Je moet helemaal niets

Een blog in januari zou over goede voornemens moeten gaan.
Maar de titel van deze blog ‘Je moet helemaal niets’ geeft al aan dat ik van dit gebaande pad afwijk. Ik vind het een heerlijke titel want het ontdoet je van de ketens van het ‘moeten’. Het geeft je de vrijheid om te doen wat jij wilt!

Alhoewel het ‘moeten’ je soms een mooi excuus geeft om onder ander vervelende zaken uit te kunnen komen, knijpt het je ook af. Het gaat ten koste van je creativiteit. Het altijd maar ‘moeten’ geeft stress. Moeten is dwingend. Is een verplichting: Het moet, je hebt geen keuze.

Zo heb ik de afspraak met mezelf dat ik elke maand een blog schrijf. Als het uit mijn pen vloeit dan is er niets aan de hand. Als ik om wat voor reden dan ook wat minder inspiratie heb, kost het wat meer tijd.  Soms is het zelfs lastig. Dan komt het ‘moeten’ om de hoek kijken.


Van moeten naar willen
Maar moet ik wel? Heb ik die afspraak niet gemaakt omdat ik elke maand een blog wil schrijven? Waar het woordje ‘moeten’ dwingend en benauwend werkt, laat het woordje willen veel meer ruimte over. Ik mag opeens weer kiezen. En daar hou ik van.

Ik heb namelijk voor een maandelijkse blog gekozen omdat ik het leuk vind om ze te schrijven. Omdat ik jou graag in mijn kennis deel. En hoop dat jij wat aan de gegeven informatie hebt.


Je moet helemaal niets
Maar dan nog: De gedachte om een maand over te slaan komt toch bij me op. Van wie moet het allemaal ook eigenlijk. Wat als ik even niets doe? Mezelf de ruimte geef om weer ideeën op te doen? Hoe erg is dat? Walk your talk: Ik besluit even niets te moeten en doe even niets.

Soms is het namelijk goed om iets niet te doen.  Jezelf de rust en ruimte te gunnen om op adem te komen bijvoorbeeld. Bungel lekker wat op de bank. Rommel wat aan. Eet die ‘verboden’ taartpunt op. Neem je hond mee uit wandelen. Doe niets of iets, gewoon omdat je dat wilt. Omdat het kan.


Het nut van niets doen
En de grap is: als je jezelf toestaat om eens iets niet te doen kom je erachter dat niets doen een functie heeft. Een hele belangrijke. Je lichaam komt weer tot rust, de waas trekt op, je hoofd voelt weer helder.  De wereld ziet er anders uit. Na de ‘pauze’ kun je veel meer  aan dan voorheen. Zul je zien dat je veel productiever bent. Nieuwe frisse ideeën boven komen drijven en zowaar…vloeit er zo weer met veel plezier een blog uit de pen.

  • Karen van Hout

Vijf simpele stappen om te ontdekken wat je werkelijk wilt

Zelf ga ik ervan uit dat je de regie in eigen handen hebt. Altijd. Dat betekent dat je kunt krijgen wat je hebben wilt, bereiken wat je bereiken wilt. Dat dat niet altijd gemakkelijk is, weet ik. Toch er is altijd meer mogelijk dan je denkt. Daarom heb ik onder andere het e book Hoe blijf je jezelf èn krijg je dat wat je wilt’ geschreven. Dit boek geeft je een goede start met 7 tips om ‘dat wat je wilt’, voor elkaar te krijgen. De vele malen dat dit e-book gedownload is geeft aan dat men hier nieuwsgierig naar is. Maar hoe weet je dan wat je wilt? Dat is makkelijker dan je wellicht denkt:

 

Het was zo simpel
Het is Sinterklaastijd. Het doet me denken aan vroeger. De cadeauboeken vielen, net als nu, bij bosjes op de deurmat. Middagen lang verlekkerden we ons aan alle plaatjes met speelgoed. De keuze was reuze en lange lijsten met alles wat we wel wilden hebben legden we aan Sinterklaas voor. Zonder enige vorm van voorbehoud, niets.

Steevast kregen we elk jaar een mooie brief terug dat Sinterklaas voor elk kind een budget heeft. Er moest gekozen worden. Dat bedierf het plezier niet. Integendeel. Het feit dat de mooiste 3 dingen op het lijstje mochten staan maakt het juist leuker. Dat was het startsein voor het volgende: kiezen wat je echt wilde. En hoe beter je koos, des te groter de kans was dat je dan ook echt kreeg wat je wilde. Je moest het wel echt, echt, echt heel graag willen.

