It takes two to Tango

Sonja komt binnen. Ze kijkt hoopvol.
Het is de eerste keer dat we elkaar spreken. Ze voelt zich een deurmat. Of beter, ze gedraagt zich als een. Men hoeft maar naar haar te kijken of ze heeft het al voor je gedaan. Een ‘eigenschap’ waar gretig gebruik van wordt gemaakt. Hier heeft ze last van. Voelt dat het niet bij haar past. Het vreet energie en daarom wil ze dit patroon graag doorbreken. Ze verheugt zich op wat komen gaat.

=> Alles begint bij de beslissing

 

Sonja komt binnen. Ze kijkt wat bedrukt.
Na wat doorvragen komt het hoge woord eruit. Na ons vorige gesprek heeft ze nagedacht. Ze wil echt heel graag van het ‘please gedrag’ af, weet ook dat ze het nodig heeft maar aan de andere kant is ze heel bang dat ze zal veranderen door het traject dat ze ingaat. Ze is bang dat ze verandert in een naar mens. Een heks. Een egoïstisch wezen. Ik stel haar gerust. Diegene die de regie heeft is zijzelf. Ze is van nature geen naar mens en dat zal ze niet worden ook.

=> Wezenlijk verander je niet, je wordt eerder meer jezelf.

 

Sonja komt binnen. Ze kijkt wat gefrustreerd.
Ze is veranderd, dat weet ze. Ze komt veel beter voor zichzelf op. Weet wat haar grenzen zijn en neemt ze in acht. Ze voelt het. Ze ziet het. Ze merkt het. En het voelt zo goed! Maar de ‘anderen’ zien de verandering helaas nog niets. In ieder geval behandelen ze haar nog net zoals voorheen. Alsof er niets veranderd is. Ik herken het. Het is een feit:

=> Soms is het moeilijk om nieuw gedrag te zien.

 

Sonja komt binnen. Ze kijkt strijdvaardig.
Ze heeft zich niet laten ontmoedigen en heeft haar nieuwe gedrag voortgezet. Wat haar geholpen heeft is dat ze beseft dat haar nieuwe gedrag een ander niet altijd uitkomt. Dat men vaak de neiging heeft om iemand te benaderen zoals men het gewend was. Wat haar geholpen heeft is het benoemen van waar ze tegen aan loopt. Ze beseft:

=> Soms is het voor een ander moeilijk om nieuw gedrag te accepteren.

 

Sonja komt binnen. Ze kijkt verrukt.
Het is haar gelukt. Ze heeft resultaat geboekt! Ze kan zichzelf zijn en tegelijkertijd een goeie relatie met haar collega’s behouden. Sterker nog, ze wordt gerespecteerd, haar groei wordt gezien en ze krijgt zelfs welgemeende complimenten.

=> Soms is het gewoonweg een kwestie van tijd

 

 Sonja komt binnen voor ons laatste gesprek.
Wat bespreken het doorlopen traject. ’Dat we de kern van mijn ‘please gedrag’ eruit gehaald hebben voelde heel goed. Dat was al zo’n opluchting. Hierdoor kon ik al veel beter mezelf zijn. De tools die ik daarna leerde heb ik stap voor stap toegepast. Ik voel me goed, veel rustiger en ontspannen.’

 

Weet je, zegt ze, ‘ik zal voortaan altijd anders naar mensen kijken.’
‘Ik weet nu hoe veel inspanning het vergt om gedrag te veranderen. Hoe spannend dat is.

Wat ik lastig vond is dat ik wel veranderde maar mijn omgeving niet. In ieder geval niet direct. Het is heel moeilijk wanneer mensen op je blijven reageren alsof je nog steeds dezelfde bent terwijl dat niet zo is.

Het voelde soms als een weigering om mij te zien zoals ik ben. Soms was ik echt beledigd. Toch begrijp ik het ook. Ik weet echt wel dat mijn oude gedrag goed van pas kwam. En tegelijkertijd zie ik in dat ik het zelf heb laten gebeuren. Ik zie ook dat het steeds beter ging naarmate ik me beter profileerde. ‘It takes two to tango’ zoals je zegt.

Ik weet nu dat je er niet zomaar vanuit kan gaan dat iemand net als gisteren is. Of vorige week, vorig jaar. Het is waar wat je zei: Ontmoet elke persoon elke keer alsof het de eerste keer is dat je hem of haar ontmoet. Je weet nooit wat er gebeurd is in de tijd dat je elkaar niet hebt gezien. Er kan zomaar iets veranderd zijn.

 

En om terug te komen op mijn angst
Ik weet nu dat mijn gedrag los staat van wie ik ben. Wie ik ben staat vast, mijn gedrag kan ik kiezen. Weet je wat het mooie is Karen?

=> Ik ben veranderd en toch ook weer niet. ‘

  • Karen van Hout

Stel dat het je lukt!

