Je moet helemaal niets

Een blog in januari zou over goede voornemens moeten gaan.
Maar de titel van deze blog ‘Je moet helemaal niets’ geeft al aan dat ik van dit gebaande pad afwijk. Ik vind het een heerlijke titel want het ontdoet je van de ketens van het ‘moeten’. Het geeft je de vrijheid om te doen wat jij wilt!

Alhoewel het ‘moeten’ je soms een mooi excuus geeft om onder ander vervelende zaken uit te kunnen komen, knijpt het je ook af. Het gaat ten koste van je creativiteit. Het altijd maar ‘moeten’ geeft stress. Moeten is dwingend. Is een verplichting: Het moet, je hebt geen keuze.

Zo heb ik de afspraak met mezelf dat ik elke maand een blog schrijf. Als het uit mijn pen vloeit dan is er niets aan de hand. Als ik om wat voor reden dan ook wat minder inspiratie heb, kost het wat meer tijd.  Soms is het zelfs lastig. Dan komt het ‘moeten’ om de hoek kijken.


Van moeten naar willen
Maar moet ik wel? Heb ik die afspraak niet gemaakt omdat ik elke maand een blog wil schrijven? Waar het woordje ‘moeten’ dwingend en benauwend werkt, laat het woordje willen veel meer ruimte over. Ik mag opeens weer kiezen. En daar hou ik van.

Ik heb namelijk voor een maandelijkse blog gekozen omdat ik het leuk vind om ze te schrijven. Omdat ik jou graag in mijn kennis deel. En hoop dat jij wat aan de gegeven informatie hebt.


Je moet helemaal niets
Maar dan nog: De gedachte om een maand over te slaan komt toch bij me op. Van wie moet het allemaal ook eigenlijk. Wat als ik even niets doe? Mezelf de ruimte geef om weer ideeën op te doen? Hoe erg is dat? Walk your talk: Ik besluit even niets te moeten en doe even niets.

Soms is het namelijk goed om iets niet te doen.  Jezelf de rust en ruimte te gunnen om op adem te komen bijvoorbeeld. Bungel lekker wat op de bank. Rommel wat aan. Eet die ‘verboden’ taartpunt op. Neem je hond mee uit wandelen. Doe niets of iets, gewoon omdat je dat wilt. Omdat het kan.


Het nut van niets doen
En de grap is: als je jezelf toestaat om eens iets niet te doen kom je erachter dat niets doen een functie heeft. Een hele belangrijke. Je lichaam komt weer tot rust, de waas trekt op, je hoofd voelt weer helder.  De wereld ziet er anders uit. Na de ‘pauze’ kun je veel meer  aan dan voorheen. Zul je zien dat je veel productiever bent. Nieuwe frisse ideeën boven komen drijven en zowaar…vloeit er zo weer met veel plezier een blog uit de pen.

  • Karen van Hout

Wat brengt een (systemische) opstelling jou?

Je kent vast wel de ‘goede’ gesprekken waarin afspraken gemaakt worden, de handen worden geschud en ieder gaat weer zijn eigen weg. Een week later zijn de afspraken vergeten en alles is weer bij het oude.

Hardnekkige issues laten zich meestal niet oplossen door ze te analyseren en beredeneren. Je blijft dan in hetzelfde cirkeltje rond draaien en komt niet veel verder.

Met opstellingen kun je uit die cirkel stappen en het ‘onzichtbare’ zichtbaar maken. Met een opstelling werp je een licht op de (vaak) onderbelichte kant. Daar waar vaak de oorzaak en dus ook de oplossing zit.

– Wil je weten waarom er gedoe is binnen jouw team?
Met een opstelling wordt dat zichtbaar.

Vraag je je af waarom je klanten je niet zien staan?
Een opstelling brengt je de nodige informatie.

– Komt de Corporate Story niet uit de verf?
Een opstelling helpt je het verhaal te vertellen.

– Wil je weten wat voor type werknemer je in je team nodig hebt?
Een opstelling laat het je zien.

– Hoe je ziekteverzuim kunt inperken?
Een opstelling geeft je de inzichten.