Hoe we dat deden? Als eerste namen we er uitgebreid de tijd voor. Niet gehinderd door enige kennis van mogelijke obstakels streepten we weg wat eigenlijk gewoon leuk was om te hebben. We streepten het speelgoed dat we wilde hebben omdat de buurjongen dat ook had ook maar weg. Of die spullen waarvan we dachten dat het verstandig of goed was om te vragen. Zo bleven we kiezen. Na verloop van tijd bleven die dingen, die ons hart echt harder deden kloppen, over. De 3 overgebleven wensen werden op een mooi papiertje in de schoen gedaan. Winterpeen erbij en voilà, vol verwachting klopte ons hart want de kans was groot dat in ieder geval 1 van onze wensen uit zou komen. Het was zo simpel. Toen.

 

Naarmate we ouder worden lijkt wel of we die onbevangenheid verloren zijn.
Toevallig sprak ik hier Linda over. Om te beginnen wist ze niet wat ze wilde. En als ze al enig idee had dan was ze zich enorm bewust van alle mogelijke en reële obstakels waardoor het dan toch geen goed plan leek. Een gewenst resultaat bleef dus altijd een vaag een plan voor de toekomst.

Linda had voor zichzelf goede obstakels bedacht hoor, daar niet van. Ze had het druk. De omstandigheden zaten niet mee. Daarbij moest ze, om er te komen, een aantal persoonlijke uitdagingen aan. Wat ook belangrijk voor haar was is dat ze niet als egoïstisch te boek wilde staan. Of als zielig. Of als vrouwtje ‘nooit genoeg’. Ook was ze bang om bepaalde zaken op te moeten geven. En als je het haar eerlijk vroeg, dan ook wel een beetje bang om haar dromen te verwezenlijken. ( Ja, dat kan ook.) Kortom: Dat wat ze wilde was in haar ogen altijd onbereikbaar.

De eerste vraag die ik voor haar had: Als je hier tevreden mee bent, prima toch? Maar ze was er niet tevreden mee. En geef haar eens ongelijk. Want als je niet zelf keuzes maakt, nooit gaat voor dat wat jij echt wilt, dan geef je de regie uit handen. Dan wordt er voor je gekozen. En dat was niet wat ze wilde.

Dus gingen we samen op zoek naar wat ze wel voor zichzelf voor ogen had. We gingen simpel aan het werk. We pakten bovenstaande ‘Sinterklaas’ aanpak erbij en namen uitgebreid de tijd om, onder andere, de volgende stappen te doorlopen:

 

5 stappen om te ontdekken wat je werkelijk wilt

  1. Blader door het grote wensenboek en maak een wensenlijst zonder enige vorm van terughoudendheid. Fantaseer er op los. Wat als alles mogelijk zou zijn?

Een hulp is om in te zoomen op elk van volgende 7 levensgebieden: plezier, relaties, persoonlijke ontwikkeling, financiën, zakelijk, gezondheid, bijdrage aan de wereld. Schrijf de wensen op alsof ze al in vervulling zijn gegaan.

  1. Streep weg wat voor jou op dit moment het minst belangrijk is. Vraag jezelf bijvoorbeeld af: Wat zou ‘gewoon leuk’ zijn maar verder niets toevoegen? Wat hoort bij verwachtingen van anderen? Bij welke twijfel je? Ook deze worden rigoureus geschrapt. Etc.
  1. Als het behalen van elk van de overgebleven wensen succesvol zal zijn, welke 3 zou je kiezen?
  1. Uit deze drie kies je met de volgende vraag: Welke keuze zou jou ECHT blij maken?

  2. Daarna checkten we nog een keer de uitkomst. Een makkelijke manier om erachter te komen of iets jou gelukkig maakt is door ermee te spelen:
    – Stel je voor dat je niets met je keuze doet: Hoe voel je je dan? Ben je opgelucht? Kies dan wat anders. Mocht je weerstand of afkeer voelen, weet dan dat je goed zit.
    – Stel je voor dat je de verandering al bereikt hebt: Vind je het leuk? Word je er enthousiast van? Heb je er zin in en kun je niet wachten tot je aan de slag kunt? Is het zelfs een beetje eng?

