It takes two to Tango

Sonja komt binnen. Ze kijkt hoopvol.
Het is de eerste keer dat we elkaar spreken. Ze voelt zich een deurmat. Of beter, ze gedraagt zich als een. Men hoeft maar naar haar te kijken of ze heeft het al voor je gedaan. Een ‘eigenschap’ waar gretig gebruik van wordt gemaakt. Hier heeft ze last van. Voelt dat het niet bij haar past. Het vreet energie en daarom wil ze dit patroon graag doorbreken. Ze verheugt zich op wat komen gaat.

=> Alles begint bij de beslissing

 

Sonja komt binnen. Ze kijkt wat bedrukt.
Na wat doorvragen komt het hoge woord eruit. Na ons vorige gesprek heeft ze nagedacht. Ze wil echt heel graag van het ‘please gedrag’ af, weet ook dat ze het nodig heeft maar aan de andere kant is ze heel bang dat ze zal veranderen door het traject dat ze ingaat. Ze is bang dat ze verandert in een naar mens. Een heks. Een egoïstisch wezen. Ik stel haar gerust. Diegene die de regie heeft is zijzelf. Ze is van nature geen naar mens en dat zal ze niet worden ook.

=> Wezenlijk verander je niet, je wordt eerder meer jezelf.

 

Sonja komt binnen. Ze kijkt wat gefrustreerd.
Ze is veranderd, dat weet ze. Ze komt veel beter voor zichzelf op. Weet wat haar grenzen zijn en neemt ze in acht. Ze voelt het. Ze ziet het. Ze merkt het. En het voelt zo goed! Maar de ‘anderen’ zien de verandering helaas nog niets. In ieder geval behandelen ze haar nog net zoals voorheen. Alsof er niets veranderd is. Ik herken het. Het is een feit:

=> Soms is het moeilijk om nieuw gedrag te zien.

 

Sonja komt binnen. Ze kijkt strijdvaardig.
Ze heeft zich niet laten ontmoedigen en heeft haar nieuwe gedrag voortgezet. Wat haar geholpen heeft is dat ze beseft dat haar nieuwe gedrag een ander niet altijd uitkomt. Dat men vaak de neiging heeft om iemand te benaderen zoals men het gewend was. Wat haar geholpen heeft is het benoemen van waar ze tegen aan loopt. Ze beseft:

=> Soms is het voor een ander moeilijk om nieuw gedrag te accepteren.

 

Sonja komt binnen. Ze kijkt verrukt.
Het is haar gelukt. Ze heeft resultaat geboekt! Ze kan zichzelf zijn en tegelijkertijd een goeie relatie met haar collega’s behouden. Sterker nog, ze wordt gerespecteerd, haar groei wordt gezien en ze krijgt zelfs welgemeende complimenten.

=> Soms is het gewoonweg een kwestie van tijd

 

 Sonja komt binnen voor ons laatste gesprek.
Wat bespreken het doorlopen traject. ’Dat we de kern van mijn ‘please gedrag’ eruit gehaald hebben voelde heel goed. Dat was al zo’n opluchting. Hierdoor kon ik al veel beter mezelf zijn. De tools die ik daarna leerde heb ik stap voor stap toegepast. Ik voel me goed, veel rustiger en ontspannen.’

 

Weet je, zegt ze, ‘ik zal voortaan altijd anders naar mensen kijken.’
‘Ik weet nu hoe veel inspanning het vergt om gedrag te veranderen. Hoe spannend dat is.

Wat ik lastig vond is dat ik wel veranderde maar mijn omgeving niet. In ieder geval niet direct. Het is heel moeilijk wanneer mensen op je blijven reageren alsof je nog steeds dezelfde bent terwijl dat niet zo is.

Het voelde soms als een weigering om mij te zien zoals ik ben. Soms was ik echt beledigd. Toch begrijp ik het ook. Ik weet echt wel dat mijn oude gedrag goed van pas kwam. En tegelijkertijd zie ik in dat ik het zelf heb laten gebeuren. Ik zie ook dat het steeds beter ging naarmate ik me beter profileerde. ‘It takes two to tango’ zoals je zegt.

Ik weet nu dat je er niet zomaar vanuit kan gaan dat iemand net als gisteren is. Of vorige week, vorig jaar. Het is waar wat je zei: Ontmoet elke persoon elke keer alsof het de eerste keer is dat je hem of haar ontmoet. Je weet nooit wat er gebeurd is in de tijd dat je elkaar niet hebt gezien. Er kan zomaar iets veranderd zijn.

 

En om terug te komen op mijn angst
Ik weet nu dat mijn gedrag los staat van wie ik ben. Wie ik ben staat vast, mijn gedrag kan ik kiezen. Weet je wat het mooie is Karen?