– Vraag je je af hoe je jezelf nog beter kunt positioneren ten opzichte van jouw team?
Een opstelling helpt je het antwoord te vinden.

 

Maar wat is een opstelling dan?

Een opstelling is het ruimtelijk inzichtelijk maken van een situatie. Dat kan letterlijk een situatie zijn maar ook een vraag die je hebt. Of een tekst.

Er wordt niet gefocust op het specifieke probleem. Het opstellingswerk zoomt uit, laat de algemene relatiestructuur en de wetmatigheden van het totale systeem zien met betrekking tot het probleem. Men bekijkt het vraagstuk op een geheel ander niveau. Je werpt een licht op het (vaak) onbelichte stuk, achter de woorden.  Achter de acties. Achter dat wat je ziet.

 

Hoe het werkt

Tijdens een opstelling wordt gewerkt met representanten. Als je mijn blogs volgt weet je dat ik hiervoor gebruik maak van verschillende technieken.Verschillende objecten ook. Naast de objecten die je kunt gebruiken is het opstellen met personen erg effectief. Met behulp van de groep wordt een gekozen situatie of vraag stap voor stap uitgebeeld en uitgewerkt.

Aan de hand van jouw vraag worden dan verschillende personen in de ruimte opgesteld die representant staan voor de factoren uit jouw vraag.

In plaats van het probleem “in jezelf en met jezelf” op te lossen, sta je bij een opstelling zelf even aan de zijlijn. Je bent wel actief, maar in eerste instantie geen onderdeel van de opstelling zodat je naar jouw situatie kunt kijken.

Je kijkt naar de verschillende elementen die met jouw vraag of probleem samenhangen.  Je krijgt informatie over de factoren die in je vraag meespelen. Verbanden, patronen en relaties tussen deze elementen worden duidelijk. In plaats van hoe je denkt dat het is, zie je nu “hoe het werkelijk is”.

 

 Voorbeeld:

Een organisatieopstelling is een manier om inzicht te krijgen in de dynamieken van de organisatie waar je werkzaam bent. De opstelling laat zien welke onderstromen er binnen de organisatie waar je werkt spelen, hoe de verhoudingen zijn tussen teams, afdelingen, collega’s onderling, managementlagen, of verhoudingen in relatie tot diensten, producten, klanten, onbenut potentieel.

Heb je als teamleider bijvoorbeeld een vraag over jouw positie ten opzichte van jouw team? Kijk dan naar de factoren die een rol spelen in jouw vraag. In dit geval zou het kunnen zijn dat jouw teamleden, jouw leidinggevende en je klant een factor zijn. Misschien ook het product wat je levert, of de organisatie waarvoor je werkt. Het innerlijk beeld wat je hierover hebt zet je neer. Maak je zichtbaar.  Zo zie je al snel niet hoe je denkt dat het is, maar hoe het werkelijk is.


Resultaat

Niet zelden komt al snel het eerste inzicht naar boven. Opeens ‘zie’ je waarom de dingen zijn zoals ze zijn. En kom je bijvoorbeeld ineens tot de ontdekking dat het probleem dat je nu ervaart in je werk, verband houdt met een gebeurtenis die je allang vergeten was. Of misschien wel een overtuiging waarmee je bent opgegroeid maar die niet meer geldt. Of kom je achter ‘dat’ wat je nog niet wist maar wel nodig hebt om je vraagstuk op te lossen.

Waar je met nadenken alleen, nooit achter was gekomen.

Door een opstelling  (1 op 1 of in een groep) krijg je inzicht in de storende factoren die onbewust meespelen. En – heel belangrijk – heb je de mogelijkheid om het “script” rondom jouw vraag te “herschrijven”, zodat het weer klopt.

Waarom zijn (systemische) opstellingen zo waardevol?

Dat ik zo enthousiast ben is te verwachten. Daarom laat ik hier liever anderen aan het woord die kennis hebben gemaakt met deze dienst van OF WOOD.

