4 voordelen van de man/vrouw verschillen op de werkvloer

Vorige keer schreef ik over Monique. Hoe ze tot het besluit kwam om een gemixt team te vormen.

Monique, zag dat ze er goed aan had gedaan. Dat het mixen van verschillende eigenschappen en talenten haar team inderdaad rijk maakt.  Ze was er blij mee. Het is een goed samenwerkend team geworden. Er worden uitstekende resultaten geboekt en naast het werk wordt regelmatig gelachen- wat niet onbelangrijk is. Het project loopt op rolletjes.


Diana
Ze heeft zich wel even zorgen gemaakt om Diana, een van de vrouwen in het team. Diana vond iets van de mannen. En liet dat duidelijk zowel verbaal als non-verbaal blijken.

  • Zo vond ze dat de mannen in haar ogen veel te snel tot acties over gingen.
  • Ze noemde ze kinderachtig omdat ze in haar ogen altijd maar bezig waren met elkaar de loef af te steken en te pronken met hun prestaties.
  • Ze voelde zich niet serieus genomen als ze ‘nee’ zei.
  • Ze vond ze luie wezens omdat ze taken van hun bord af leken te schuiven.

 

De opdracht
Monique zag het gebeuren. Eerst wilde ze het niet geloven maar inderdaad: mannen en vrouwen verschillen van elkaar in gedrag en in communicatie. Dat dit naast wat hilariteit op zijn tijd toch ook tot misverstanden, verwarring en irritatie leidde kon ze, mede gelet op haar eigen ervaringen, goed begrijpen.

Maar ze zag ook er overeenkomsten waren.  Hoe gedreven een ieder was. Vastbesloten om als individu en team succesvol te zijn.  En hier besloot ze gebruik van te maken.

Om Diana tot hetzelfde inzicht te laten komen gaf ze haar de opdracht om deze verschillen te beschrijven en zowel de nadelen als de voordelen te onderzoeken. Na wat gemopper van haar kant ging Diana toch aan de slag.

 

De uitkomst
Omdat ze zo gefocust was op de verschillen was het gemakkelijk om hier een lijst van te maken.
Met de voordelen van deze verschillen had ze meer moeite. Door haar eigen wijze van communiceren en gedrag naast haar kritieke punten te leggen, goed te observeren en met de haar collega’s te praten, is het haar toch gelukt en kwam tot de volgende conclusies:

  • Door de mannen en vrouwen samen te laten werken werden de mannen geremd in een te snelle actie, terwijl de vrouwen tot actie worden geduwd.
  • Het feit dat de mannen geen moeite hebben met het benoemen van successen straalde af over het hele team en gaf de vrouwen ook de gelegenheid om hun successen te zien en te benoemen.
  • Diana begon te begrijpen waarom mannen zo irritant doorgingen als ze ‘nee’ zei. De kennis dat mannen een ‘nee’ als een begin van de onderhandeling zien ziet ze nu als stimulans voor vrouwen om het gesprek verder voort te zetten. En weet ze nu ook dat ze een ‘nee’ heel duidelijk moet communiceren.
  • De ergernis dat de vrouwen altijd aan het werk waren en de mannen schijnbaar niets deden verdween ook. Waar de vrouwen konden experimenteren met efficiënter werken werden de mannen daarentegen gestimuleerd om hun taken vooral toch uit te voeren.

 

Diana’s conclusie:
Mannen en vrouwen op de werkvloer reageren anders. Ze zag dat de ongeschreven regels er gewoon waren. De verschillende reacties zijn niet persoonlijk gericht. Hoeven niet weggepoetst te worden maar mogen en kunnen er gewoon zijn. Dat de mannen kunnen leren van de vrouwen en visa versa. Dat dit juist het gezamenlijke eindresultaat tot een succes maakt.