=> Ik ben veranderd en toch ook weer niet. ‘

  • Karen van Hout

Zielig of juist heel slim

De herfst lijkt ingetreden. Ik rij naar mijn eerste afspraak van de dag. Zoals altijd heb ik er zin in vandaag. Het regent buiten en het waait maar mij doet dat niet zoveel. Sterker nog, ergens geniet ik er ook wel van. Ik hou wel van de afwisseling van de seizoenen.

Omdat ik wat vroeg ben wacht ik even in de hal. Het is een mooie en lichte ruimte. Terwijl ik op mijn gemak een tijdschrift doorblader komt er een mevrouw binnengestormd. Op haar doorweekte hakken rent ze naar de balie om zich te melden en ploft daarna zwaar geïrriteerd naast me op de oranje bank.

De dame in kwestie is aardig over de rooie, zo niet gestrest. Ik kijk haar aan en wacht af. Weet wat er komen gaat. En ja hoor, een hele tirade over de regen, een paraplu en al die mensen met natte jassen in een bus.

Ik laat het over me heen komen. Als ze uitgetierd is vraag ik haar wat er aan de hand is. Ze kijkt me aan, de tranen staan in haar ogen. Zonder hier al teveel in details te treden vertelt ze me dat ze tot over haar oren in een situatie zit waar ze maar niet uit lijkt te komen.

Ze heeft het zwaar, slaapt slecht. Is nukkig en nou niet echt gezellig voor haar omgeving. Dat beseft ze heel goed. Ze geeft toe dat ze momenteel op alles en iedereen wel wat aan te merken heeft. Niemand doet het goed. Of goed genoeg. In haar ogen. Terwijl zij probeert alles en iedereen onder controle te houden glipt er van alles als zand tussen haar vingers weg. De toekomst ziet er voor haar niet rooskleurig uit. En nu regent het ook nog!

Dan stel ik een andere vraag: ’Heb je hier al een keer met iemand over gesproken?’ Verbijsterd kijkt de dame me aan. ‘Met iemand praten? Hoezo! Ik ben toch niet zielig?‘ ‘Nee hoor’, zegt ze ferm, ‘ben je gek!’

Dat iemand zielig zou zijn als er ondersteuning ingeschakeld wordt is eenvoudig weg nooit in me op gekomen. Ook niet in de hoofden van de personen waar ik mee werk overigens. Hen hoef ik dus niet te vragen hoe zij er over denken. Wel ben ik benieuwd hoe jij hier over denkt:

Stel je hebt een doel voor ogen. Er is een situatie hebt waar je even niet uitkomt. Een kwaliteit die je verder ontwikkelen wilt. Iets over jezelf wilt onderzoeken. Of jouw team. Noem maar op.

En je zoekt hier iemand bij om dat samen mee te doen.  Om niet in je uppie alles uit te hoeven vinden. Om niet in kringetjes te hoeven draaien. Omdat je dan eerder bereikt wat je wilt. Omdat twee gewoon meer zien dan 1.

Ben je dan zielig? Of juist heel erg slim!

Je moet helemaal niets

Een blog in januari zou over goede voornemens moeten gaan.
Maar de titel van deze blog ‘Je moet helemaal niets’ geeft al aan dat ik van dit gebaande pad afwijk. Ik vind het een heerlijke titel want het ontdoet je van de ketens van het ‘moeten’. Het geeft je de vrijheid om te doen wat jij wilt!

Alhoewel het ‘moeten’ je soms een mooi excuus geeft om onder ander vervelende zaken uit te kunnen komen, knijpt het je ook af. Het gaat ten koste van je creativiteit. Het altijd maar ‘moeten’ geeft stress. Moeten is dwingend. Is een verplichting: Het moet, je hebt geen keuze.

Zo heb ik de afspraak met mezelf dat ik elke maand een blog schrijf. Als het uit mijn pen vloeit dan is er niets aan de hand. Als ik om wat voor reden dan ook wat minder inspiratie heb, kost het wat meer tijd.  Soms is het zelfs lastig. Dan komt het ‘moeten’ om de hoek kijken.


Van moeten naar willen
Maar moet ik wel? Heb ik die afspraak niet gemaakt omdat ik elke maand een blog wil schrijven? Waar het woordje ‘moeten’ dwingend en benauwend werkt, laat het woordje willen veel meer ruimte over. Ik mag opeens weer kiezen. En daar hou ik van.

Ik heb namelijk voor een maandelijkse blog gekozen omdat ik het leuk vind om ze te schrijven. Omdat ik jou graag in mijn kennis deel. En hoop dat jij wat aan de gegeven informatie hebt.