Super! En gefeliciteerd. Alleen voor een doel dat je echt ziet zitten, iets waar je echt blij van wordt zal je actie ondernemen.

 

Van denken naar doen
Opgelucht kijkt Linda me aan, was dat het? Tot zover wel ja.
De volgende stap is uitzoeken hoe je je doel gaat halen. Ik weet dat de weg naar je einddoel niet zonder risico’s, hobbels en kuilen zal zijn. Maar met het helder voor ogen hebben waar je naar toe wilt, een goed plan om er te komen en de juiste hulpbronnen aanspreken kom je al een heel eind. Stap voor stap.

Ga je op pad? Dan zal je verbaasd zijn van je eigen kunnen. Mogelijkheden zien die er eerder niet waren. Dingen leren die je anders nooit zou leren. Inzichten verkrijgen die je anders nooit zou zien. Maar dat is voor een andere blog.

 

-Vergeet alle redenen waarom het niet zou werken en geloof in die ene reden waarom het wel werkt.

Als kreeften een dokter zouden hebben

Veranderingen.

Het doet altijd pijn. Een beetje op z’n minst.
De vraag is, doet de ‘verandering’ pijn of is het de pijn die je doet veranderen? Een interessante vraag die op verschillende manieren te beantwoorden is.

Maar hoe ga je hier dan mee om.

Is het niet zo dat we altijd proberen pijn te vermijden? En de verandering dus ook? En als je er moedig toch doorheen gaat, hoe kun je dat dan het beste doen?
Toevallig stuitte ik op een filmpje met Rabbijn Twerski wat hier op aan sluit.
Hij las een artikel over hoe kreeften groeien. Nu vond hij dat op zich een niet zo boeiend onderwerp maar er was wel wat hem raakte in het verhaal. En mij ook.

Ik vertel het je hier:

Hij las dat kreeften hele zachte beestjes zijn. Zij leven in een harde rigide schil wat zo hard is dat deze niet uit kan zetten.

Maar ook kreeften groeien. Hoe moet dat dan met de schelp? De kreeft heeft daar een oplossing voor gevonden.

Als een kreeft groeit, wordt zijn schil heel krap. Het zachte beestje komt onder druk te staan en voelt zich oncomfortabel. Hij zoekt een rots waaronder hij kan schuilen zodat hij niet aangevallen kan worden. Daarna werpt hij zijn schil af en produceert een nieuwe.

De kreeft groeit door en uiteindelijk is deze nieuwe schelp ook te krap. Hij gaat terug onder de rots, werpt wederom zijn schelp af en bouwt de volgende passende schelp. En zo gaat het door.

Waar het in dit verhaal om gaat:

Dat wat de kreeft stimuleert om te groeien, is dat hij zich niet meer prettig voelt. Het ongemak wat hij ervaart maakt dat hij de stappen zet die nodig zijn om de groei door te zetten.

Een glimlach verscheen op mijn gezicht toen Rabbi vertelde van mening te zijn dat als kreeften een dokter hadden, ze nooit zouden groeien. Een arts zou de kreeft namelijk- volgens hem-  een pijnstiller geven waardoor de kreeft zich weer prima voelt en niet meer de behoefte heeft om zijn schil af te leggen. Hij zou blijven zoals hij was. Zo had ik het nog niet gezien maar ik denk dat hij gelijk heeft. Is dat bij ons mensen niet net zo? Als je het ongemak niet ( meer) voelt, verdwijnt de impuls tot het zetten van de nodige stappen.

Wat je hier kunt halen is:

Tijden van tegenslag zijn tijden van groei. Pijn, een oncomfortabel gevoel maakt dat je de stappen zet die je nodig hebt om je weer prettig te voelen. In de tussentijd bescherming en hulp zoeken is prima. Zelfs aan te raden. Het geeft je de gelegenheid om in een veilige omgeving het ‘oude’ af te leggen en het ‘nieuwe’ eigen te maken.

Zodat je weer verder kunt.

Heb je nog een vraag? Laat het me weten in het contactformulier.
Denk je dat anderen deze blog moeten lezen? Deel hem gerust.

 

Wat brengt een (systemische) opstelling jou?