 

En nu?
Dit is dus geen pleidooi om te veranderen. Maar een pleidooi voor het creëren van wederzijds begrip en bewustzijn. Zodat je hierop kunt anticiperen en daarmee betere resultaten boekt. Of deze nou bedrijfsmatig of persoonlijk zijn.

 

Noot van de schrijver: Ik weet dat dit door sommige vrouwen wordt gezien als manipulatie. Maar hier is geen sprake van. En trouwens wat is er fout aan als het iedereen zijn leven een stuk gemakkelijker maakt?

Zie het als een spel.
Wat is jouw volgende zet?

 

 

Wil je uitzoeken wat er in jouw team speelt?
Wat de ongeschreven en onderhuidse zaken in jouw team zijn?
Mail me dan voor een vrijblijvend gesprek via karen@of-wood.com

 

De Top 5 -Tips van Eline voor leidinggevenden met een ‘wiebelig’ team

‘Ken je het gezegde, ‘zo de wind waait, waait m’n rokje’?’ Eline kijkt me aan en knikt. Ja die kent ze wel. Ze lacht, want ze realiseert zich dat met deze zin haar hele verhaal is samengevat.

Eline is leidinggevende. Maar iedereen in haar team gaat zijn of haar eigen gang, afspraken worden niet of nauwelijks nagekomen en de onderling sfeer kent behoorlijke ups en downs. En daarnaast hebben ze ook op Eline nogal wat op aan te merken. ‘Ze wiebelen,’ zoals Eline het eerder omschreef, en ook: ‘Ik krijg er weinig vat op.’

Naarmate ons gesprek vordert wordt het duidelijk dat Eline zelf niet stevig in haar schoenen staat. Bang als ze is om haar teamleden voor de schenen te schoppen en met als doel om maar vooral de vrede te bewaren, worden gemaakte afspraken continu veranderd. Zo de wind waait…


Als jij wiebelt, wiebelt jouw team met je mee.
Eline vertelt: Beslissingen nemen gaat haar niet zo goed af. ‘Het team’ wil het altijd anders, en Eline vraagt zich altijd af of ze gelijk hebben. Hierop verandert vaak haar strategie. Deadlines worden regelmatig, en om het minste geringste, opgerekt. Afspraken verzet, gewijzigd of niet nagekomen. Aanspreken op gedrag maakt geen indruk meer, want iedereen weet: vandaag is het zo, maar morgen is het anders. En anders overmorgen wel.

Naarmate ons gesprek vordert wordt het Eline pijnlijk duidelijk. Wie weet het nog? Niet gek dat het team zich gedraagt zoals het doet.


Als je team ‘wiebelt’ is het tijd voor actie!
Het ergste wat je kunt doen is uitstellen dit recht te trekken. Uitstel betekent namelijk dat je genoegen neemt met de huidige situatie. Jouw geloofwaardigheid wordt aangetast. De kracht van het (team)systeem zal zijn werk doen en uiteindelijk ‘wiebelt’ iedereen mee. De (lees: jouw) problemen worden er niet kleiner op. Hoog tijd voor actie dus. En wel nu!


Zorg dat je zelf stevig staat.
Ja, het neemt misschien wat tijd maar het is zeker mogelijk om dit tij te keren. En dat begint bij jezelf. In plaats van eerst naar het team te kijken, is het beter om eerst jezelf en je eigen manier van leiding geven onder de loep te nemen.

Naast mijn tips beschreven in het blog ‘Vinden ze me dan nog wel aardig’ heeft Eline een top 5 gemaakt van de tips die voor haar gewerkt hebben. Ik geef ze graag door. Daarbij alvast één extra tip: Eline heeft een schrift waarin ze alles opgeschreven heeft, zodat ze alles na kan lezen en inspiratie opdoen als het even tegenzit.


De Top 5- Tips van Eline:

1. Weet wie je bent, wat je doet en waarom.
Hoe beter je jezelf kent, des te steviger in je schoenen staat. Neem deze kennis als basis voor jouw eigen handelen. Weet dat je je niet anders hoeft voor te doen dan je bent.