Je moet helemaal niets
Maar dan nog: De gedachte om een maand over te slaan komt toch bij me op. Van wie moet het allemaal ook eigenlijk. Wat als ik even niets doe? Mezelf de ruimte geef om weer ideeën op te doen? Hoe erg is dat? Walk your talk: Ik besluit even niets te moeten en doe even niets.

Soms is het namelijk goed om iets niet te doen.  Jezelf de rust en ruimte te gunnen om op adem te komen bijvoorbeeld. Bungel lekker wat op de bank. Rommel wat aan. Eet die ‘verboden’ taartpunt op. Neem je hond mee uit wandelen. Doe niets of iets, gewoon omdat je dat wilt. Omdat het kan.


Het nut van niets doen
En de grap is: als je jezelf toestaat om eens iets niet te doen kom je erachter dat niets doen een functie heeft. Een hele belangrijke. Je lichaam komt weer tot rust, de waas trekt op, je hoofd voelt weer helder.  De wereld ziet er anders uit. Na de ‘pauze’ kun je veel meer  aan dan voorheen. Zul je zien dat je veel productiever bent. Nieuwe frisse ideeën boven komen drijven en zowaar…vloeit er zo weer met veel plezier een blog uit de pen.

  • Karen van Hout

Vijf simpele stappen om te ontdekken wat je werkelijk wilt

Zelf ga ik ervan uit dat je de regie in eigen handen hebt. Altijd. Dat betekent dat je kunt krijgen wat je hebben wilt, bereiken wat je bereiken wilt. Dat dat niet altijd gemakkelijk is, weet ik. Toch er is altijd meer mogelijk dan je denkt. Daarom heb ik onder andere het e book Hoe blijf je jezelf èn krijg je dat wat je wilt’ geschreven. Dit boek geeft je een goede start met 7 tips om ‘dat wat je wilt’, voor elkaar te krijgen. De vele malen dat dit e-book gedownload is geeft aan dat men hier nieuwsgierig naar is. Maar hoe weet je dan wat je wilt? Dat is makkelijker dan je wellicht denkt:

 

Het was zo simpel
Het is Sinterklaastijd. Het doet me denken aan vroeger. De cadeauboeken vielen, net als nu, bij bosjes op de deurmat. Middagen lang verlekkerden we ons aan alle plaatjes met speelgoed. De keuze was reuze en lange lijsten met alles wat we wel wilden hebben legden we aan Sinterklaas voor. Zonder enige vorm van voorbehoud, niets.

Steevast kregen we elk jaar een mooie brief terug dat Sinterklaas voor elk kind een budget heeft. Er moest gekozen worden. Dat bedierf het plezier niet. Integendeel. Het feit dat de mooiste 3 dingen op het lijstje mochten staan maakt het juist leuker. Dat was het startsein voor het volgende: kiezen wat je echt wilde. En hoe beter je koos, des te groter de kans was dat je dan ook echt kreeg wat je wilde. Je moest het wel echt, echt, echt heel graag willen.

Hoe we dat deden? Als eerste namen we er uitgebreid de tijd voor. Niet gehinderd door enige kennis van mogelijke obstakels streepten we weg wat eigenlijk gewoon leuk was om te hebben. We streepten het speelgoed dat we wilde hebben omdat de buurjongen dat ook had ook maar weg. Of die spullen waarvan we dachten dat het verstandig of goed was om te vragen. Zo bleven we kiezen. Na verloop van tijd bleven die dingen, die ons hart echt harder deden kloppen, over. De 3 overgebleven wensen werden op een mooi papiertje in de schoen gedaan. Winterpeen erbij en voilà, vol verwachting klopte ons hart want de kans was groot dat in ieder geval 1 van onze wensen uit zou komen. Het was zo simpel. Toen.

 

Naarmate we ouder worden lijkt wel of we die onbevangenheid verloren zijn.
Toevallig sprak ik hier Linda over. Om te beginnen wist ze niet wat ze wilde. En als ze al enig idee had dan was ze zich enorm bewust van alle mogelijke en reële obstakels waardoor het dan toch geen goed plan leek. Een gewenst resultaat bleef dus altijd een vaag een plan voor de toekomst.

Linda had voor zichzelf goede obstakels bedacht hoor, daar niet van. Ze had het druk. De omstandigheden zaten niet mee. Daarbij moest ze, om er te komen, een aantal persoonlijke uitdagingen aan. Wat ook belangrijk voor haar was is dat ze niet als egoïstisch te boek wilde staan. Of als zielig. Of als vrouwtje ‘nooit genoeg’. Ook was ze bang om bepaalde zaken op te moeten geven. En als je het haar eerlijk vroeg, dan ook wel een beetje bang om haar dromen te verwezenlijken. ( Ja, dat kan ook.) Kortom: Dat wat ze wilde was in haar ogen altijd onbereikbaar.