  • ‘Ik heb op een verrassende manier inzicht gekregen in mijn situatie.
    De eerste stap was al snel gezet.’
  • Ik heb dit als een zeer effectieve en doelgerichte manier van werken ervaren.’
  • “De opstellingen en de bijbehorende inzichten lieten diepe indrukken na en werken nog steeds door.’
  • ‘De gevonden oplossing had ik nooit kunnen bedenken.’
  • En: ‘Ik was heel verrast door de uitkomsten van de stel-je-verhaal-op sessie.Sommige verhaalontwikkelingen had ik rationeel niet kunnen bedenken. De informatie en inzichten uit de sessie hebben mij door moeilijke stukken heen geholpen.’

Ben je benieuwd wat een opstelling voor jou of voor jouw organisatie kan doen? Wil je meer weten over systemisch werk? Mail me op info@of-wood.com of bel 06-54384385. Ik beantwoord je vragen graag.

Emoties eruit, de feiten bloot.

Loslaten in drie stappen

 

‘Laat het gewoon los joh!

Go with the flow. Relax!

 

Goedbedoeld advies

Goedbedoeld advies, maar lastig als iemand je op je huid zit. Als je ruzie met iemand hebt. Als je die ander maar niet duidelijk krijgt wat jij nou eigenlijk bedoelt. Als je stress hebt. Gevoelens van angst, schaamte. Onzekerheden. Bepaalde overtuigingen. Als je slachtoffer voelt van iemand anders zijn of haar gedrag. Als je net dat ene, dat wat je echt graag wilt, niet voor elkaar krijgt. Als je iemand of iets dierbaars verloren bent. Je denkt er constant aan.

Vaak ook niet erg helpend in mijn optiek. Een bijsluiter met aanwijzingen krijg je er namelijk niet bij helaas. Want hoe doe je dat? Loslaten?

Als je loslaat, laat je dan alles vallen? Is smijten de oplossing? Trek je je handen er vanaf? Opvouwen en opruimen? Ban je ‘het’ uit je gedachten? En dan?


De bijsluiter

Loslaten is een werkwoord. Zolang jij er druk mee bent gebeurt er niet veel. Zolang je eraan denkt, aan werkt, mee bezig bent, houdt het jou gevangen en als je pech hebt wordt het zelfs groter. Alles waar je aandacht aan besteedt, groeit namelijk. Of je wilt of niet.

Actief los willen laten is als je vingers klemmen om dat wat je juist zo graag kwijt wilt. Het kan nergens naar toe.


Loslaten in 3 stappen

Stap 1:
‘Open je hand’ en draai hem om met je handpalm naar boven. Geef lucht aan dat wat je los wilt laten. Laat het er eenvoudig zijn. Je hebt alle recht om stress te hebben, verdrietig of boos te zijn.

Stap 2:
Kijk ernaar. Haal de emoties eruit. Wat zijn de blote feiten?
De dingen zijn zoals ze zijn.  Niet meer, niet minder.

Stap 3:
Accepteer ‘dat’ wat je los wilt laten. Het is zoal het is.


En dan?

Ontspan. Wees aardig voor jezelf. Voor datgene wat je los wilt laten. Laat het er zijn. Het hoort er bij, voor nu. Je zult zien, zodra jij accepteert dat wat is, lost het vanzelf op. Alles gaat een keer voorbij.

Nieuwe mogelijkheden krijgen de gelegenheid boven te drijven.  De nodige veranderingen kunnen worden doorgevoerd. Stappen gezet.

Er komt een moment dat je beseft dat je al heel lang niet meer aan dat ene gedacht hebt. Of je op een bepaalde manier gevoeld hebt. Je hebt het niet meer, je bent het kwijt.

Zo werkt het namelijk. Dat is de Magie;

Zodra je dat ‘wat je zo nodig los wil laten’ er gewoon laat zijn, accepteert, omarmt, ……….laat het jou los.

 

Bedoel jij wat je zegt?

Al een tijdje loop ik rond met het idee om een blog te schrijven over taal. En dan voornamelijk over woordgebruik. Maar nu ik achter de pc zit, met een leeg vel op het scherm, zoek ik naar de juiste woorden om duidelijk te maken wat ik je precies wil vertellen.

Woorden hebben waarde.