Je kent vast wel de ‘goede’ gesprekken waarin afspraken gemaakt worden, de handen worden geschud en ieder gaat weer zijn eigen weg. Een week later zijn de afspraken vergeten en alles is weer bij het oude.

Hardnekkige issues laten zich meestal niet oplossen door ze te analyseren en beredeneren. Je blijft dan in hetzelfde cirkeltje rond draaien en komt niet veel verder.

Met opstellingen kun je uit die cirkel stappen en het ‘onzichtbare’ zichtbaar maken. Met een opstelling werp je een licht op de (vaak) onderbelichte kant. Daar waar vaak de oorzaak en dus ook de oplossing zit.

– Wil je weten waarom er gedoe is binnen jouw team?
Met een opstelling wordt dat zichtbaar.

Vraag je je af waarom je klanten je niet zien staan?
Een opstelling brengt je de nodige informatie.

– Komt de Corporate Story niet uit de verf?
Een opstelling helpt je het verhaal te vertellen.

– Wil je weten wat voor type werknemer je in je team nodig hebt?
Een opstelling laat het je zien.

– Hoe je ziekteverzuim kunt inperken?
Een opstelling geeft je de inzichten.

– Vraag je je af hoe je jezelf nog beter kunt positioneren ten opzichte van jouw team?
Een opstelling helpt je het antwoord te vinden.

 

Maar wat is een opstelling dan?

Een opstelling is het ruimtelijk inzichtelijk maken van een situatie. Dat kan letterlijk een situatie zijn maar ook een vraag die je hebt. Of een tekst.

Er wordt niet gefocust op het specifieke probleem. Het opstellingswerk zoomt uit, laat de algemene relatiestructuur en de wetmatigheden van het totale systeem zien met betrekking tot het probleem. Men bekijkt het vraagstuk op een geheel ander niveau. Je werpt een licht op het (vaak) onbelichte stuk, achter de woorden.  Achter de acties. Achter dat wat je ziet.

 

Hoe het werkt

Tijdens een opstelling wordt gewerkt met representanten. Als je mijn blogs volgt weet je dat ik hiervoor gebruik maak van verschillende technieken.Verschillende objecten ook. Naast de objecten die je kunt gebruiken is het opstellen met personen erg effectief. Met behulp van de groep wordt een gekozen situatie of vraag stap voor stap uitgebeeld en uitgewerkt.

Aan de hand van jouw vraag worden dan verschillende personen in de ruimte opgesteld die representant staan voor de factoren uit jouw vraag.

In plaats van het probleem “in jezelf en met jezelf” op te lossen, sta je bij een opstelling zelf even aan de zijlijn. Je bent wel actief, maar in eerste instantie geen onderdeel van de opstelling zodat je naar jouw situatie kunt kijken.

Je kijkt naar de verschillende elementen die met jouw vraag of probleem samenhangen.  Je krijgt informatie over de factoren die in je vraag meespelen. Verbanden, patronen en relaties tussen deze elementen worden duidelijk. In plaats van hoe je denkt dat het is, zie je nu “hoe het werkelijk is”.

 

 Voorbeeld:

Een organisatieopstelling is een manier om inzicht te krijgen in de dynamieken van de organisatie waar je werkzaam bent. De opstelling laat zien welke onderstromen er binnen de organisatie waar je werkt spelen, hoe de verhoudingen zijn tussen teams, afdelingen, collega’s onderling, managementlagen, of verhoudingen in relatie tot diensten, producten, klanten, onbenut potentieel.

Heb je als teamleider bijvoorbeeld een vraag over jouw positie ten opzichte van jouw team? Kijk dan naar de factoren die een rol spelen in jouw vraag. In dit geval zou het kunnen zijn dat jouw teamleden, jouw leidinggevende en je klant een factor zijn. Misschien ook het product wat je levert, of de organisatie waarvoor je werkt. Het innerlijk beeld wat je hierover hebt zet je neer. Maak je zichtbaar.  Zo zie je al snel niet hoe je denkt dat het is, maar hoe het werkelijk is.


Resultaat

Niet zelden komt al snel het eerste inzicht naar boven. Opeens ‘zie’ je waarom de dingen zijn zoals ze zijn. En kom je bijvoorbeeld ineens tot de ontdekking dat het probleem dat je nu ervaart in je werk, verband houdt met een gebeurtenis die je allang vergeten was. Of misschien wel een overtuiging waarmee je bent opgegroeid maar die niet meer geldt. Of kom je achter ‘dat’ wat je nog niet wist maar wel nodig hebt om je vraagstuk op te lossen.