De eerste vraag die ik voor haar had: Als je hier tevreden mee bent, prima toch? Maar ze was er niet tevreden mee. En geef haar eens ongelijk. Want als je niet zelf keuzes maakt, nooit gaat voor dat wat jij echt wilt, dan geef je de regie uit handen. Dan wordt er voor je gekozen. En dat was niet wat ze wilde.

Dus gingen we samen op zoek naar wat ze wel voor zichzelf voor ogen had. We gingen simpel aan het werk. We pakten bovenstaande ‘Sinterklaas’ aanpak erbij en namen uitgebreid de tijd om, onder andere, de volgende stappen te doorlopen:

 

5 stappen om te ontdekken wat je werkelijk wilt

  1. Blader door het grote wensenboek en maak een wensenlijst zonder enige vorm van terughoudendheid. Fantaseer er op los. Wat als alles mogelijk zou zijn?

Een hulp is om in te zoomen op elk van volgende 7 levensgebieden: plezier, relaties, persoonlijke ontwikkeling, financiën, zakelijk, gezondheid, bijdrage aan de wereld. Schrijf de wensen op alsof ze al in vervulling zijn gegaan.

  1. Streep weg wat voor jou op dit moment het minst belangrijk is. Vraag jezelf bijvoorbeeld af: Wat zou ‘gewoon leuk’ zijn maar verder niets toevoegen? Wat hoort bij verwachtingen van anderen? Bij welke twijfel je? Ook deze worden rigoureus geschrapt. Etc.
  1. Als het behalen van elk van de overgebleven wensen succesvol zal zijn, welke 3 zou je kiezen?
  1. Uit deze drie kies je met de volgende vraag: Welke keuze zou jou ECHT blij maken?

  2. Daarna checkten we nog een keer de uitkomst. Een makkelijke manier om erachter te komen of iets jou gelukkig maakt is door ermee te spelen:
    – Stel je voor dat je niets met je keuze doet: Hoe voel je je dan? Ben je opgelucht? Kies dan wat anders. Mocht je weerstand of afkeer voelen, weet dan dat je goed zit.
    – Stel je voor dat je de verandering al bereikt hebt: Vind je het leuk? Word je er enthousiast van? Heb je er zin in en kun je niet wachten tot je aan de slag kunt? Is het zelfs een beetje eng?

Super! En gefeliciteerd. Alleen voor een doel dat je echt ziet zitten, iets waar je echt blij van wordt zal je actie ondernemen.

 

Van denken naar doen
Opgelucht kijkt Linda me aan, was dat het? Tot zover wel ja.
De volgende stap is uitzoeken hoe je je doel gaat halen. Ik weet dat de weg naar je einddoel niet zonder risico’s, hobbels en kuilen zal zijn. Maar met het helder voor ogen hebben waar je naar toe wilt, een goed plan om er te komen en de juiste hulpbronnen aanspreken kom je al een heel eind. Stap voor stap.

Ga je op pad? Dan zal je verbaasd zijn van je eigen kunnen. Mogelijkheden zien die er eerder niet waren. Dingen leren die je anders nooit zou leren. Inzichten verkrijgen die je anders nooit zou zien. Maar dat is voor een andere blog.

 

-Vergeet alle redenen waarom het niet zou werken en geloof in die ene reden waarom het wel werkt.

Als kreeften een dokter zouden hebben

Veranderingen.

Het doet altijd pijn. Een beetje op z’n minst.
De vraag is, doet de ‘verandering’ pijn of is het de pijn die je doet veranderen? Een interessante vraag die op verschillende manieren te beantwoorden is.

Maar hoe ga je hier dan mee om.

Is het niet zo dat we altijd proberen pijn te vermijden? En de verandering dus ook? En als je er moedig toch doorheen gaat, hoe kun je dat dan het beste doen?
Toevallig stuitte ik op een filmpje met Rabbijn Twerski wat hier op aan sluit.
Hij las een artikel over hoe kreeften groeien. Nu vond hij dat op zich een niet zo boeiend onderwerp maar er was wel wat hem raakte in het verhaal. En mij ook.

Ik vertel het je hier:

Hij las dat kreeften hele zachte beestjes zijn. Zij leven in een harde rigide schil wat zo hard is dat deze niet uit kan zetten.

Maar ook kreeften groeien. Hoe moet dat dan met de schelp? De kreeft heeft daar een oplossing voor gevonden.