Jij bedenkt iets en je krijgt het nog voor elkaar ook.
Hoe doe jij dat toch telkens. Het wordt me de laatste tijd vaak gevraagd.

Het makkelijke antwoord
Deze vraag heeft me aan het denken gezet. Ja hoe doe ik dat eigenlijk. Ik geloof erin dat je alles kunt wat je echt wilt. Ik geloof in de regie in eigen hand nemen. Gewoon doen dus. Maar inderdaad zit het ook ergens anders in. Ik vertel het je hier:

Ja- maar
Als ik me had laten weerhouden door alle ja-maars ( die we allemaal wel kennen), was ik niet ver gekomen. Dan was het bij dromen gebleven. Dromen van het leven dat ik nu leef. Alleen vind ik het persoonlijk veel erger om uit bijv. angst ergens te blijven zitten dan het avontuur aan te gaan en – in het uiterste geval- te ‘mislukken’ zoals men dat dan noemt. Een uitgangspunt die enorm helpt bij het voor elkaar krijgen van datgene wat je echt wilt.

Ik weet dat als je iets wilt, je in actie moet komen.
Dus ben ik altijd het avontuur aangegaan. Dat betekent dat als ik iets echt wil, ik vroeg of laat de beslissing neem ‘het’ te doen. Of te leren.

Zonder altijd direct te weten hoe. Soms zonder direct de beschikking te hebben over de nodige bronnen zoals geld, spullen, een huis, een baan. De nodige kennis.

Maar altijd met het vertrouwen dat het wel goed zou komen. Dat de weg zich wel wijst. Dat dat wat ik nodig heb wel tevoorschijn komt. Want, en dat is mijn overtuiging, als je durft te kiezen voor dat wat je ECHT wilt dan kun je dat ook. Zo werkt het.

Ook dat wat niet ‘goed’ gaat brengt je wat.
Vond ik al die genomen stappen spannend? Tuurlijk! Maar vooral ook leuk. Ging alles van een leien dakje? Nee hoor. Veel wel maar echt niet alles. Naast de hoogste hoogtepunten zijn de diepste dieptepunt me niet onbekend. Maar ook dat wat ‘anders dan gewenst’ ging heeft me toch ook weer veel gebracht. Zonder dat zou ik nu niet zijn waar ik ben. En toevallig is dat wel precies waar ik nu wil zijn.

Ja- en.
Als ik terug kijk denk ik dat het te maken heeft met dit basis vertrouwen dat alles wel weer oplost. Een mindset van overtuiging dat het kan, dat IK het kan.
Zodra je weet wat je echt wilt, de beslissing durft te nemen, vallen alle ja- maars weg en veranderen ze in een Ja- en. Je hoeft niet bang te zijn om te verliezen omdat er niets te verliezen valt.

Voor jouw gemoedsrust: De verlies/winst weegschaal valt zelfs altijd uit naar de kant van de winst. Als je jouw gezonde verstand gebruikt, komt het altijd goed. Ook de zogenoemde ‘mislukkingen’ brengen je verder dan je had kunnen komen zonder deze ervaringen. (En eerlijk is eerlijk, soms is het een zegen dat iets niet lukt.)

Waar kies jij voor?
Het begint dus met een keuze. Een echte. Zonder voorbehoud. Samen met de overtuiging dat het kan. Dat jij het kunt.

Hier is lef voor nodig. Want stel dat het je lukt en je dat krijgt waar je voor gekozen hebt.

Ik wil wel, maar…….
Zolang er nog een ‘maar’ in je zin zit, wil je (nog) niet echt. Is de wens niet groot genoeg om er iets voor te doen. En dat is prima. Wel raad ik je dan aan om je dan af te vragen wiens wens dit uiteindelijk is of was. Die van iemand uit je omgeving of echt van jezelf? En waarom wil je dat dan? Of eerlijker, eigenlijk niet?

Stel dat het je lukt.
Want voor iets wat iemand anders graag voor je ziet. Iets wat je ei-gen-lijk niet wilt, daar zou ik ook niet voor werken als ik jou was. Stel je voor dat dat lukt!

Maar een wens dat helemaal ‘jou’ is, ja daar ga ik ook voor.
En stel je eens voor dat DAT lukt!
Denk je eens in: Wat zou voor jou veranderen?!

– Karen van Hout

Een kleine tip met groots effect

Je hebt de reclame vast weleens gezien. Die waarin de hoofdpersoon geen keuzes maakt. Het resultaat hiervan is dat anderen keuzes voor hem maken.  De man eindigt met een potsierlijk pak, een ‘prachtig’ kapsel, een huis waar ik in ieder geval niet voor zou kiezen en rijdt rond in een gek autootje.

Aan het einde van het verhaal maakt hij, na behoorlijk wat aanmoediging met veel moeite dan toch een keuze en krijgt hij eindelijk wat hij wilt. Hij blij, iedereen om hem heen blij. Een feestje!