Roepen beelden en gevoelens op. Voor de een meer dan voor de ander, dat dan weer wel. Ik ben me er ook van bewust dat een bepaald woord voor jou een andere betekenis kan hebben dan voor mij. Als ik de ‘verkeerde’ woorden gebruik zou het daarom zomaar kunnen dat mijn boodschap niet overkomt. Dat betekent dat ik heel duidelijk moet zijn in mijn verhaal. In ieder geval na zal moeten gaan of we het over hetzelfde hebben.

 

Met de woorden die ik kies kan ik ons contact maken of breken.

Als ik zogenoemde ‘spierballentaal ‘ gebruik, plaats ik me boven jou. Met ‘kleutertaal’ doe ik je tekort. Met ‘jeukwoorden’ jaag ik jou tegen mij in het harnas. Ik kan manipulerende woorden gebruiken, of ik laat je in je waarde. In mijn verhaal kan ik heel direct zijn. Om de hete brei heen draaien, ook een optie. Ik leg je iets op of laat jou de keuze. Ik zou zelfs zomaar een dubbele boodschap kunnen overbrengen. Met mijn woorden iets anders zeggen dan wat ik bedoel.

Ik kan deze blog heel zwaar maken door gewichtige woorden te gebruiken. Of juist speels en licht. Gortdroog, niet om door te komen. Of bloemrijk en poëtisch. (Soms ook niet om door te komen trouwens). Maar dat zijn ook weer woorden die bij jou een andere associatie op kunnen roepen dan bij mij.

Gelukkig is daar altijd nog de intentie die duidelijk maakt hoe iemand echt iets bedoelt.

Ik besluit mijn blog dan ook te schrijven in mijn eigen woorden. Vanuit mijzelf. Zoals ik ben. En mijn intentie zijn werk te laten doen.

 

Ik ben heel benieuwd wat jij uit dit verhaal haalt.
Wat heb ik je hier willen zeggen? 

 

Iedereen hoort erbij

Het onderste boven…


De bovenstroom

Erik slaakt een zucht van verlichting. Gelukkig heeft hij voor zijn team een nieuwe medewerker gevonden. De teamleden zullen er blij mee zijn. Na het vertrek van hun collega is die plek nooit behoorlijk ingevuld. Collega’s zijn gekomen maar ook weer snel gegaan maar nu was er een sollicitant die precies goed was. De juiste opleiding, ervaring, de juiste competenties. En, heel fijn, de juiste persoonlijkheid. Deze dame is een ‘blijvertje’. Hij weet het zeker.

Met enthousiasme wordt de dame door de teamleden begroet. Ook de dame in kwestie is erg blij met de situatie en beantwoordt dit met precies dat wat men van haar verwacht. Na enige tijd echter is het als een bloem die verwelkt. Erik ziet het gebeuren, snapt het niet maar weet wat er komen gaat: ook deze dame zal vertrekken.

Intussen komt hij toevallig met systemisch werk in aanraking. Hij raakt geïnteresseerd in de verschillende mogelijkheden die er zijn om de dynamiek in zijn team te onderzoeken en besluit om eens een opstelling te doen.

 

De onderstroom

Tijdens de opstelling ( die deze keer met figuren is gedaan) wordt het team opgesteld. Daarin wordt duidelijk wat er schort. Zo er in het dagelijkse leven ogenschijnlijk niets aan de hand is leeft er wel degelijk iets in het bestaande team. Het team toont zich verzwakt. Enkelen leden staan op het punt te vertrekken. Er is onzekerheid, verdriet, boosheid en verwarring te bemerken. Erik is verbaasd. Dit wist hij niet.

Bij navraag komt naar boven dat het team in zijn huidige vorm al een behoorlijke tijd bestaat. Enige tijd geleden, Erik weet het nog, heeft hij een lid na enorme ruzie ontslagen. Deze medewerker is plots en zonder afscheid vertrokken. Er is daarna nooit meer over gesproken of naar omgekeken.

De medewerker is letterlijk van het ene op het andere moment buitengesloten. Er is geen afscheid geweest. Erkenning voor wat hij of zij voor het bedrijf gedaan heeft is niet gegeven. Sterker nog, de man wordt doodgezwegen. “Doe je niet wat ik zeg? Dan besta je niet meer” lijkt hier als boodschap doorheen te schemeren.