Als een kreeft groeit, wordt zijn schil heel krap. Het zachte beestje komt onder druk te staan en voelt zich oncomfortabel. Hij zoekt een rots waaronder hij kan schuilen zodat hij niet aangevallen kan worden. Daarna werpt hij zijn schil af en produceert een nieuwe.

De kreeft groeit door en uiteindelijk is deze nieuwe schelp ook te krap. Hij gaat terug onder de rots, werpt wederom zijn schelp af en bouwt de volgende passende schelp. En zo gaat het door.

Waar het in dit verhaal om gaat:

Dat wat de kreeft stimuleert om te groeien, is dat hij zich niet meer prettig voelt. Het ongemak wat hij ervaart maakt dat hij de stappen zet die nodig zijn om de groei door te zetten.

Een glimlach verscheen op mijn gezicht toen Rabbi vertelde van mening te zijn dat als kreeften een dokter hadden, ze nooit zouden groeien. Een arts zou de kreeft namelijk- volgens hem-  een pijnstiller geven waardoor de kreeft zich weer prima voelt en niet meer de behoefte heeft om zijn schil af te leggen. Hij zou blijven zoals hij was. Zo had ik het nog niet gezien maar ik denk dat hij gelijk heeft. Is dat bij ons mensen niet net zo? Als je het ongemak niet ( meer) voelt, verdwijnt de impuls tot het zetten van de nodige stappen.

Wat je hier kunt halen is:

Tijden van tegenslag zijn tijden van groei. Pijn, een oncomfortabel gevoel maakt dat je de stappen zet die je nodig hebt om je weer prettig te voelen. In de tussentijd bescherming en hulp zoeken is prima. Zelfs aan te raden. Het geeft je de gelegenheid om in een veilige omgeving het ‘oude’ af te leggen en het ‘nieuwe’ eigen te maken.

Zodat je weer verder kunt.

Heb je nog een vraag? Laat het me weten in het contactformulier.
Denk je dat anderen deze blog moeten lezen? Deel hem gerust.

 

Wat brengt een (systemische) opstelling jou?

Je kent vast wel de ‘goede’ gesprekken waarin afspraken gemaakt worden, de handen worden geschud en ieder gaat weer zijn eigen weg. Een week later zijn de afspraken vergeten en alles is weer bij het oude.

Hardnekkige issues laten zich meestal niet oplossen door ze te analyseren en beredeneren. Je blijft dan in hetzelfde cirkeltje rond draaien en komt niet veel verder.

Met opstellingen kun je uit die cirkel stappen en het ‘onzichtbare’ zichtbaar maken. Met een opstelling werp je een licht op de (vaak) onderbelichte kant. Daar waar vaak de oorzaak en dus ook de oplossing zit.

– Wil je weten waarom er gedoe is binnen jouw team?
Met een opstelling wordt dat zichtbaar.

Vraag je je af waarom je klanten je niet zien staan?
Een opstelling brengt je de nodige informatie.

– Komt de Corporate Story niet uit de verf?
Een opstelling helpt je het verhaal te vertellen.

– Wil je weten wat voor type werknemer je in je team nodig hebt?
Een opstelling laat het je zien.

– Hoe je ziekteverzuim kunt inperken?
Een opstelling geeft je de inzichten.

– Vraag je je af hoe je jezelf nog beter kunt positioneren ten opzichte van jouw team?
Een opstelling helpt je het antwoord te vinden.

 

Maar wat is een opstelling dan?

Een opstelling is het ruimtelijk inzichtelijk maken van een situatie. Dat kan letterlijk een situatie zijn maar ook een vraag die je hebt. Of een tekst.

Er wordt niet gefocust op het specifieke probleem. Het opstellingswerk zoomt uit, laat de algemene relatiestructuur en de wetmatigheden van het totale systeem zien met betrekking tot het probleem. Men bekijkt het vraagstuk op een geheel ander niveau. Je werpt een licht op het (vaak) onbelichte stuk, achter de woorden.  Achter de acties. Achter dat wat je ziet.

 

Hoe het werkt

Tijdens een opstelling wordt gewerkt met representanten. Als je mijn blogs volgt weet je dat ik hiervoor gebruik maak van verschillende technieken.Verschillende objecten ook. Naast de objecten die je kunt gebruiken is het opstellen met personen erg effectief. Met behulp van de groep wordt een gekozen situatie of vraag stap voor stap uitgebeeld en uitgewerkt.

Aan de hand van jouw vraag worden dan verschillende personen in de ruimte opgesteld die representant staan voor de factoren uit jouw vraag.

