niet altijd door hebben wat we precies kunnen. Of wat we nodig hebben. Welke hulpbronnen we hebben. En wat we willen.

Hoe kun je die ontdekken?

– Maak het groter, zoom uit, “zet jezelf in het publiek”.
– Kijk naar het podium van het leven, wat speelt zich af?
– Kijk naar je medespelers en factoren die met je vraag samenhangen.
– Laat het zich presenteren, laat het gebeuren.
– Wat zie je? Wat voel je? Wat zie je gebeuren?
– Verander iets, speel ermee, wat gebeurt er dan?

Er ontstaan inzichten in storende factoren en ook is zichtbaar wat je kunt doen om het “script” te herschrijven zodat het weer “klopt”. De mogelijkheden zijn in zicht, duidelijkheid wordt geschept en het doel komt steeds dichterbij.

Hoe fijn is dat!?