 

Kracht van het systeem

Het buitensluiten gaat in tegen een van de systemische basiswetten: iedereen hoort er bij. Neemt iemand afscheid dan doe je dat op gepaste wijze maar sluit je iemand buiten, zoals hier beschreven, dan verzwakt hiermee het (team)-systeem. De onuitgesproken boodschap klinkt onhoorbaar maar niet minder voelbaar door het team. De persoon die de plek inneemt van de ontslagen man voelt deze ook haarfijn aan, zal uiteindelijk meegaan in de dynamiek en ook vertrekken. 

In eerste instantie wil Erik hier niet aan: “Wat een gedoe! Het is zoals het is. We hadden ruzie, hij is vertrokken, punt. Dat zegt toch niets over de rest van het team.” 

Nog een beetje aanmoediging dan:
Inderdaad, het is zoals het is. Daar verander je niets aan.
De man is vertrokken. Op zich is dat prima. De manier waarop echter, heeft zoals je ziet ‘schade’ aangebracht. Punt.

Erik zucht. Bedenkt dat er misschien toch wel een kern van waarheid in zou kunnen zitten. Echt netjes was het inderdaad niet. Maar wat nu?

Het goede nieuws is dat een verstoorde dynamiek wel te ‘herstellen’ is! Voor de leesbaarheid van deze blog geef ik een hint: Wat zou er gebeuren als je “dat wat buitengesloten is” weer toelaat?

 

Iedereen hoort erbij

Erik kijkt me argwanend aan; “Zeg je dit echt? Kan het zo simpel zijn?” Na enige tijd besluit hij het dan toch te proberen. Kwaad kan het niet. En hij zet de figuur voor de ontslagen persoon, aarzelend maar toch, in de bestaande opstelling van het team.

Erik merkt direct een verandering op. De opstelling zoals hij staat klopt niet meer en Erik past de figuren aan totdat het weer ‘klopt’.  Als we kijken lijkt het team sterker te zijn geworden en weer een geheel. Rustiger. Erik vraagt benauwd, ”Moet ik die man nou weer aannemen, nee toch?”

Naast het feit dat niets ‘moet’: Nee, dat hoeft niet. Wat je wel zou kunnen doen is (achteraf) op een gepaste manier afscheid nemen. Is dat iets? 

 

Gepast afscheid

Hier heeft Erik wel oren naar. Hij beseft steeds meer dat in dit verhaal toch echt ‘iets’ niet helemaal goed is gegaan en neemt de verantwoordelijkheid voor zijn deel hierin. Hij besluit zijn inzichten openlijk te delen met het team maar voordat hij dat doet belt hij met de ex-medewerker. Om toch nog een keer koffie te drinken, zijn oprechte excuses aan te bieden voor zijn aandeel in het verhaal en te bedanken voor zijn jarenlange inzet voor het bedrijf.
(Naam en situatie zijn fictief)

 

Het briefje van 50

Wat anekdotes betreft heb ik een olifantengeheugen. Zeker als het een item betreft die mij interesseert. Het volgende vond ik echt briljant!

Het verhaal van mijn vriend

Een vriend van mij was eens in gesprek met een coach.
Hij had net te horen gekregen dat hij zijn baan verliezen zou en overwoog om zijn langgekoesterde droom te volgen.

Toevallig was er in het dorp een pand aan een mooi plein vrijgekomen, een ideale plek voor zijn eetcafé. Hij zag het helemaal voor zich: de inrichting, het terras, de parasols op zonnige dagen. Hoe hij daar zou lopen. Trots op zijn eigen zaak.

Samen kijken ze naar de stappen die nodig zullen zijn om het grote doel te bereiken. In het begin is mijn vriend nog enthousiast maar met de tijd raakt hij meer en meer ontmoedigd. Hij zal ruimte moeten maken voor zijn droom. Dat betekent voor hem dat hij keuzes moet maken waar anderen waarschijnlijk niet blij mee zullen zijn. Stappen moeten zetten waarbij hij zichzelf moet laten zien. Erop uit. Laten weten wat zijn wensen zijn. Of anderen het daar nou mee eens zijn of niet. Er voor gaan!