In plaats van het probleem “in jezelf en met jezelf” op te lossen, sta je bij een opstelling zelf even aan de zijlijn. Je bent wel actief, maar in eerste instantie geen onderdeel van de opstelling zodat je naar jouw situatie kunt kijken.

Je kijkt naar de verschillende elementen die met jouw vraag of probleem samenhangen.  Je krijgt informatie over de factoren die in je vraag meespelen. Verbanden, patronen en relaties tussen deze elementen worden duidelijk. In plaats van hoe je denkt dat het is, zie je nu “hoe het werkelijk is”.

 

 Voorbeeld:

Een organisatieopstelling is een manier om inzicht te krijgen in de dynamieken van de organisatie waar je werkzaam bent. De opstelling laat zien welke onderstromen er binnen de organisatie waar je werkt spelen, hoe de verhoudingen zijn tussen teams, afdelingen, collega’s onderling, managementlagen, of verhoudingen in relatie tot diensten, producten, klanten, onbenut potentieel.

Heb je als teamleider bijvoorbeeld een vraag over jouw positie ten opzichte van jouw team? Kijk dan naar de factoren die een rol spelen in jouw vraag. In dit geval zou het kunnen zijn dat jouw teamleden, jouw leidinggevende en je klant een factor zijn. Misschien ook het product wat je levert, of de organisatie waarvoor je werkt. Het innerlijk beeld wat je hierover hebt zet je neer. Maak je zichtbaar.  Zo zie je al snel niet hoe je denkt dat het is, maar hoe het werkelijk is.


Resultaat

Niet zelden komt al snel het eerste inzicht naar boven. Opeens ‘zie’ je waarom de dingen zijn zoals ze zijn. En kom je bijvoorbeeld ineens tot de ontdekking dat het probleem dat je nu ervaart in je werk, verband houdt met een gebeurtenis die je allang vergeten was. Of misschien wel een overtuiging waarmee je bent opgegroeid maar die niet meer geldt. Of kom je achter ‘dat’ wat je nog niet wist maar wel nodig hebt om je vraagstuk op te lossen.

Waar je met nadenken alleen, nooit achter was gekomen.

Door een opstelling  (1 op 1 of in een groep) krijg je inzicht in de storende factoren die onbewust meespelen. En – heel belangrijk – heb je de mogelijkheid om het “script” rondom jouw vraag te “herschrijven”, zodat het weer klopt.

Waarom zijn (systemische) opstellingen zo waardevol?

Dat ik zo enthousiast ben is te verwachten. Daarom laat ik hier liever anderen aan het woord die kennis hebben gemaakt met deze dienst van OF WOOD.

  • ‘Ik heb op een verrassende manier inzicht gekregen in mijn situatie.
    De eerste stap was al snel gezet.’
  • Ik heb dit als een zeer effectieve en doelgerichte manier van werken ervaren.’
  • “De opstellingen en de bijbehorende inzichten lieten diepe indrukken na en werken nog steeds door.’
  • ‘De gevonden oplossing had ik nooit kunnen bedenken.’
  • En: ‘Ik was heel verrast door de uitkomsten van de stel-je-verhaal-op sessie.Sommige verhaalontwikkelingen had ik rationeel niet kunnen bedenken. De informatie en inzichten uit de sessie hebben mij door moeilijke stukken heen geholpen.’

Ben je benieuwd wat een opstelling voor jou of voor jouw organisatie kan doen? Wil je meer weten over systemisch werk? Mail me op info@of-wood.com of bel 06-54384385. Ik beantwoord je vragen graag.

Emoties eruit, de feiten bloot.

Loslaten in drie stappen

 

‘Laat het gewoon los joh!

Go with the flow. Relax!

 

Goedbedoeld advies

Goedbedoeld advies, maar lastig als iemand je op je huid zit. Als je ruzie met iemand hebt. Als je die ander maar niet duidelijk krijgt wat jij nou eigenlijk bedoelt. Als je stress hebt. Gevoelens van angst, schaamte. Onzekerheden. Bepaalde overtuigingen. Als je slachtoffer voelt van iemand anders zijn of haar gedrag. Als je net dat ene, dat wat je echt graag wilt, niet voor elkaar krijgt. Als je iemand of iets dierbaars verloren bent. Je denkt er constant aan.

Vaak ook niet erg helpend in mijn optiek. Een bijsluiter met aanwijzingen krijg je er namelijk niet bij helaas. Want hoe doe je dat? Loslaten?

Als je loslaat, laat je dan alles vallen? Is smijten de oplossing? Trek je je handen er vanaf? Opvouwen en opruimen? Ban je ‘het’ uit je gedachten? En dan?