2. Neem je plek als (team)leider in.
Neem het voortouw en heb aandacht voor alle teamleden. Met nadruk op ALLE teamleden. Weet wat hen drijft, wat hun bezighoudt. Stimuleer ieder op zijn of haar eigen passende manier om het beste uit zichzelf te halen.

3. Formuleer jullie gezamenlijke bijdrage aan het succes van de hele organisatie
Geef de medewerker houvast. Waar gaan jullie naar toe? Draag dit duidelijk uit en maak je teamleden medeverantwoordelijk voor het succes. Wat Eline daarbij nog zegt, en wat ik volledig ondersteun is: vier de successen die jullie boeken.

4.Wees duidelijk in je communicatie
Hoe verleidelijk het soms ook is om om de hete brij te draaien, wees ook hier betrouwbaar. Zeker als het om een lastige boodschap gaat. Wees recht en duidelijk in je communicatie, maak duidelijke afspraken en kom erop terug. Altijd! Zie je onacceptabel gedrag, reageer direct. Dit doe je in principe één op één. Zie je gewenst gedrag, reageer direct. Geef dan een compliment, zoveel mogelijk en publiek.

5. Walk your talk
Eline zegt het je al in de vierde tip: wees betrouwbaar. Dat wat je zegt klinkt misschien leuk maar dat wat men ziet heeft meer waarde dan welke opmerking van jou dan ook. Jouw woorden hebben pas betekenis als je ze zelf leeft. Dus neem ook hier het voortouw: laat iedereen zien wat jij van een ander verwacht.

Welke tip kun jij hieraan toevoegen?

Bedoel jij wat je zegt?

Al een tijdje loop ik rond met het idee om een blog te schrijven over taal. En dan voornamelijk over woordgebruik. Maar nu ik achter de pc zit, met een leeg vel op het scherm, zoek ik naar de juiste woorden om duidelijk te maken wat ik je precies wil vertellen.

Woorden hebben waarde.

Roepen beelden en gevoelens op. Voor de een meer dan voor de ander, dat dan weer wel. Ik ben me er ook van bewust dat een bepaald woord voor jou een andere betekenis kan hebben dan voor mij. Als ik de ‘verkeerde’ woorden gebruik zou het daarom zomaar kunnen dat mijn boodschap niet overkomt. Dat betekent dat ik heel duidelijk moet zijn in mijn verhaal. In ieder geval na zal moeten gaan of we het over hetzelfde hebben.

 

Met de woorden die ik kies kan ik ons contact maken of breken.

Als ik zogenoemde ‘spierballentaal ‘ gebruik, plaats ik me boven jou. Met ‘kleutertaal’ doe ik je tekort. Met ‘jeukwoorden’ jaag ik jou tegen mij in het harnas. Ik kan manipulerende woorden gebruiken, of ik laat je in je waarde. In mijn verhaal kan ik heel direct zijn. Om de hete brei heen draaien, ook een optie. Ik leg je iets op of laat jou de keuze. Ik zou zelfs zomaar een dubbele boodschap kunnen overbrengen. Met mijn woorden iets anders zeggen dan wat ik bedoel.

Ik kan deze blog heel zwaar maken door gewichtige woorden te gebruiken. Of juist speels en licht. Gortdroog, niet om door te komen. Of bloemrijk en poëtisch. (Soms ook niet om door te komen trouwens). Maar dat zijn ook weer woorden die bij jou een andere associatie op kunnen roepen dan bij mij.

Gelukkig is daar altijd nog de intentie die duidelijk maakt hoe iemand echt iets bedoelt.

Ik besluit mijn blog dan ook te schrijven in mijn eigen woorden. Vanuit mijzelf. Zoals ik ben. En mijn intentie zijn werk te laten doen.

 

Ik ben heel benieuwd wat jij uit dit verhaal haalt.
Wat heb ik je hier willen zeggen?