Mijn vriend voelt zich steeds kleiner worden. Uiteindelijk geeft hij toe: ik durf niet.

Nu moet je weten dat mijn vriend vroeger veel gepest is op school. Zoals je begrijpt heeft dat zijn zelfbeeld geen goed gedaan. Zelfs nu, 20 jaar later draagt hij dit nog steeds met zich mee. Het nieuws dat hij zijn baan verliest komt hier bovenop. Hij voelt zich letterlijk waardeloos.

 

De coach en het briefje van 50

De coach kijkt het even aan en zonder iets te zeggen pakt hij plotseling een briefje van 50 euro uit zijn tas. „Hoeveel is dit waard?” vraagt hij? „50 euro” antwoordde mijn vriend verbaasd.
Precies!

Daarop verkreukelt de coach het briefje van 50. Gooit het door de kamer. Op de grond. Stampt scheldend en tierend op het bolletje papier. Hij gaat er helemaal los op. Pakt het bolletje op, vouwt het weer uit en vraagt weer: „Hoeveel is dit waard?”

 

Het inzicht

Bij mijn vriend lopen de tranen inmiddels over zijn wangen.
Hij snapt en voelt het direct:
– Ondanks de mishandeling van het papiertje was het nog steeds 50 euro waard.
– Ondanks het gepest en het verlies van zijn baan blijft ook zijn waarde in tact.

Voor hem is dit een eerste stap naar een beter gevoel over zichzelf.
Het is dan ook “goed gekomen” met hem. Hij heeft heel hard gewerkt. Heeft nog steeds oog voor een ander maar is gestopt met ‘pleasen’, komt voor zichzelf op, stelt zijn grenzen en bewaakt ze. Houdt van zichzelf. Tot zijn aanvankelijke verbazing en latere blijdschap wordt hij volop door zijn omgeving gesteund. Die is blij hem te zien bloeien. In zijn kracht te zien staan.

En zijn droom?

Die is uitgekomen: een briefje van 50 hangt aan het koffiezetapparaat in zijn café. Een mooi eetcafé aan een fijn plein, waar mensen graag komen. De parasols staan uit en hij loopt trots rond. Trots op zichzelf en zijn eigen zaak.

 

Vijf tips

Als je hem vraagt aan welke tips hij het meeste had?

  • Sluit vrede met je verleden
  • Complimenteer jezelf
  • Beloon jezelf voor elke succes die je behaalt, ook de kleine
  • Sport,
    en ‘last but not least’:
  • Omring je met positieve mensen

NB. Met dank aan mijn vriend. Wegens privacy redenen is, zonder de boodschap teniet te doen, het oorspronkelijke verhaal zo veranderd dat de hoofdpersoon niet te achterhalen is.

Vond je deze blog goed? Voel je vrij het te delen.
Heb je opmerkingen of vragen? Laat een reactie achter.

 

Bull’s eye! 4 tips om je grenzen te verleggen

Grote toekomstdoelen stellen is leuk. Deze opdelen in stappen, om ze te kunnen bereiken ook. De grap, of eigenlijk helemaal niet grappig maar wel waar, is dat èlke stap gezet moet worden. Er valt niets over te slaan.

Zonder de een kun je de ander niet zetten. Men zegt niet voor niets dat niet het doel op zich, maar de weg ernaar toe veel belangrijker is.

Maar wat als je een stap tegenkomt ver buiten je comfortzone? Wat doe je dan? Ga je er voor en verleg je je eigen grenzen. Of blijf je lekker zitten waar je zit.

 

De wens

Nog geen jaar geleden zat ik in een enorm publiek en verzuchtte dat ik het heel graag zou willen kunnen. Op een podium staan in een grote zaal en daar iets vertellen. Mijn buurman keek me enigszins geschrokken aan: “Durf je dat?” Eh nee, dat niet. Maar misschien later, over een paar jaar.  We lachten wat en zakten heerlijk weg in onze stoelen. ‘Over een paar jaar’ klonk veilig en ver weg. Lekker comfortabel.

 

Oeps!