De bijsluiter

Loslaten is een werkwoord. Zolang jij er druk mee bent gebeurt er niet veel. Zolang je eraan denkt, aan werkt, mee bezig bent, houdt het jou gevangen en als je pech hebt wordt het zelfs groter. Alles waar je aandacht aan besteedt, groeit namelijk. Of je wilt of niet.

Actief los willen laten is als je vingers klemmen om dat wat je juist zo graag kwijt wilt. Het kan nergens naar toe.


Loslaten in 3 stappen

Stap 1:
‘Open je hand’ en draai hem om met je handpalm naar boven. Geef lucht aan dat wat je los wilt laten. Laat het er eenvoudig zijn. Je hebt alle recht om stress te hebben, verdrietig of boos te zijn.

Stap 2:
Kijk ernaar. Haal de emoties eruit. Wat zijn de blote feiten?
De dingen zijn zoals ze zijn.  Niet meer, niet minder.

Stap 3:
Accepteer ‘dat’ wat je los wilt laten. Het is zoal het is.


En dan?

Ontspan. Wees aardig voor jezelf. Voor datgene wat je los wilt laten. Laat het er zijn. Het hoort er bij, voor nu. Je zult zien, zodra jij accepteert dat wat is, lost het vanzelf op. Alles gaat een keer voorbij.

Nieuwe mogelijkheden krijgen de gelegenheid boven te drijven.  De nodige veranderingen kunnen worden doorgevoerd. Stappen gezet.

Er komt een moment dat je beseft dat je al heel lang niet meer aan dat ene gedacht hebt. Of je op een bepaalde manier gevoeld hebt. Je hebt het niet meer, je bent het kwijt.

Zo werkt het namelijk. Dat is de Magie;

Zodra je dat ‘wat je zo nodig los wil laten’ er gewoon laat zijn, accepteert, omarmt, ……….laat het jou los.

 

Bedoel jij wat je zegt?

Al een tijdje loop ik rond met het idee om een blog te schrijven over taal. En dan voornamelijk over woordgebruik. Maar nu ik achter de pc zit, met een leeg vel op het scherm, zoek ik naar de juiste woorden om duidelijk te maken wat ik je precies wil vertellen.

Woorden hebben waarde.

Roepen beelden en gevoelens op. Voor de een meer dan voor de ander, dat dan weer wel. Ik ben me er ook van bewust dat een bepaald woord voor jou een andere betekenis kan hebben dan voor mij. Als ik de ‘verkeerde’ woorden gebruik zou het daarom zomaar kunnen dat mijn boodschap niet overkomt. Dat betekent dat ik heel duidelijk moet zijn in mijn verhaal. In ieder geval na zal moeten gaan of we het over hetzelfde hebben.

 

Met de woorden die ik kies kan ik ons contact maken of breken.

Als ik zogenoemde ‘spierballentaal ‘ gebruik, plaats ik me boven jou. Met ‘kleutertaal’ doe ik je tekort. Met ‘jeukwoorden’ jaag ik jou tegen mij in het harnas. Ik kan manipulerende woorden gebruiken, of ik laat je in je waarde. In mijn verhaal kan ik heel direct zijn. Om de hete brei heen draaien, ook een optie. Ik leg je iets op of laat jou de keuze. Ik zou zelfs zomaar een dubbele boodschap kunnen overbrengen. Met mijn woorden iets anders zeggen dan wat ik bedoel.

Ik kan deze blog heel zwaar maken door gewichtige woorden te gebruiken. Of juist speels en licht. Gortdroog, niet om door te komen. Of bloemrijk en poëtisch. (Soms ook niet om door te komen trouwens). Maar dat zijn ook weer woorden die bij jou een andere associatie op kunnen roepen dan bij mij.

Gelukkig is daar altijd nog de intentie die duidelijk maakt hoe iemand echt iets bedoelt.

Ik besluit mijn blog dan ook te schrijven in mijn eigen woorden. Vanuit mijzelf. Zoals ik ben. En mijn intentie zijn werk te laten doen.

 

Ik ben heel benieuwd wat jij uit dit verhaal haalt.
Wat heb ik je hier willen zeggen? 

 

Iedereen hoort erbij

Het onderste boven…


De bovenstroom

Erik slaakt een zucht van verlichting. Gelukkig heeft hij voor zijn team een nieuwe medewerker gevonden. De teamleden zullen er blij mee zijn. Na het vertrek van hun collega is die plek nooit behoorlijk ingevuld. Collega’s zijn gekomen maar ook weer snel gegaan maar nu was er een sollicitant die precies goed was. De juiste opleiding, ervaring, de juiste competenties. En, heel fijn, de juiste persoonlijkheid. Deze dame is een ‘blijvertje’. Hij weet het zeker.