Een geinig verhaal maar wel een met een kern van waarheid. Je kunt er op gokken natuurlijk maar als je de regie over je eigen leven in eigen hand wilt houden is het belangrijk om zelf beslissingen te nemen. Zodat je krijgt wat je hebben wilt. Het leven leidt zoals jij dat leiden wilt. Een team vormt zoals jij dat voor ogen hebt. De baan krijgt die jij wilt.

 

En tegelijkertijd is een beslissing maken misschien wel één van de moeilijkste dingen om te doen. Echter, blijven hinken op twee of misschien wel meer gedachten gaat je niet brengen waar je wilt zijn.

Omdat dit resulteert in versnipperde aandacht, komt er van al je verschillende gedachten iets van de grond. Obstakels en redenen waarom het moeilijk zal zijn, onmogelijk, te hoog gegrepen etc. hebben de overhand. Het enige wat je hiermee bereikt is de bevestiging dat het je toch niet lukt.

 

Om te krijgen wat je wilt zul je moeten beslissen wat je wilt. Met heel je wezen, met alles wat je hebt. Je zult zien: zodra je die keuze hebt gemaakt smelten alle redenen, waarom jij niet zou krijgen wat jij wilt, weg.

Heb je jouw besluit genomen dan is er sprake van focus, gerichte aandacht en acties. Je zult versteld staan van de hoeveelheid mogelijkheden die zich opeens aandienen. Altijd blijkt weer dat er meerdere wegen zijn die naar Rome leiden.

 

Durf dan ook te kiezen voor wat jij wilt. Mijn boodschap hierin is het volgende: Het is niet altijd nodig om te weten hoe je er komt. Als je de keuze maakt, wordt de weg vanzelf duidelijk.

Voel je ongeduld? Ja soms duurt het even, is het niet in 1 dag gedaan. Maar 1 ding is zeker, je komt er. Het is een kwestie van tijd.

  • Karen

 

Wil je het bijbehorende filmpje nog eens zien? Je vindt hem hier.

 

Je moet helemaal niets

Een blog in januari zou over goede voornemens moeten gaan.
Maar de titel van deze blog ‘Je moet helemaal niets’ geeft al aan dat ik van dit gebaande pad afwijk. Ik vind het een heerlijke titel want het ontdoet je van de ketens van het ‘moeten’. Het geeft je de vrijheid om te doen wat jij wilt!

Alhoewel het ‘moeten’ je soms een mooi excuus geeft om onder ander vervelende zaken uit te kunnen komen, knijpt het je ook af. Het gaat ten koste van je creativiteit. Het altijd maar ‘moeten’ geeft stress. Moeten is dwingend. Is een verplichting: Het moet, je hebt geen keuze.

Zo heb ik de afspraak met mezelf dat ik elke maand een blog schrijf. Als het uit mijn pen vloeit dan is er niets aan de hand. Als ik om wat voor reden dan ook wat minder inspiratie heb, kost het wat meer tijd.  Soms is het zelfs lastig. Dan komt het ‘moeten’ om de hoek kijken.


Van moeten naar willen
Maar moet ik wel? Heb ik die afspraak niet gemaakt omdat ik elke maand een blog wil schrijven? Waar het woordje ‘moeten’ dwingend en benauwend werkt, laat het woordje willen veel meer ruimte over. Ik mag opeens weer kiezen. En daar hou ik van.

Ik heb namelijk voor een maandelijkse blog gekozen omdat ik het leuk vind om ze te schrijven. Omdat ik jou graag in mijn kennis deel. En hoop dat jij wat aan de gegeven informatie hebt.


Je moet helemaal niets
Maar dan nog: De gedachte om een maand over te slaan komt toch bij me op. Van wie moet het allemaal ook eigenlijk. Wat als ik even niets doe? Mezelf de ruimte geef om weer ideeën op te doen? Hoe erg is dat? Walk your talk: Ik besluit even niets te moeten en doe even niets.

Soms is het namelijk goed om iets niet te doen.  Jezelf de rust en ruimte te gunnen om op adem te komen bijvoorbeeld. Bungel lekker wat op de bank. Rommel wat aan. Eet die ‘verboden’ taartpunt op. Neem je hond mee uit wandelen. Doe niets of iets, gewoon omdat je dat wilt. Omdat het kan.


Het nut van niets doen
En de grap is: als je jezelf toestaat om eens iets niet te doen kom je erachter dat niets doen een functie heeft. Een hele belangrijke. Je lichaam komt weer tot rust, de waas trekt op, je hoofd voelt weer helder.  De wereld ziet er anders uit. Na de ‘pauze’ kun je veel meer  aan dan voorheen. Zul je zien dat je veel productiever bent. Nieuwe frisse ideeën boven komen drijven en zowaar…vloeit er zo weer met veel plezier een blog uit de pen.

  • Karen van Hout