Vorige maand was het zover. Ik mocht een lezing geven voor een, voor mij, hele grote groep. Een lezing. Geen workshop. Geen training. Geen praktische demo. Geen klein zaaltje. Nee, een lezing. Op een podium. In een hele grote zaal! Voor mij zoals je begrijpt dus nogal grensverleggend. Wat overigens precies bij het congres thema aansloot, maar dat terzijde.

En weet je? De avonturier kwam in mij naar boven en ik heb de uitdaging met beide handen aangepakt. Want wat zou het leuk zijn om nou net die stap te kunnen zetten. Ik wilde dat toch zo graag? Dan moet je ervoor gaan ook! Niet over een paar jaar. Nee. Nu.

Vond ik het spannend? Ja natuurlijk.
Vond ik het leuk? Ontzettend! Stiekem nog veel meer dan dat het spannend was.

Hoe leuk is het om je grenzen te verleggen. Je comfort zone te vergroten. Om te ontdekken dat je huidige grenzen denkbeeldige grenzen zijn. Dat je meer kunt dan je denkt. En weet je? Ik heb genoten en sta er morgen zo weer.

Heb jij een stap te zetten die wat groot voor je lijkt?

4 Tips: 

1. Wat?
Beschrijf je doel zo scherp als mogelijk en omring je met positieve sparringpartners.

2. Hoe?
Bedenk een vorm die bij jou past en maak de taak ‘eigen’.
Zorg tevens voor de juiste mind-set. Is het van belang dat je rustig bent? Werk er dan alleen aan als je ontspannen bent en neem je tijd. Schaaf bij waar nodig.

3. Definiëren en elimineren van ‘obstakels’
Ga na welke factoren je in de hand hebt en zorg dat je die onder controle hebt. Ga na welke factoren je niet in de hand hebt, ga na hoe je die 1 voor 1 toch kunt tackelen – je zult zien, er blijft niet veel over.

4. Houvast
Zorg dat je een anker hebt, waar je aan vast kunt houden wanneer het spannend wordt. Dit kan van alles zijn zolang het maar bij je past. Heb je bijvoorbeeld een talisman? Prima.

 

Vier je succes!

En daarna?
Laat los. Ga ervoor met alles wat je op dat moment hebt en geniet.
– Gaat het niet goed? Gefeliciteerd! Je hebt het gedaan! De volgende keer wordt alleen maar makkelijker.
– Gaat het wel goed? Gefeliciteerd! De volgende keer gaat het nog beter!

 

Kwetsbaarheid

Ben je kwetsbaar? Ja absoluut.
Is het dat waard? Oh zeker weten.

Theodore Roosevelt zei hier het volgende over:
“Het is niet de criticus die telt, niet degene die ons erop wijst waarom de sterke man struikelt. De eer komt toe aan de man die in de arena staat, die fouten maakt en keer op keer tekortschiet, omdat dat nu eenmaal onvermijdelijk is. Die desondanks probeert iets te bereiken, die enthousiasme en toewijding kent en zich helemaal geeft voor de goede zaak. Die als het meezit, de triomf van een grootse verrichting proeft en die als het tegenzit en als hij faalt, in elk geval grote moed heeft getoond.

Kwetsbaarheid is dus geen kwestie van winnen of verliezen, maar inzien dat beide bij het leven horen en jezelf desondanks helemaal geven. In de arena zul je altijd klappen krijgen, maar als we blijven wachten tot we perfect of onaantastbaar genoeg zijn voordat we de arena durven betreden, zullen we kostbare tijd verdoen en onze talenten de rug toekeren.”

Heb je een grote stap voor jezelf te zetten? Een gesprek te voeren waar je enorm tegen opziet? Een sollicitatie waar je tegen aan hikt? Een andere prestatie neer te zetten? Een lastige beslissing te nemen? Iets anders wat buiten je comfortzone ligt? Dan hoop ik dat je wat aan mijn tips hebt. Zijn er toch nog zaken waar je tegen aan loopt, neem dan contact met mij op.

 

Vond je deze blog goed? Voel je vrij deze te delen.