Met enthousiasme wordt de dame door de teamleden begroet. Ook de dame in kwestie is erg blij met de situatie en beantwoordt dit met precies dat wat men van haar verwacht. Na enige tijd echter is het als een bloem die verwelkt. Erik ziet het gebeuren, snapt het niet maar weet wat er komen gaat: ook deze dame zal vertrekken.

Intussen komt hij toevallig met systemisch werk in aanraking. Hij raakt geïnteresseerd in de verschillende mogelijkheden die er zijn om de dynamiek in zijn team te onderzoeken en besluit om eens een opstelling te doen.

 

De onderstroom

Tijdens de opstelling ( die deze keer met figuren is gedaan) wordt het team opgesteld. Daarin wordt duidelijk wat er schort. Zo er in het dagelijkse leven ogenschijnlijk niets aan de hand is leeft er wel degelijk iets in het bestaande team. Het team toont zich verzwakt. Enkelen leden staan op het punt te vertrekken. Er is onzekerheid, verdriet, boosheid en verwarring te bemerken. Erik is verbaasd. Dit wist hij niet.

Bij navraag komt naar boven dat het team in zijn huidige vorm al een behoorlijke tijd bestaat. Enige tijd geleden, Erik weet het nog, heeft hij een lid na enorme ruzie ontslagen. Deze medewerker is plots en zonder afscheid vertrokken. Er is daarna nooit meer over gesproken of naar omgekeken.

De medewerker is letterlijk van het ene op het andere moment buitengesloten. Er is geen afscheid geweest. Erkenning voor wat hij of zij voor het bedrijf gedaan heeft is niet gegeven. Sterker nog, de man wordt doodgezwegen. “Doe je niet wat ik zeg? Dan besta je niet meer” lijkt hier als boodschap doorheen te schemeren.

 

Kracht van het systeem

Het buitensluiten gaat in tegen een van de systemische basiswetten: iedereen hoort er bij. Neemt iemand afscheid dan doe je dat op gepaste wijze maar sluit je iemand buiten, zoals hier beschreven, dan verzwakt hiermee het (team)-systeem. De onuitgesproken boodschap klinkt onhoorbaar maar niet minder voelbaar door het team. De persoon die de plek inneemt van de ontslagen man voelt deze ook haarfijn aan, zal uiteindelijk meegaan in de dynamiek en ook vertrekken. 

In eerste instantie wil Erik hier niet aan: “Wat een gedoe! Het is zoals het is. We hadden ruzie, hij is vertrokken, punt. Dat zegt toch niets over de rest van het team.” 

Nog een beetje aanmoediging dan:
Inderdaad, het is zoals het is. Daar verander je niets aan.
De man is vertrokken. Op zich is dat prima. De manier waarop echter, heeft zoals je ziet ‘schade’ aangebracht. Punt.

Erik zucht. Bedenkt dat er misschien toch wel een kern van waarheid in zou kunnen zitten. Echt netjes was het inderdaad niet. Maar wat nu?

Het goede nieuws is dat een verstoorde dynamiek wel te ‘herstellen’ is! Voor de leesbaarheid van deze blog geef ik een hint: Wat zou er gebeuren als je “dat wat buitengesloten is” weer toelaat?

 

Iedereen hoort erbij

Erik kijkt me argwanend aan; “Zeg je dit echt? Kan het zo simpel zijn?” Na enige tijd besluit hij het dan toch te proberen. Kwaad kan het niet. En hij zet de figuur voor de ontslagen persoon, aarzelend maar toch, in de bestaande opstelling van het team.

Erik merkt direct een verandering op. De opstelling zoals hij staat klopt niet meer en Erik past de figuren aan totdat het weer ‘klopt’.  Als we kijken lijkt het team sterker te zijn geworden en weer een geheel. Rustiger. Erik vraagt benauwd, ”Moet ik die man nou weer aannemen, nee toch?”

Naast het feit dat niets ‘moet’: Nee, dat hoeft niet. Wat je wel zou kunnen doen is (achteraf) op een gepaste manier afscheid nemen. Is dat iets? 

 

Gepast afscheid

Hier heeft Erik wel oren naar. Hij beseft steeds meer dat in dit verhaal toch echt ‘iets’ niet helemaal goed is gegaan en neemt de verantwoordelijkheid voor zijn deel hierin. Hij besluit zijn inzichten openlijk te delen met het team maar voordat hij dat doet belt hij met de ex-medewerker. Om toch nog een keer koffie te drinken, zijn oprechte excuses aan te bieden voor zijn aandeel in het verhaal en te bedanken voor zijn jarenlange inzet voor het bedrijf.
(Naam en situatie zijn fictief)