Waar je met nadenken alleen, nooit achter was gekomen.

Door een opstelling  (1 op 1 of in een groep) krijg je inzicht in de storende factoren die onbewust meespelen. En – heel belangrijk – heb je de mogelijkheid om het “script” rondom jouw vraag te “herschrijven”, zodat het weer klopt.

Waarom zijn (systemische) opstellingen zo waardevol?

Dat ik zo enthousiast ben is te verwachten. Daarom laat ik hier liever anderen aan het woord die kennis hebben gemaakt met deze dienst van OF WOOD.

  • ‘Ik heb op een verrassende manier inzicht gekregen in mijn situatie.
    De eerste stap was al snel gezet.’
  • Ik heb dit als een zeer effectieve en doelgerichte manier van werken ervaren.’
  • “De opstellingen en de bijbehorende inzichten lieten diepe indrukken na en werken nog steeds door.’
  • ‘De gevonden oplossing had ik nooit kunnen bedenken.’
  • En: ‘Ik was heel verrast door de uitkomsten van de stel-je-verhaal-op sessie.Sommige verhaalontwikkelingen had ik rationeel niet kunnen bedenken. De informatie en inzichten uit de sessie hebben mij door moeilijke stukken heen geholpen.’

Ben je benieuwd wat een opstelling voor jou of voor jouw organisatie kan doen? Wil je meer weten over systemisch werk? Mail me op info@of-wood.com of bel 06-54384385. Ik beantwoord je vragen graag.

Bedoel jij wat je zegt?

Al een tijdje loop ik rond met het idee om een blog te schrijven over taal. En dan voornamelijk over woordgebruik. Maar nu ik achter de pc zit, met een leeg vel op het scherm, zoek ik naar de juiste woorden om duidelijk te maken wat ik je precies wil vertellen.

Woorden hebben waarde.

Roepen beelden en gevoelens op. Voor de een meer dan voor de ander, dat dan weer wel. Ik ben me er ook van bewust dat een bepaald woord voor jou een andere betekenis kan hebben dan voor mij. Als ik de ‘verkeerde’ woorden gebruik zou het daarom zomaar kunnen dat mijn boodschap niet overkomt. Dat betekent dat ik heel duidelijk moet zijn in mijn verhaal. In ieder geval na zal moeten gaan of we het over hetzelfde hebben.

 

Met de woorden die ik kies kan ik ons contact maken of breken.

Als ik zogenoemde ‘spierballentaal ‘ gebruik, plaats ik me boven jou. Met ‘kleutertaal’ doe ik je tekort. Met ‘jeukwoorden’ jaag ik jou tegen mij in het harnas. Ik kan manipulerende woorden gebruiken, of ik laat je in je waarde. In mijn verhaal kan ik heel direct zijn. Om de hete brei heen draaien, ook een optie. Ik leg je iets op of laat jou de keuze. Ik zou zelfs zomaar een dubbele boodschap kunnen overbrengen. Met mijn woorden iets anders zeggen dan wat ik bedoel.

Ik kan deze blog heel zwaar maken door gewichtige woorden te gebruiken. Of juist speels en licht. Gortdroog, niet om door te komen. Of bloemrijk en poëtisch. (Soms ook niet om door te komen trouwens). Maar dat zijn ook weer woorden die bij jou een andere associatie op kunnen roepen dan bij mij.

Gelukkig is daar altijd nog de intentie die duidelijk maakt hoe iemand echt iets bedoelt.

Ik besluit mijn blog dan ook te schrijven in mijn eigen woorden. Vanuit mijzelf. Zoals ik ben. En mijn intentie zijn werk te laten doen.

 

Ik ben heel benieuwd wat jij uit dit verhaal haalt.
Wat heb ik je hier willen zeggen? 

 

Het briefje van 50

Wat anekdotes betreft heb ik een olifantengeheugen. Zeker als het een item betreft die mij interesseert. Het volgende vond ik echt briljant!

Het verhaal van mijn vriend

Een vriend van mij was eens in gesprek met een coach.
Hij had net te horen gekregen dat hij zijn baan verliezen zou en overwoog om zijn langgekoesterde droom te volgen.