Dubbel belicht, 5 signalen

In de Zorg draait het om het contact tussen de patient en de medewerker. Warme en menselijke relaties zijn helend voor alle partijen. Maar wat gebeurt als relaties verstoord worden? En hoe los je dat op?

In deze blog een uitleg over een verstoring in geval van “dubbele belichting”: wat het is, hoe dat op te sporen en op te lossen valt.

Rode lap

Rob, zorgprofessional in de ouderenzorg, kwam langs met het volgende. Hij doet zijn werk met heel veel plezier, heeft absoluut  hart voor “zijn” cliënten maar 1 persoon werkt op hem als een rode lap op een stier. Hij kan niet met de oudere man overweg. Hij vertelt dat hij zich er steeds ongemakkelijker onder voelt. “Hij heeft altijd heeft hij wat te mopperen”. “Ik kan het ook nooit goed doen”, voegt Rob er moedeloos aan toe.

Zoals te verwachten is, was de ’liefde’ wederzijds. Rob zag er steeds meer tegenop om bij de oudere man langs te gaan om hem te verzorgen. De man in kwestie reageert op zijn beurt ook nors en afwijzend op zijn komst en vraagt zelfs naar zijn collega – of hij die niet even kan sturen.

 

Systemische Opstelling

Rob stelt zichzelf en de oude man op aan de hand van de houten figuren waar ik o.a. mee werk. Meteen is ook zijn fysieke reactie te zien. In het kort: hij maakt zich klein, krijgt een andere blik in zijn ogen, bijna smekend om goedkeuring. Doe ik het goed?

***

Wat is die “Dubbele belichting”?

Een dubbele belichting wil zeggen dat we een persoon met wie wij op dit moment te maken hebben, onbewust verwisselen met een ander persoon uit ons verleden waar nog een claim op ligt. Beide personen worden niet meer als zelfstandige, geheel verschillende personen waargenomen. Wij reageren dan niet meer als volwassenen maar als toen,  als klein kind. De mens met wie we nu te maken hebben zien we dus niet zoals hij of zij werkelijk is.

 

 Aanwijzingen zijn:

– je gedraagt je niet op een manier die bij je leeftijd/positie past
– je reageert ongewoon heftig op de ander
– je voelt je ‘als kind’ behandeld door die persoon
– hij of zij doet je denken aan…..
– de relatie krijgt een ongepaste emotionele lading

De oplossing:

Het inzicht dat je de betreffende persoon verwisselt met iemand anders is een eerste stap naar de oplossing. Soms is dit al genoeg.  Zo niet dan brengt een simpele maar doeltreffende interventie een volgende stap. Je leert de twee personen uit elkaar te halen. Je leert dus de emoties, gevoelens en ook de mens te scheiden. De personen zelf zien voor wie ze werkelijk zijn.

***

Voor Rob:

In Robs geval verwisselde hij de oudere man met zijn vader. Iets in de man triggerde Rob op een oud zeer.

Voor Rob was het een eye opener. Hij had niet gedacht dat er nog een stukje uit zijn jeugd zo’n grote rol kon spelen in zijn huidige werk. Al heeft Rob een goede verstandhouding met zijn vader, altijd is er toch nog steeds dat zoeken naar goedkeuring, realiseert hij zich. Door de oefening kon hij zijn vader zien als vader en de cliënt als cliënt. Hij ziet de man weer zoals hij is en weet dat hij voortaan de ‘reactie op zijn vader’ achterwege kan en zal laten.

De behoefte aan goedkeuring,  het “vaderstuk” zal hij later nog bekijken maar voor nu is de vraag opgelost. Rob kijgt tips mee in geval hij nog de neiging krijgt om in het oude patroon te vallen.

En inderdaad. Enige tijd later spreek ik Rob weer. Het gaat stukken beter. Af en toe heeft hij de tips gebruikt om weer uit zijn patroon te raken maar over het algemeen gaat het goed en is het contact stukken verbeterd. Rob voelt zich er goed bij. “Ik kan de man zien zoals hij is”. Net zoals bij zijn andere cliënten.

En de cliënt op zijn beurt? Hij ziet en voelt de verandering en accepteert tegenwoordig zijn hulp, bijna dankbaar en zonder morren.