Toevallig was er in het dorp een pand aan een mooi plein vrijgekomen, een ideale plek voor zijn eetcafé. Hij zag het helemaal voor zich: de inrichting, het terras, de parasols op zonnige dagen. Hoe hij daar zou lopen. Trots op zijn eigen zaak.

Samen kijken ze naar de stappen die nodig zullen zijn om het grote doel te bereiken. In het begin is mijn vriend nog enthousiast maar met de tijd raakt hij meer en meer ontmoedigd. Hij zal ruimte moeten maken voor zijn droom. Dat betekent voor hem dat hij keuzes moet maken waar anderen waarschijnlijk niet blij mee zullen zijn. Stappen moeten zetten waarbij hij zichzelf moet laten zien. Erop uit. Laten weten wat zijn wensen zijn. Of anderen het daar nou mee eens zijn of niet. Er voor gaan!

Mijn vriend voelt zich steeds kleiner worden. Uiteindelijk geeft hij toe: ik durf niet.

Nu moet je weten dat mijn vriend vroeger veel gepest is op school. Zoals je begrijpt heeft dat zijn zelfbeeld geen goed gedaan. Zelfs nu, 20 jaar later draagt hij dit nog steeds met zich mee. Het nieuws dat hij zijn baan verliest komt hier bovenop. Hij voelt zich letterlijk waardeloos.

 

De coach en het briefje van 50

De coach kijkt het even aan en zonder iets te zeggen pakt hij plotseling een briefje van 50 euro uit zijn tas. „Hoeveel is dit waard?” vraagt hij? „50 euro” antwoordde mijn vriend verbaasd.
Precies!

Daarop verkreukelt de coach het briefje van 50. Gooit het door de kamer. Op de grond. Stampt scheldend en tierend op het bolletje papier. Hij gaat er helemaal los op. Pakt het bolletje op, vouwt het weer uit en vraagt weer: „Hoeveel is dit waard?”

 

Het inzicht

Bij mijn vriend lopen de tranen inmiddels over zijn wangen.
Hij snapt en voelt het direct:
– Ondanks de mishandeling van het papiertje was het nog steeds 50 euro waard.
– Ondanks het gepest en het verlies van zijn baan blijft ook zijn waarde in tact.

Voor hem is dit een eerste stap naar een beter gevoel over zichzelf.
Het is dan ook “goed gekomen” met hem. Hij heeft heel hard gewerkt. Heeft nog steeds oog voor een ander maar is gestopt met ‘pleasen’, komt voor zichzelf op, stelt zijn grenzen en bewaakt ze. Houdt van zichzelf. Tot zijn aanvankelijke verbazing en latere blijdschap wordt hij volop door zijn omgeving gesteund. Die is blij hem te zien bloeien. In zijn kracht te zien staan.

En zijn droom?

Die is uitgekomen: een briefje van 50 hangt aan het koffiezetapparaat in zijn café. Een mooi eetcafé aan een fijn plein, waar mensen graag komen. De parasols staan uit en hij loopt trots rond. Trots op zichzelf en zijn eigen zaak.

 

Vijf tips

Als je hem vraagt aan welke tips hij het meeste had?

  • Sluit vrede met je verleden
  • Complimenteer jezelf
  • Beloon jezelf voor elke succes die je behaalt, ook de kleine
  • Sport,
    en ‘last but not least’:
  • Omring je met positieve mensen

NB. Met dank aan mijn vriend. Wegens privacy redenen is, zonder de boodschap teniet te doen, het oorspronkelijke verhaal zo veranderd dat de hoofdpersoon niet te achterhalen is.

Vond je deze blog goed? Voel je vrij het te delen.
Heb je opmerkingen of vragen? Laat een reactie achter.

 

Op welke scene zou jij een licht willen laten schijnen?

Het geroezemoes verstomt. Een verwachtingsvolle sfeer hangt in de lucht. De gordijnen gaan open. De lichten gaan aan. Daar sta jij.

Je staat op het podium van jouw leven. Je voelt het hout onder je voeten. De warmte van de lamp op je gezicht. Als je ogen gewend zijn aan het licht, zie je een glimp van het publiek. Hoe voel jij je?

Zou je de gordijnen het liefst weer terug trekken om je te verschuilen? Of voel jij je prima in de schijnwerpers?

Je kijkt om je heen, loopt wat rond en je ziet je medespelers. Je familie. Jouw gezin. Je vrienden staan in een groepje bij elkaar. Jouw collega’s, werk. Iedereen en alles in jouw leven presenteert zich.

Hoe is jouw interactie met jouw medespelers? Welke rollen speel je? Welke rollen passen jou? Welke rollen niet? Bij wie voel jij je het best? Gedraag jij je zoals het hoort? Of zoals je bent?

De souffleur vraagt jouw aandacht en fluistert je tekst toe. Je kijkt naar hem. Luister je? Of heb jij jouw eigen tekst?

Je ziet de keuzes waar je voor staat. Stuk voor stuk kijken ze je aan. Ze roepen: kies mij! kies mij! Redenen liggen op de loer om bepaalde keuzes niet te maken. Of juist wel. Factoren doen er een schepje bovenop.

 

Wat doet dit verhaal met jou? Of een deeltje uit dit verhaal?
Jij bent de regisseur van je eigen leven. We weten dit allemaal al staan we hier niet altijd bij stil. We leven ons leven vaak gewoon zoals deze zich voordoet. Dag na dag. Gebeurtenis na gebeurtenis. Onze agenda vertelt ons wat de volgende actie zal zijn. Maar kijk je weleens naar wat er precies gebeurt? Met jou? In je team? Regisseer jij het leven of leeft het leven jou.

De meesten onder ons hebben de neiging om te focussen op datgene wat ons bezig houdt. Hierdoor zien we soms belangrijke zaken over het hoofd. Ik nodig je uit om het tegengestelde te doen door uit te zoomen.

Door even van het toneel af te stappen en bewust toeschouwer te zijn van jouw eigen stuk. Jouw leven. Om te zien wat goed gaat, overbodig is, nodig is of misschien beter kan. Om in alle rust het overzicht en inzicht te verwerven die nodig zijn om als regisseur jouw leven weer in eigen hand te nemen of te behouden.

Op welk aspect van jouw leven zou jij een licht willen werpen?

Ontdek ‘dat’ wat je nog niet weet

Ken je dat?

Dat er ”iets” speelt maar je kunt je vinger er niet op leggen? Iets wat niet benoemd kan worden maar waar je wel last van hebt? Dat z’n uitwerking niet mist?

Ken je dat? Dat je reageert op je collega op een manier die eigenlijk niet passend is? Je weet niet waar het vandaan komt maar je kunt het niet laten. Die persoon roept die reactie nou eenmaal bij je op.

Ken je dat? Je hebt je baan maar bent constant met andere zaken bezig die jouw aandacht vragen. Het lijkt wel of je twee banen hebt.

Doelen halen, liefde, relaties, het lukt je niet hoe hard je je best ook doet. Hoeveel boeken je ook leest, hoeveel je er ook over praat. Je kunt je vinger er niet op leggen. Herken je dat? Of een van de punten hier boven? Misschien kun je zelf nog iets noemen?

Door systemisch te werken wordt het onzichtbare, ‘dat wat je nog niet weet’, zichtbaar gemaakt. In plaats van te focussen, zoom je uit. Kijk je naar de verschillende elementen die met jouw vraag samenhangen. Verbanden, patronen, relaties tussen deze elementen.

Ik hou ervan. Om te onderzoeken en te ontdekken. Juist naar dat onzichtbare. De verborgen schat in jou zelf. Ik geloof in de potentie van ons allemaal. Het enige wat ons tegenhoudt is dat we niet altijd door hebben wat we precies kunnen. Of wat we nodig hebben. Welke hulpbronnen we hebben. En wat we willen.

Hoe kun je die ontdekken?

– Maak het groter, zoom uit, “zet jezelf in het publiek”.
– Kijk naar het podium van het leven, wat speelt zich af?
– Kijk naar je medespelers en factoren die met je vraag samenhangen.
– Laat het zich presenteren, laat het gebeuren.
– Wat zie je? Wat voel je? Wat zie je gebeuren?
– Verander iets, speel ermee, wat gebeurt er dan?

Er ontstaan inzichten in storende factoren en ook is zichtbaar wat je kunt doen om het “script” te herschrijven zodat het weer “klopt”. De mogelijkheden zijn in zicht, duidelijkheid wordt geschept en het doel komt steeds dichterbij.

Hoe fijn is dat!?